สวัสดีครับเพื่อน ๆ ช่วงนี้มีเรื่องเล่าจากคนจรบ้านนอกเมื่อเข้าเมืองบางกอกบอกไว้เตือนตนให้มีสติมาจะได้พาสตางค์อยู่ครบในกระเป๋านะครับ ณ ศูนย์หนังสือในเมืองกรุงมักจะมีคนหนาแน่น วันหนึ่งอาจารย์กุนได้เข้าไปในศูนย์หนังสือด้วยความรักหนังสือสนใจใฝ่รู้จับเล่มโน้นยืนอ่านเล่มนี้ตามใจชอบดูสารบัญอยู่ดี ๆ
แหม...พึ่งรู้สึกอีกทีว่ามีมือมาถูกตรงกระเป๋ากางเกงด้านหลังที่ใส่กระเป๋าสตางค์เอาไว้มากพอสมควรมันเลยดูตุง ๆ ออกมา..ทำให้ได้สติมาปัญญาได้ใคร่ครวญว่ามันจะเกิดอะไรกันละนี่...
อ้อ...ช่วงที่ อ.กุนยืนนิ่งอ่านหนังสืออย่างตั้งใจอยู่นั้น มีนักเรียนหญิงคงระดับมัธยม 2 คนตีคู่มายืนชิดอยู่ข้างหลังแล้วมีกระซิบกันด้วยละทำนองคนหนึ่งล้วงเอากระเป๋า อ. กุนได้แล้วก็ส่งต่อให้อีกคนวิ่งออกจากศูนย์หนังสือนั้นไปทำนองนี้...
ยังเรื่องยังไม่เกิด อีกใจหนึ่งอยากให้การกระทำมันสมบูรณ์แล้วจะจับเป็นแต่...อย่าทำลายอนาคตเด็กพวกนี้เลย...เพราะคงมีเรื่องยาวนานจบแน่...
อ. กุนจึงวางหนังสือแล้วเดินไปอีกที่หนึ่งแล้วทำทีเลือกหนังสือและทำทียืนอ่านเหมือนเดิม...มาทันทีเหมือนกันละเด็กเวรพวกนี้...มาอยู่ข้างหลังตรงกระเป๋าสตางค์นี้ละ...
เลยได้สติมาพาสตางค์รอดคือวางหนังสือทันทีแล้วเดินออกไปจากศูนย์หนังสื่อสื่อเกือบสูญกระเป๋าสตางค์นั้นแล.
หลานม่อนต้องเรียนรู้ภัยสังคมอีกมาก
สวัสดีครับ นายประจักษ์ ปานอินทร์
พาหลานม่อนไปทุกที่เลยนะครับผม...น่าชื่นชม
บันทึกนี้อยากเตือนภัยคนดี ๆ ทั้งหลายเวลาเข้าไปในร้านขายหนังสือแล้วจิตมักจดจ่อแต่หาหนังสืออาจเผลอไม่ระวังภัยรอบตัวเลยนะครับผม ดังเรื่องเล่านั้นเอง...