ย่างเข้าเดือนที่ 4 นับจากวันที่ "จักรยานน้ำเก็บขยะ" ได้สำเร็จออกมาเป็นรูปเป็นร่างชัดเจน หลังจากนั้นจึงพบว่าสิ่งที่จะต้องอดทนในการพัฒนาพวกเขาเป็นอย่างมากคือ การคิดให้เป็นระบบ แล้วนำมาจัดลำดับความคิด ที่สุดคือการเชื่อมโยงความสัมพันธ์ของความคิดทั้งมวล ให้เป็นองค์ความรู้ที่เกิดจากการระดมความคิดของสมาชิกในกลุ่ม นั่นคือ จะต้องพัฒนากระบวนการกลุ่มให้เวิร์กกว่านี้ เพราะความรู้ยังกระจาย และเป็นกลุ่มก้อนอยู่ ต่างคนไม่ชินกับการระดมพลังความคิด จึงเป็นการแบ่งฝ่ายแบ่งพวกชัดเจน หลายคราที่อ่อนล้า ด้วยความที่หนุ่มน้อยทั้ง 8 ต่างมีความคิดพื้นฐานตามสภาพแวดล้อมที่เติบใหญ่มา
วันนี้มีบางคนที่ไม่พูดจากับใคร แถมยังพยายามหนีหน้าครูด้วย ชักเป็นห่วงแล้วสิคะ ครูแป๋มพยายามให้พวกเขาได้วางแผนร่วมกัน เพื่อให้เกิดการยอมรับกันและกัน จะมีอยู่เพียง ต้น ต่อ นาท...ที่ยังมาหาครูดังเคย...แล้วคนอื่นๆไปไหน การติดต่อทุกทางก็เริ่มเป็นอุปสรรค เอ....หรือว่าการฝึกให้สมาชิกรู้จักการวางแผนการทำงานร่วมกัน ก่อนที่จะมาพบครูเพื่อเสนอข้อสรุป หรือโจทย์ข้อนี้จะยากเกินไปสำหรับพวกเขาหนอ?....คงต้องสืบดูให้แน่ชัดว่า..เป็นเพราะอะไรกันแน่....จะได้รีบแก้ไขให้ทันท่วงที เพื่อมุ่งพัฒนาให้เขาเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ให้ได้ค่ะ.....
ครูแป๋ม
ปล. update ค่ะ ที่จริงแล้วอนันต์ปวดฟัน ฝาแฝดพาเพื่อนไปถอนฟันคุดเรียบร้อยแล้วค่ะ.
ความพยายามในการจัดสรรทรัพยากรบุคล
เพื่อให้มีการทำงานเป็นทีมอาจพบอุปสรรคบ้างในระยะแรกๆ
เด็กห้องท้ายมีความคิดพื้นฐานตามสภาพแวดว้อมที่เติบใหญ่มาต่างกัน
จะต้องมีการปรับเปลี่ยนวิธีการคิดให้มีทักษะในการคิดโดยเอาส่วนรวมเป็นศูนย์กลาง
คุณครูแป๋มเฝ้าติดตามโดยแนะแนวทางให้พวกเขา
ใช้ศักยภาพของตนเองออกมาช่วยระดมความคิดว่า
การทำงานเป็นหมู่คณะต้องมีการวางแผนร่วมกัน
ให้เป็นคนมีเหตุผลยอมรับฟังความเห็นของกันและกัน
เด็กห้องท้ายหลายคนได้ประจักษ์ใจว่าเขามีความเชื่อมั่นมากขึ้น
ได้รักการยอมรับของสังคมรอบข้าง
ในระยะแรกอาจพบอุปสรรค เขาก็สามารถแก้ไขปัญหาด้วยตนเองได้ในระยะต่อมา
โดยมีคุณครูแป๋มคอยให้กำลังใจอยู่ห่างๆ
เด็กห้องท้ายจะเห็นได้ว่าวิธีการของครูแป๋มไม่ได้มาสั่งการให้ทำตามวิธีการ
แต่ครูแป๋มมาเพียงผู้ชี้แนะให้เด็กห้องท้ายได้ใช้ศักยภาพของตนเอง
ช่วยกันคิดและช่วยกันปฏิบัติด้วยสมองของเด็กเอง
ซึ่งเป็นวิธีการสอนให้เรียนรู้ที่ยั่งยืน
เด็กห้องท้ายก็สามารถที่จะพัฒนาศักยภาพด้วยตนเองในอีกหลายๆเรื่องในวันข้างหน้า
ความเป็นจริงเด็กห้องท้ายน่าจะได้รับการเอาใจใส่ให้มากกว่าที่เป็นอยู่ บางโรงเรียนปล่อยตามเรื่องตามราวครับ
ขอบคุณค่ะที่มาช่วยอธิบายค่ะคุณสุวัฒน์
ค่ะ คุณเบดูอิน พวกเขาน่าสงสารและอยากเรียนรู้ไม่ต่างจากเด็กห้องอื่นๆ แป๋มเศร้าใจและอยากจะช่วยพวกเขา ไม่ว่าจะอยู่ที่ใด อย่างน้อยก็คุยให้กำลังใจค่ะ
อีกครั้งนะคะ
ติดตามอ่านงานของคุณครูแป๋มแล้วทึ่งมากคะ
เกิดมาเพื่อเป็นครูแท้ๆเลยนะคะ ศรัทธามากคะ
ขอให้กำลังใจนะคะ
ตามลิงค์อาจารย์สุวัฒน์มาชื่นชมคะ
ท่านอาจารย์สรุปภาพรวมได้ยอดเยี่ยมมากคะ
ขอบคุณครูน้อยมากค่ะ
คุณพ่อของแป๋ม จะบอกแป๋มเสมอว่าแป๋ม "born to be"....กับภาพเด็กหญิงตัวน้อยที่ไล่เจ้าน้องชายจอมซน มาเป็นนักเรียน แถมเพื่อนๆละแวกบ้านในค่ายทหาร มาเป็นลูกศิษย์ "ครูแป๋ม"นับแต่นั้น กลับมาเจอกันทีไร ก็จะเล่ากันไป แซวกันไปค่ะ..มีความสุขมากๆเลยค่ะ
ขอบคุณ 8. แฝดพี่ นะคะที่เข้ามาให้ความเห็นเป็นกำลังใจ
สวัสดีคุณครูแป๋มนะค่ะ
,
แวะมาอ่านเด็กห้องท้าย
รักครูแป๋มคะ
ไงก้อขอให้ครูแป๋ม มีความสุข
ในการสอน ทุก ๆวัน นะคะ
ความเห็นที่ 1 พูดถึงครูแป๋มได้ถูกต้องที่สุดเรยอะคะ
แวะมาทักทาย
รักษาสุขภาพนะคะ
สวัสดี ค่า^^ ครูแป๋ม
หนูรักครูแป๋มค่า^^
หนูอยู่ ม.6/8 เลขที่ ..
^^
แวะมาทักทาย อ่าค่า^^
คริ คริ
จาไปนอนแล้วอ่าค่า
หวัดดีครับครูแป๋ม
กินอะไรยังครับ
ฝานดีนะครับ
บะบาย
สวัส ดีคะ ครูแป๋ม
วันนี้นั่งฟังครูพูด ทำให้คิดอะไรได้หลายๆอย่าง
พรุ่งนี้หนูจะมาส่งงานนะคะ บังเอิญ วันนี้
hotmailบ้านหนูเปิดไม่ติดอ่าคร่าา
ครูแป๋มรีบนอนนะคร้าอย่าหักโหม
พรุ่งนี้ตื่นไปรับบุญแต่เช้าเลยคะ สู้ ๆ