เราทุกคนล้วนเป็นส่วนหนึ่งในภาพต่อขนาดใหญ่ ไร้กรอบขอบเขตให้จัดวาง

ความลับข้อที่หนึ่งคือความสุขในโลกวัยเล็กๆ

                สมัยเป็นเด็ก จิ๊กซอว์คือภาพต่อปริศนา กิจกรรมประเทืองปัญญาที่บ้านเราเลือกแล้วว่าใช้กำจัดเวลาที่สูญเปล่าได้อย่างดี เป็นกิจกรรมใช้ความคิด เป็นกิจกรรมสร้างสัมพันธภาพในระหว่างครอบครัว

                ย้อนเวลาผ่านไปราวสามสิบปี ฉันเห็นภาพเด็กสี่คนกำลังล้อมวงเล่นต่อภาพจิ๊กซอว์ จากชิ้นภาพเว้าแหว่ง 20, 50, 70 และเพิ่มเป็น 100 เป็น 1,000 มันสอนอะไรหลายอย่างตั้งแต่การคิด วิเคราะห์ การรู้จักแยกแยะ การหัดสังเกตความแตกต่างที่เล็กละเอียด

                ฉันไม่รู้หรอกว่าวิธีการเล่นต่อภาพของแต่ละคนจะเริ่มต้นที่ตรงไหน แต่สำหรับฉันและพี่น้อง เราเริ่มจากการคัดแยก เริ่มต้นจากขอบนอก ค้นมุม แล้วตีกรอบ จนรู้พื้นที่ชัดเจน จากนั้นจึงให้ความสนใจในรายละเอียดของพื้นที่ ผิวสีและคัดแยกอีกครั้ง แบ่งหน้าที่กันคนละส่วนจนในที่สุด ภาพต่อออกมาเป็นรูปร่าง สำหรับจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายคือชัยชนะ คือความสำเร็จที่เด็กสี่คนแสนภาคภูมิใจ แต่ลึกลงไปกว่านั้น เรารู้ว่าในรอยยิ้มให้กำลังใจและในแววตาของพ่อและแม่มีความหมายมากมายแค่ไหน

                จิ๊กซอว์เขยิบจำนวนเพิ่มขึ้นเป็นร้อยเป็นพันชิ้น ตามแต่มติของเราสี่คนจะชี้เลือก ซึ่งส่วนใหญ่แล้วพวกเราเลือกภาพวาดคลาสสิกสลับภาพถ่ายธรรมชาติ

จิ๊กซอว์ขนาดสี่พันชิ้นเป็นมาได้อย่างไร อยากทราบไหมคะ

                จากจุดเริ่มที่พวกเราแสนว่างงานในฤดูปิดภาคเรียน กิจกรรมที่ดึงเราให้หยุดอยู่กับที่ หยุดการตะรอนนอกบ้าน นอกเหนือจากการอ่านหนังสือ เห็นจะเป็นเกมต่อภาพนี่แหละค่ะ แผ่นภาพขนาดเล็กบนโต๊ะตัวหนึ่งอาจพอไหว บ้านไม่รก แต่เจอจิ๊กซอว์ขนาดสี่พันชิ้น ต้องใช้พื้นที่มากพอสมควร พ่อและแม่ยอมให้เราใช้พื้นที่ห้องหนึ่งเต็มๆ และแม่ยอมให้แม่บ้านงดกิจกรรมทำความสะอาดเพียงลำพัง จะทำได้ก็ต่อเมื่อมีพวกเราอยู่ช่วยกำกับดูแล ไม่ให้ชิ้นส่วนแม้เพียงหนึ่งชิ้น เล็ดลอดติดไม้กวาด ผ้าถูบ้าน หรือขากางเกงคนดูแลทำความสะอาด คิดดูสิคะหากเราต่อภาพจนเหลือชิ้นส่วนพอนับนิ้วได้ เปรียบเทียบกับช่องว่างที่มีอยู่ หากมันไม่เท่ากัน จะเกิดอะไรขึ้น...จิ๊กซอว์สี่พันชิ้นมาจากพี่ๆ ลูกคุณป้า ที่อยากท้าพนันน้องๆ อย่างเราว่า จะทำได้หรือ? (เอ๊ะหรือพวกเราขี้คุย!) วันนี้ภาพวาดธรรมชาติที่มีดิน น้ำ ฟ้า ป่า และภูเขา ถูกผนึกกาวชั้นดีประดับบนผนังบ้านที่กรุงเทพฯ และรางวัลจากการชนะพนัน...อือม์ จำไม่ได้แล้วสิคะ...

                ภาพต่อขนาดสามพันชิ้น คือภาพที่นำฉันกลับไปสู่วัยเยาว์ที่ผ่านมา หลังจากร้างรากิจกรรมนี้ไปนานสิบปี และวันนี้ภาพนี้ยังอยู่ดีบนผนังบ้านปัจจุบันนี้ค่ะ

 

                เล่นเพลิน ทำลายความเครียดใช้ได้ค่ะ ก็คงต้องแล้วแต่ความชอบของแต่ละคนนะคะ และเวลาที่อำนวย ซึ่งฉันเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมชอบต่อภาพจิ๊กซอว์มากมายขนาดนั้น

                เพื่อนซี้สุดสนิทของฉันเคยพาไปเยี่ยมชมร้านอาหารจีนบริเวณสี่แยกคลองตัน เจ้าของเป็นเลขานุการสมาคมจิ๊กซอว์แห่งประเทศ มีโอกาสได้เห็นภาพต่อขนาดใหญ่ๆ เห็นแล้วปลื้ม ทึ่งค่ะ ไม่รู้ว่าร้านอาหารนี้จะยังมีอยู่ไหม จำได้อีกอย่างคือที่นี่มีปลาตะเพียนอบไอน้ำจนสามารถรับประทานก้างที่แสนน่ากลัวได้ด้วยค่ะ (โอ๊ะโอ เห็นแก่อาหารการกิน)

                น้องสาวของฉันรู้ดีที่สุดว่าฉันชอบเล่นต่อภาพจิ๊กซอว์ พอๆ กับชอบอ่านหนังสือลึกลับซับซ้อนและดูภาพยนตร์ เธอส่งเล่มนี้มาให้ค่ะเป็นสมุดภาพจิ๊กซอว์  เรื่องเล่าโดยย่อจากภาพยนตร์ ดูจะเป็นทรีอินวันเลยนะคะ แม้ว่าฉันจะร้างราจากการตีตั๋วเข้าโรงหนังเพื่อชมภาพยนตร์มานานนักแล้ว แต่เรื่องนี้ใครบ้างที่จะยอมพลาดใช่มั้ยคะ

                จากจิ๊กซอว์ความสุข สู่ จิ๊กซอว์ชีวิต เราทุกคนล้วนเป็นส่วนหนึ่งในภาพต่อขนาดใหญ่ ไร้กรอบขอบเขตให้จัดวาง สำหรับจุดเริ่มต้นการต่อเติมภาพของเราแต่ละคนควรจะเริ่มต้นที่ตรงไหน คุณลองมองรอบๆ ตัวคุณสิคะ ฉันคิดว่าทั้งผู้คน สัตว์ สิ่งของและธรรมชาติ ล้วนเป็นชิ้นส่วนที่ไม่สมบูรณ์เลยนะคะ รอการสานต่อให้เต็มโดยเจ้าของภาพแต่ละภาพ

Jigsawfon1

ฉันจะทิ้งคำถามนี้ไว้ค่ะ

คุณได้เริ่มต้นต่อจิ๊กซอว์ชีวิตของคุณ ณ จุดไหนกันบ้างคะ?