บันทึกดีดี  ให้ความรู้สึกดีดี

ขอต้อนรับคนขี้เกียจเขียนบล็อก

• เป็นยังไงบ้างคะไปสอนน้องๆราชภัฎ อจ.น้อยกับอจ.สนธยาคงสบายดีนะคะ
• เป็นการเริ่มเปิดโลกทัศน์และเพิ่มประสบการณ์ที่ดีให้กับตัวเองทีเดียวค่ะน้องแก่น เอาใจช่วยด้วยคนนะคะ
• มีความเชื่ออยู่อย่างว่า คนที่คิดถึงครู รำลึกถึงคุณครูอยู่เสมอ ต้องเจริญก้าวหน้าแน่นอนค่ะ

สวัสดีค่ะ

หายไปนานมากนะคะ คิดถึงจัง

จำอาจารย์ที่สอนได้ดีอยู่ค่ะ ตั้งแต่ ป.๑เลย

อาจารย์คนแรกเสียชีวิตแล้ แต่ยังจำชื่อและนามสกุลท่านได้ คนเป็นครูเกือบทุกคนจำลูกศิษย์แม่นมาก สมัยมัธยมฯมีอาจารย์ท่านหนึ่งจำชื่อพ่อแม่ลูกศิษย์ได้ด้วยเนื่องจากสอนพ่อแล้วมาสอนลูกต่อ

• ประทับใจสุด ๆ
• ได้ไปถ่ายทอดความรู้ให้กับรุ่นน้อง รู้สึกดีใจที่อาจารย์ให้โอกาสกับเรา
• และที่ประทับใจอีกอย่างนึงก็นั่นแหละ อาจารย์จำเราได้ อาจารย์บอกว่า ลืมเราไม่ลง 55+ สร้างความประทับใจกับอาจารย์ไว้เยอะก็งี้แหละ
• อาจารย์ไม่เคยลืม และยังถามถึงเพื่อน ๆ คนอื่น ๆ ด้วย

อ่านแล้วก็นึกถึงอาจารย์ภาคบรรณารักษศาสตร์และสารนิเทศศาสตร์ (ชื่อในสมัยที่เรียน) อาจารย์น้อยจำชื่อได้ทุกคนอย่างที่แก่นจังบอก และอาจารย์อื่นๆ ถึงจะจำชื่อไม่ได้แต่ท่านก็จำหน้าลูกศิษย์ได้ ลูกศิษย์ส่วนใหญ่ตามความคิด ที่ไม่ทักอาจารย์อาจเป็นเพราะ กลัวท่านจะจำไม่ได้ แต่จริงๆแล้ว จะบอกว่าถึงจำไม่ได้ก็ทักไปก็ได้ อย่างน้อยท่านก็ดีใจที่มีลูกศิษย์ที่ไม่ลืมท่าน ผู้เขียนคิดว่า คล้อยหลังกลับไป อาจารย์ท่านก็คงมานั่งคิด เอ๊ะ ใครนะที่หวัดดี เรา แล้วท่านก็คงจะคิดในใจว่าอ๋อ สงสัยจะเป็นลูกศิษย์แน่ๆ เลย นึกแบบนี้คิดว่าอาจารย์ท่านก็คงยิ้มดีใจ แค่นี้ก็พอแล้ว แต่บางคนที่ไม่ไหว้ เดินหลบอีกต่างหาก ประเภทนี้ ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไมต้องหลบ อาจจะอายหุ่น หรือกลัวถามเรื่องหน้าที่การงาน อะไรแบบนี้มั้ง

แก่นจังคนสวย ถ้างานข้อมูลท้องถิ่น ได้ฝึกงานให้ จะพาไป หมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียง หมู่ที่10 บ้านดอนม่วง อ.วังทอง จ.พิษณุโลก ใครอยากไปด้วยยกมือขึ้นจ้า

ลืมบอกไปค่ะ

ครูที่ประทับใจ คือคุณครูสมัยที่เรียนประถม ตอนป.1-ป.2 ชื่อ "คุณครูนวลตา" ใจดีมากๆ และเป็นผู้ที่ทำให้เราอ่านออกเขียนได้เพราะคุณครูท่านนี้จริงๆ

ครูคนต่อมาคือสมัยเรียนป.ตรี ก็ไม่ใช่อื่นไกล คือ อาจารย์ทุกๆท่านในภาควิชาบรรณารักษศาสตร์และสารนิเทศศาสตร์

ครูอีกคนที่ขาดไม่ได้เลย คือ "ครูฉะอ้อน" อดีตครูภาษาไทย สอนที่ รชภ.พิบูลสงคราม ซึ่งได้ไปอยู่กับท่านประมาณ 2 ปีกว่า จนท่านเกษียณ ค่อยพาท่านไปซื้อกับข้าว ทำความสะอาดบ้าน และท่านก็ให้เงินค่าขนมมาเป็นค่าตอบแทน แต่สิ่งนี้ไม่สำคัญเท่ากับท่านค่อยสอนเราทุกอย่าง ให้เรามีความอดทน รอบคอบ ตั้งใจเรียน

ครูคนแรก เห็นจะเป็น พ่อกับแม่

น้องแก่นจัง

คิดถึงจังเลยค่ะ

อ่านแล้วอึ้ง เพราะเราจำนิสิตไม่ได้ เนื่องจากสายตาถั่วเอ้ย สั้น ง่ะ อย่าว่ากันเลยนะ แต่รักนิสิตทุกคนจ้า อิอิ

ผมจำได้ครับ

อย่างแม่นยำ ว่าครูคนแรกของผมคือคุณแม่ของพี่นารี สุวรรณ

ผมกลับไปที่โรงเรียนเก่าอยู่เสมอครับ ( ประถมเลยนะ ) แต่ที่จำได้ในวันเรียนอีกอคนก็คือ แฟนเก่าน่ะครับ หะหะ

จำอาจารย์ได้หมดเลย แต่ว่าไม่ค่อยจะได้เจออาจารย์เท่าไหร่ เพราะอยู่ต่างจังหวัด นานๆทีถึงจะได้ไปพิษณุโลก แต่ก็ดีใจนะที่อาจารย์บอกว่าจำได้ แต่ไม่รู้ว่าอาจารย์จะจำเราได้รึเปล่า อยากไปหาอาจารย์ ไปที่เราเคยเรียนกับเพื่อนๆ คิดถึงจัง

อยากไปด้วยอะ แต่ต้องทำมาหากินตัวเป็นน๊อต หัวเป็นเกลียวอยู่ แล้วอาจารย์จะจำภาวิตา คนที่สวยๆได้ไหมน๊อออออออออออ นึกถึงสมัยนั่งอยู่ในห้องเรียนเลยอะ แก่นจังชอบแอบหลับ อยากกลับไปเป็นนักศึกษาอีกจัง เบื่อๆๆเหนื่อย ชีวิตทำงาน

อ่ะนะ ความรู้สึกดีแตกต่างนะคะ

เป็นครู---ก็ต้องจำลูกศิษย์ให้ได้ เพราะว่าเด็กจะได้ดีใจ

เป็นศิษย์ ---ก็อยากให้ครูจำได้ และจะจดจำครูที่เราประทับใจ

---เป็นมาทั้ง 2 อย่างแล้ว ....ประทับใจมากๆๆๆไม่ลืมเลย ตอนที่เด็กอนุบาล 3 ที่เราแค่ไปสอนเขาแค่ ปีเดียว แต่จากกันมา 2 ปี เขาเจอเรา เขาเรียก ครูเยียร์ ...ซึ้งๆๆๆสุด เพราะไม่คิดว่าเด็นอนุบาล 3 จะจดจำได้

+++ แต่อาจารย์ที่ปรัทับใจ มีเยอะ มากๆๆ ค่ะ

• ท้าทายกันนี่นะว่่าจำชื่ออาจารย์ได้หรือเปล่า
• อาจารย์คนแรกของผมชื่อครูอัมพร เป็นคุณครู สอนที่อนุบาลหนึ่ง ที่โรงเรียนอนุบาลชลบุรี แต่จำหน้าอาจารย์ไม่ได้แล้ว ถ้าอาจารย์ยังสอนอยู่ก็น่าจะใกล้เกษียณ แล้วมั้ง

พ่อ-แม่ คือ ครูคนแรก และเป็นครูที่อยู่กับเราทุก ๆ ก้าวของชีวิต

ครูประถม คือ ครูคนที่สอง สอนให้เราหัดพูด หัดคิด และหัดเขียน ฯลฯ ที่มาของการสร้างคนให้อ่านออก เขียนได้

ครูมัธยม คือ ครูคนที่สาม สอนให้เรามีวิชาความรู้ ควบคู่คุณธรรม เพื่อปูพื้นฐานด้านวิชาการ และเพื่อการใช้ชีวิตให้อยู่รอดได้ในสังคม

ครูอุดมศึกษา คือ ครูคนที่สี่ สอนให้เรามีวิชาความรู้ และสอนให้เรารู้จักการพึ่งพาตัวเอง เพื่อเป็นการเริ่มต้นสร้างอนาคตให้กับตัวเราเอง 

และครูคนสุดท้าย คือ ครูแห่งคุณงามความดีที่มีอยู่ในตัวเรา อันเกิดจากการอบรม สั่งสอน ของครูทุก ๆ คน ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา

ดังนั้น จงพึงระลึกอยู่เสมอว่า "หากเราทำแต่คุณงามความดี" พ่อ-แม่ ครู อาจารย์ย่อมได้รับผลแห่งความดีนั้น รวมทั้งตัวเราเองด้วยแต่ตรงกันข้าม "หากเราคิดและมุ่งทำแต่สิ่งที่ไม่ดี" สุดท้ายแล้วผลแห่งการกระทำก็ย่อมหนีไม่พ้นผู้มีพระคุณของเราทุก ๆ คน

ยังอ่านอยู่นะจ๊ะ  ของดีนี่นานๆได้อ่านที  อิอิ

• สวัสดีค่ะ
• เข้ามาทักทาย
• blog น่ารักจังเลย
• หนังสือยังอ่านทุกวันนะ เพราะไม่อยากสนทนากับคนอื่นแล้วไม่รู้เรื่อง อยาก อินเทรนด์จ๊ะ