เมื่อวานดิฉันได้มีโอกาสได้คุยกับพี่ละมุล...พี่พยาบาลหัวหน้าตึกสูติกรรม คุยกันนานค่ะเรื่องงาน ดิฉันถามพี่ละมุลว่า... “พี่ได้ทำ COI ไหมคะ” พี่ละมุลตอบว่าไม่ได้ทำ ดิฉันรีบโต้แย้งเลยค่ะ.ว่าไม่ได้ทำได้อย่างไร เพราะทุกครั้งที่พี่ละมุลมาคุยกับดิฉันนั้นเราก็คุยกันเรื่อง “การพัฒนางานประจำ” เรื่องงานวิจัย...เรื่องการสร้างนวัตกรรมทางการพยาบาล เรื่องพัฒนาคุณภาพการทำงานแทบทั้งสิ้น...และที่สำคัญงานเกิดเป็นรูปธรรม และทำผ่านไปแล้ว
ประเด็นนี้...ก็เลยกลายเป็นเรื่องที่เราคุยกันยาว... เพราะสภาพแห่งความเป็นจริงที่พี่ละมุลเล่าให้ฟัง “เวลาพี่สงสัยอะไรนะ พี่ก็เรียกน้องในตึกมาคุยกัน ว่าเอ๊ะสิ่งที่เกิดขึ้นนี้มันคืออะไรนะ เรามาลองทำแบบนั้นแบบนี้กันดีไหม..”“ว่าแล้วในทีมพยาบาล...ก็พากันทำกิจกรรมต่างๆ ที่แตกต่างออกไป แล้วก็มาเล่าสู่กันฟัง” มีการบันทึกไว้ด้วยนะคะ (ดิฉันเคยไปได้เห็นเอกสาร และยังทักเลยว่านี่ทุกอย่างมีพร้อมหมดแล้ว เหลือเขียนเป็นรายงานวิจัยเก็บไว้แค่นั้นแหละ)
พี่ละมุลก็บอกว่าเวลาทีมพัฒนาคุณภาพลงมาประเมิน เรารู้สึกว่าเรายังไม่ได้ทำอะไรเลยที่เป็นงานพัฒนาคุณภาพ ดิฉันก็เลยยกตัวอย่างงาน... ซึ่งเป็นงานจริงๆ ที่พี่ละมุลและทีมในตึกทำ ว่านี่แหละคือ การพัฒนางาน และบางงานที่พี่ทำผ่านไปแล้วนั้น คือ R2R ด้วย ... พี่ละมุลก็แย้งมาอีกว่า “คนมาประเมินเขาบอกว่าไม่ใช่ ไหนรายงานเอามาดู ตัวเลขเอามาดู”... “เราจะมีเวลาที่ไหนละคะที่จะมานั่งวิเคราะห์ให้เขาดู แค่ทำงานขึ้นเวร ลงเวรนี้น้องก็จะไม่ไหวอยู่แล้ว”...
จากการคุยกันกับพี่ละมุล...ดิฉันเกิดปิ๊งไอเดียขึ้นมาค่ะว่า... จริงๆ แล้วในหน่วยงานหรือองค์กร ที่มีศูนย์วิชาการนี้น่าจะมีทีมที่คอย Capture งานที่ผู้ปฏิบัติทำ และเป็น center เขียนรายงาน สรุปรายงานให้.. แอบคิดโครงการไว้เงียบๆ ค่ะ..แต่คิดว่าจะเสนอและทำที่โรงพยาบาลยโสธรอยู่ค่ะ...
