เราควรมีความกตัญญูกตเวทีต่อกันไปตราบนานเท่านานและในทุกโอกาสที่จะทำได้

การศึกษาเกี่ยวกับความสำนึกต่อบุญหรือคุณในทางศาสนา

นับเป็นความสวยงามของผู้คนที่เกิดมาแล้วพบเจอหลากเรื่องราวที่เล่าขานกันไม่รู้จบโดยเฉพาะในเรื่องศาสนา  คนเรามีศาสนาที่ตนเองเคารพนับถือมาก่อนตนเกิดนะ นี่ถ้ายูมิเกิดมาในแผ่นดินถิ่นอาหรับคงได้นับถือศาสนาอิสลาม 

 ถ้าไปเกิดในแถบยุโรปอย่างประเทศอังกฤษหรือสหรัฐอเมริกาคงได้นับถือศาสนาคริสต์หรือถ้าไปเกิดในอินเดียคงได้นับถือศาสนาพราหมณ์-ฮินดู 

 แต่นี้ยูมิลืมตาดูโลกในผืนแผ่นดินภาคอีสานอยู่ในขอบเขตเมืองนครพนมประเทศไทยที่บรรพบุรุษปู่ย่าตายายนับถือพระพุทธศาสนาตั้งแต่พอจำความได้ยูมิก็มีวิถีชีวิตของตนอยู่ในหลักพุทธธรรม

และได้บ่มเพาะจิตวิญญาณของตนอยู่ในทางสายนี้จนเกินครึ่งหนึ่งของชีวิตตนและรู้สึกเพียงพอแล้ว อาจเป็นเพราะหลักพุทธธรรมสอนเรื่องทางสายกลาง  ความพอดี 

 และการดำเนินชีวิตตนก็มาอยู่ตรงความพอดีหรือเพียงพอ  ส่วนที่จะได้ก็คือส่วนเกินหรือมากเกินพอซึ่งจะเอาหรือไม่เอาก็ได้  ในความเพียงพอนั้นหรือพอแล้วนี้ทำให้ใครชวนไปวัดบางทีเหมือนพอแล้วคือจะไปก็ได้ไม่ไปก็ได้เพราะเคยใช้ชีวิตเกินครึ่งอยู่ในร่มธรรมมานั้นเอง

 แต่ภายในส่วนลึกของจิตวิญญาณทำให้นึกถึงบุญคุณของศาสนาพุทธที่ได้อบรมสั่งสอนตนมาข้อนชีวิตว่ามีคุณเหลือที่จะคณานับ 

 เราควรมีความกตัญญูกตเวทีต่อกันไปตราบนานเท่านานและในทุกโอกาสที่จะทำได้  เอ...อย่างนี้ถือว่าเป็นการสำนึกถึงบุญคุณในทางศาสนารึเปล่านี่...