สิ่งที่ดีๆ ของคนกลุ่มนี้คือความมีน้ำใจเอื้ออาทรต่อกัน ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ทุกเย็นเมื่อฉันกลับบ้านจะทำอาหารรอ หรือไปเจอสิ่งของที่ฉันชอบก็จะซื้อหามาฝาก วันหยุดก็จะมาตามให้ไปทานข้าวรวมกัน

 

           เมื่อวานเป็นวันราชการแต่พวกเราพร้อมใจกันปิดโรงเรียนก่อน ๑ วัน และขอปิดเพียง ๖ วัน  ในความจริงโรงเรียนจะต้องปิดระหว่างวันที่  ๑๔ - ๒๔ เป็นเวลาทำการประมาณ ๘ วัน  และจะขอเปิดในวันอาทิตย์ที่ ๒๑ ธันวาคม ๒๕๕๑  พวกเราไม่สนใจกับวันหยุดราชการว่าจำเป็นต้องหยุด  ถ้ามีความเห็นตรงกันว่าไม่หยุดก็ต้องเปิดเรียน  ความจำเป็นที่ต้องขอหยุดในวันศุกร์เมื่อวาน  ก็เพราะว่าครูบางท่านมีความจำเป็นเกี่ยวกับกิจธุระส่วนตัว  

         ฉันตื่นแต่เช้าตามปกติ  เน็ตที่บ้านขัดข้อง ได้แต่งกายตามสบายทำงานบ้าน ปัดกวาด เช็ดถู ขัดห้องน้ำ ทำกับข้าวทานเอง  รดน้ำต้นไม้ เลี้ยงลูก ๆ หมา ๆ ดูท่าทางพวกเขามีความสุขมากที่ไม่ทอดทิ้งให้เขาอยู่กันตามลำพังเหมือนทุกวัน  แย่งกันแสดงความรักที่ล้นอก 

         ตอนเย็น  ฉันไปออกกำลังกายและเสวนากับเพื่อนบ้าน  ทานข้าวรวมกันมีทั้งต้ม ผัด ยำ และอาหารประเภทปิ้งย่าง เพื่อนบ้านของฉันส่วนใหญ่เป็นครูและแม่บ้านของครู  การสนทนาก็ออกรสชาติไปตามอาหารที่รับประทาน  ลูกเล็กเด็กแดงก็วิ่งเล่น วิ่งแวะเวียนมาร่วมทานโน่นทานนี่ตามประสาแล้วกลับออกไปวิ่งเล่นกันอีก  จนกระทั่งมีดวงจันทร์ขึ้นจึงเรียกกันออกมาดูดวงจันทร์ที่นอกบ้าน แล้วก็สลายตัวกลับบ้านของตัวเอง 

         เรื่องที่ติดใจจากวงสนทนา  ๒ ประเด็นแต่เรื่องเดียวกันก็คือ  การคุยถึงเศรษฐกิจของแต่ละครอบครัว  เนื่องจากเป็นวาระที่ชาวบ้านทุกคนต้องคืนทุนและกู้เงินจากกองทุนเงินล้านของหมู่บ้าน แม่บ้านครูส่วนหนึ่งต่างก็ถกเถียง เพื่อประโยชน์ในการรอกู้เงินเป็นสำคัญ ที่สำคัญจะขอเพิ่มวงเงินกู้ให้มากขึ้นกว่าเดิม

        ประเด็นที่สอง  มีผู้เปิดกระทู้สนทนาเกี่ยวกับการไปทำงานต่างประเทศ  รายได้สูงเท่านั้น เท่านี้ แต่ฉันทำตัวเป็นฝ่ายทานและฟังและยิ้ม ตามแบบฉบับไม่มีการขัดใจคู่สนทนา (กลัวเขาจะไม่ทานในคราวต่อไป)  แม่บ้านท่านหนึ่งบอกว่า  เพื่อเงินทำได้ทั้งนั้น  ขอให้ลูกเต้าได้มีเงินใช้สบาย ๆ และ...มากกว่าเงินเดือนครู  ไม่ต้องกู้นั่นกู้นี่เหมือนครู  สามีเขาก็นั่งฟังไม่ตอบโต้

       ฉันอยากจะบอกเขาว่าคงไม่มีใครสบายหรอกถ้าเราไม่ทำจิตใจของเราให้สบาย  แต่เขาคงฟังไม่รู้เรื่อง  เพราะทุกคนมีความเข้าใจว่า ฉันมีความสุขสบายที่สุดในกลุ่ม  เพราะมีเงินเดือนใช้คนเดียว ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรมากมาย แต่นั่นไม่ใช่คำตอบ  เมื่อฉันมีเงินเดือนฉันต้องรับผิดชอบต่อหน้าที่ให้คุ้มกับเงินเดือน ฉันต้องแบ่งปัน และรับผิดชอบกับการส่งค่าเล่าเรียนของเด็กในมหาวิทยาลัยอีก ๒ คน 

          ฉันกลับบ้านด้วยความรู้สึกกับคำว่า...มากกว่าเงินเดือนครู  ไม่ต้องกู้นั่นกู้นี่เหมือนครู  แต่ก็หาคำตอบให้พวกเขาไม่ได้  ฉันจะทำอย่างไรเกี่ยวกับเกียรติและศักดิ์ศรีของครู แม้แต่สังคมเล็ก ๆ เพียงไม่กี่คนฉันก็รู้สึกได้  ฉันจะทำได้แค่ไหนกับการกู้เกียรติศักดิ์ศรีของครู

          สิ่งที่ดีๆ ของคนกลุ่มนี้คือความมีน้ำใจเอื้ออาทรต่อกัน  ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน  ทุกเย็นเมื่อฉันกลับบ้านจะทำอาหารรอ หรือไปเจอสิ่งของที่ฉันชอบก็จะซื้อหามาฝาก  วันหยุดก็จะมาตามให้ไปทานข้าวรวมกัน