ภาษาอีสานปัจจุบันเปลี่ยนแปรไปตามวันเวลา ตามแบบภาษาไทยกรุงเทพฯ คนอีสานที่เติบใหญ่ภายหลังแยกไม่ค่อยออกว่า ภาษาดั้งเดิม กับภาษาอีสานที่เป็นศัพท์ภาษาไทยกลางแต่นำมาพูดในสำเนียงอีสาน แตกต่างกันอย่างไร... ผมมีโอกาสได้อ่านหนังสือ หรือปึ้มภาษาลาว ทั้งที่หาเองและกัลยาณมิตรแบ่งปันให้ จึงรู้ว่าภาษาอีสานดั้งเดิมจริง ๆ นั้นยังอยู่ครบ เพียงแต่มิใช่ภาษาพูดของชาวบ้านอีสานในชีวิตประจำวันขณะนี้ แต่เป็นภาษาที่พบได้ในเอกสาร/ปื้มลาว... จากการสัมผัสภาษาอีสานมาตลอดชีวิต การฝึกอ่านภาษาลาวจากฉลากยาแก้ปวดของไทยที่ส่งไปขายในลาว การฝึกจดจำรูปแบบตัวอักษรลาวจากโปสเตอร์อักษรลาว แบบฝึกอ่านชั้นประถมลาว ซึ่งซื้อมาจากบ้านใหม่สิงสัมพัน ฝั่งตรงข้ามบ้านโขงเจียม อำเภอโขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานี ประกอบกับความชอบกาพย์กลอนหมอลำ มาแต่เล็กแต่น้อย ทำให้ผมพออ่านภาษาลาวได้... ผมค่อย ๆ อ่านเอกสารภาษาลาวบางเรื่องแบบออกเสียงลาวอย่างช้า ๆ ฟังเสียงตนเองคลับคล้ายคลับคลากับสำนวนและสำเนียงภาษาที่ผมเคยฟังมาแสนนานแล้ว จากผู้เฒ่าผู้แก่จำศีลวันพระ พากันอ่านกลอนลำตัวธรรมใบลานนิทานธรรมภาษาอีสานบนศาลา เมื่อกว่า 40 ปีก่อน สมัยแม่ให้พาน้องไปเล่นวัด พากันไปเล่นดินทรายกันใต้ถุนศาลาโรงธรรม... ผมนึกเอาเองว่า ยามได้อ่านภาษาลาวแล้วเหมือนกำลังได้ย้อนเวลา กลับไปสู่อดีตที่รุ้สึกได้โดยตนเอง ในภาวะโลกกำลังเปลี่ยนแปลงไปมากเช่นนี้ ได้ศึกษาภาษาที่พ่อแม่ปู่ย่าตายยายพาพูดมารู้สึกเป็นสุขครับ... นี่คือเหตุผลหลักที่ผมเปิดบล็อก "ศึกษาจากภาษาลาว" ขึ้นมา... หวังว่าคงพอเป็นแนวทางหนึ่งของกิจกรรมการจัดการความรู้ในด้านภาษารัฐการของลาว เปรียบเทียบกับภาษาอีสาน และภาษาไทย ครับ.