เรื่องเล่าที่แทรกอยู่ในทุกอณู จากผู้ช่วยเหลือคนไข้

เราล้อมวงคุยกันในคณะทำงาน "มิตรภาพบำบัด"...ผ่านวงเรื่องเล่า พี่อื๋อ-เพ็ญประกาย สร้อยคำ...ได้เล่าเรื่องของการประชุมประจำเดือนที่มีขึ้นในหอผู้ป่วยพิเศษกังสดาล ในวาระการประชุมมีหลายเรื่อง ข้าพเจ้าชอบใจอย่างยิ่งจึงขอรายงานการประชุมประจำเดือนจากพี่อื๋อมาดู ซึ่งเป็นเรื่องเล่าของน้องๆ "ผู้ช่วยเหลือคนไข้"

นางอัญชลี  กฤษณากาฬ เล่าเรื่องการดูแลที่เข้าถึงจิตใจ

ในช่วงเวรบ่ายมีผู้ป่วยหญิงไทย อายุ ๔๗ ปี ป่วยด้วยเนื้องอกในมดลูก และเตรียมผ่าตัดอยู่ห้อง ๗ ผู้ป่วยได้รับเลือดเนื่องจากซีด หลังให้เลือด ๓๐ นาที ผู้ป่วยหนาวสั่น สั่นมาก สั่นตัวโยน พยาบาลให้การพยาบาลและรายงานแพทย์ดูอาการ ผู้ป่วยยังไม่ดีขึ้น ฉันนึกถึงสมัยเก่าๆ ที่คนแก่ คนโบราณ บอกถึงการกอดที่ให้ไออุ่น โดยเฉพาะสามีจะทำให้ดีขึ้นและนึกอีกว่าผู้ป่วยคงรู้สึกกลัวมาก จึงได้บอกให้สามีคนไข้ขึ้นไปบนเตียงกอดผู้ป่วยไว้ ครั้งแรกสามีก็ไม่กล้า เพียงยืนกอดที่เตียงเท่านั้น ฉันจึงต้องย้ำว่า "ลุงขึ้นไปกอดบนเตียงเลย ขึ้นมานั่งเพียงเลยลุง" สามีก็มองหน้า "เอาอย่างนั้นหรือครับ" สามีจึงไปโอบกอด เวลาผ่านไปสักครู่ หลังจากได้รับการดูแลจากพยาบาล และไออุ่นจากสามี ผู้ป่วยสั่นน้อยลง และรู้สึกดีขึ้น บอกว่า "คือสิมิแฮงอยู่ บ่เอาออกดอก" สามีก็โอบกอดต่อ

และอีกเรื่องราวหนึ่งที่เกิดขึ้น คือ คุณยายอายุ ๘๒ ปี อยู่ห้อง ๕ ยายผอมมากถูกตัดขาขวา แผลใช้เครื่องดูดสุญญากาศ ต้องทำแผลทุก ๓ วัน ลุกเดินไม่ได้ วันที่ยายได้ทำแผลยายจะปวดแผลและร้องไห้อย่างน่าสงสาร และจะบอกลูกว่า "อย่าทิ้งแม่เด้อ อย่าทิ้งแม่เด้อ" บ่อยครั้งที่ยายบ่นอยากกลับบ้าน พวกเราก็จะปลอบใจ และเวียนไปพูดคุยด้วย เมื่อต้องเข้าไปให้การดูแลที่ห้อง แผลคุณยายเป็นแผลติดเชื้อดื้อยา เราจึงต้องดูแลเป็นพิเศษแตกต่างจากคนอื่น วันนั้นก่อนลงเวรฉันได้ไปเทปัสสาวะจากถุงปัสสาวะที่ยายใส่สายสวนปัสสาวะเหมือนทุกครั้ง ฉันก็ชวนคุยและบอกยายว่า "มาเทปัสสาวะให้นะคะ หมดเวรแล้วจะกลับบ้านนะจ๊ะยาย" ยายบอกว่า "เอายายกลับบ้านนำแน" ฉันก็พูดปลอบใจว่า "คุณยายต้องอยู่รักษาตัวให้หาย" และโน้มตัวเข้าไปจูบแก้มยายเบาๆ พร้อมสัญญาว่าวันหน้าจะมาดูแลยายอีก ยายก็ดีใจยิ้มๆๆ "มาอีกเด้อ ลูกหล่า"

อีกเหตุการณ์ที่พบคือ ผู้ป่วยมาตรวจที่ OPD ตอนนั้นเวลาเกือบเที่ยงแล้ว ผู้ชายคนนั้นอายุประมาณ ๓๐ กว่าๆ เดินมาขอผ้าห่มพร้อมกับยกมือไหว้ บอก"คุณหมอผมหนาวมากอยากได้ผ้าห่ม ผมมาตรวจกับหมอเจาะเลือดไว้รอตรวจตอนบ่าย" ฉันได้หาผ้าห่ม แต่วันนั้นผ้าห่มหมดผ้ายังไม่ขึ้น จึงให้หมอนและผ้าปูให้ผู้ชายคนนั้นนอนห่มหน้าระเบียงตึก เมื่อถึงเวลาตรวจตอนบ่ายผู้ชายคนนั้นเดินมาขอบคุณพร้อมกับยกมือไหว้หลายครั้ง ฉันก็รู้สึกดีใจมากที่ได้ช่วยเหลือชายคนนั้น ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้เป็นผู้ป่วยในตึกของฉันเลย"

จากเรื่องเล่าของคุณอัญชลี  กฤษณากาฬ มติที่ประชุมรับทราบและชื่นชมมาก อยากให้ทุกคนนำมาเล่าเรื่องบ่อยๆ และจะนำไปเผยแพร่ในเรื่องเล่าต่อไป

จากกระบวนการที่พี่อื๋อนำมาใช้ในการบริหารจัดการในหอผู้ป่วย... โดยนำเรื่องเล่ามาเป็นส่วนหนึ่งของการพูดคุยมันทำให้บรรยากาศของการประชุมเป็นบรรยากาศแห่งการชื่นชม สนับสนุนและให้กำลังใจ เป็นการรดน้ำอันชุ่มช่ำในจิตใจของคนหน้างานได้อย่างดีเยี่ยมเลย

เรื่องเล่าจากพี่อื๋อ

หอผู้ป่วยพิเศษกังสดาล

๓๐ กรกฎาคม พ.ศ.๒๕๕๓