การเข้าไปอยู่ในโลกจำลอง โลกที่ดูเหมือนเราจะสงบ และตื่นรู้เสมอ

ในขณะที่เราอยู่ในช่วงของการภาวนา....ทุกอย่างดูไหลลื่น...มีพลัง..

 แต่ในวิถีชีวิตจริงนั้น...

 ดังเช่นวันนี้  วันแรก  เหมือนการเข้าสูสนามทดสอบจริงๆของชีวิต...

  ทุกอย่างดูไม่ง่าย  เพราะสิ่งที่ผ่านเข้ามานั้นมากมาย ตลอดเวลา  แปรผัน  เปลี่ยนแปลงไม่นิ่ง

  การตื่นรู้ในทุกขณะของชีวิตนั้น ในชีวิตจริงๆเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายเลยทีเดียว

 ดังที่เคยได้ยินว่า   คนส่วนมากนั้นไม่ได้รู้ตัวจริงๆ เพราะจะอยู่แต่กับความคิด...ส่วนใหญ่..

  สิ่งที่เห็นได้ชัดจากประสบการณ์จริงวันนี้คือ(ที่เป็นรูป-นาม ที่เข้ามากระทบและท้ายทายต่อการรู้)

    - สิ่งที่ตามองเห็น  ที่หูได้ยิน...ก็จะเกิดความคิด  ความจำ การปรุงแต่งที่รวดเร็ว..

    - ความกดดันที่เราอาจจะต้องทำงานแข่งกับเวลา  แข่งกับปัจจัยที่ต้องรีบและใช้เวลาให้น้อย

       การรู้ทัน  การหาสมดุลตรงนี้เป็นเรื่องที่น่าสนใจและท้าทายอย่างมากครับ

แต่เท่าที่ลองดู สังเกต รับรู้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความคิดของเรา....

     ความคิดที่เกิดขึ้นทั้งเกิดเองภายใน  และเกิดหลังมีผัสสะต่างๆ

     เรามักไม่ทันและไม่รู้ตัว และส่วนมากก็จะหลง

หรือไหลไปกับความคิดและความรู้สึกนั้นๆ...

    การค่อยๆฝึกและพยามทัน  จนเกิดสติต่อเนื่องจนเกิดสภาวะที่ทันต่อความคิด ?

   เกิดการตื่นรู้..

    เข้าใจว่าน่าจะเป็นไปในแนวทางนี้...?