สวัสดีครับ
สัปดาห์นี้เป็นห้วงเวลาแห่งความผันผวน วุ่นๆ ในชีวิตพอสมควร
โดยเฉพาะงานในหน้าที่และภาระกิจประจำ...
แต่ก็มีมุมหนึ่งที่นึกขำๆในใจตนเอง...
คือในการทำงานที่ OPD ...เป็นห้วงเวลาส่วนใหญ่ที่อาจจะต้อง ตรวจคนเดียว
เวลาที่ปวดหนัก หรือปวดเบา....ในทางร่างกายก็อยากจะไปทำกิจนั้น มากๆ....ครับ ^_^
แต่เมื่อเหลือบและเหลียวมองคนไข้ที่รอหน้าห้อง และที่ห้องโถงแล้ว....
ก็รู้สึกเกรงใจแบบ บอกไม่ถูกครับ ยังไม่กล้าไป...จึงอั้นต่อไป...
จนถึงที่สุด..ที่คิดว่าทนไม่ได้แล้วจึงขอตัว หรือไม่ก็ถึงเวลาที่พี่...มาเสียบแทนพอดี...
ขำๆเพราะว่า...มีความรู้สึกว่าคนที่กำลังจะเข้าคิวต่อไปนั้น ก็คงอยากจะตรวจแล้วเหมือนกัน....
ยิ่งบางทีพี่ๆหน้าห้องตรวจส่งเคสที่ดูไม่ค่อดีหลายคนจ่อเข้ามา...ต่อกันเรื่อยๆ
ครั้นจะไปก้กระไรนะครับ...
เพราะคนเขากำลังทุกข์กว่าเรามากมายหลายเท่านัก...
อั้นมากไม่ดีนาน้องหมอ..เอ..เรากำลังเตือนหมอนี่นา ฮา... ^ ^
ธรรมรักษาค่ะ ^ ^
อรุณสวัสดิ์ค่ะน้องหมอ
* 5 5 โห นี่ล่ะ หมอในอุดมคติของประเทศ
* มาอมยิ้ม ย้อนคิดไปถึงช่วงวันงานรับปริญญาที่ม.เฌองดอย
ที่หลายคนต้องอั้น
* บางคนก็ กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง ด้วยการเอาผ้าอ้อม เด็กมาใช้
* น้องหมอ จะใช้ก็ได้นะจ้ะ อย่าอั้นเลยค่ะ
คิดถึงบรรยากาศที่ทำงานรพ. น้องหมอ คงแฮปปี้ มากๆ เลยนะค่ะ
ยังไง รักษาสุขภาพค่ะ
ถึงเวลาปล่อยก็ต้องปล่อย...
ไม่ต้องอั้น..
ธรรมช๊าติ ธรรมชาติ...
อยากฝืนธรรมชาติมากไปนะครับ
ไม่คุ้มค่านะครับ