กลับจากยโสธร  ทั้งคณะวอญ่า หนานเกียรติ ต้น ซากี้ น้องนัทและครูคิม  แวะทานข้าวที่บ้านไผ่ทำ AAR กันเพลิน ๆ มัน ๆ ตั้งใจว่าจะไปขึ้นรถที่โคราชเพื่อเดินทางต่อไปยังพิษณุโลก   เนื่องจากคุยกันมันก็ต้องคุยต่อไปถึงกรุงเทพ ๕ ทุ่มกว่าปรากฏว่าไม่มีรถแล้ว 

          หลังจากที่ส่งต้นและซากี้ถึงที่พักแล้ว เหลือ ๓ คนและน้องนัทอีก ๑ รวมเป็น ๔ กว่าจะไปถึงบ้านหนานเกียรติ ก็เกือบตีสาม  ทุกคนพักนอนเอาแรง 

          อยากจะถามเหลือเกินว่า "เมื่อไรน้องเฌวาถึงจะตื่น"  อยากอุ้ม อยากชื่นชม  ไม่นานน้องเฌวาหรือ "ชมบุญ" ได้ตื่นลงมาพร้อมกับคุณแม่ 

          ความจริงแล้วสังเกตว่าท่าทางของน้องเฌวาอยากจะสนิทสนมกับคุณลุงคุณป้า  แต่เขินอายคุณแม่และคุณพ่อ  เมื่อลับตาคุณพ่อน้องเฌวาชวนป้าคิมคุยด้วยว่า "ถ่ายรูปต้องยิ้ม"  ทันทีที่คุณพ่อเดินออกมาน้องเฌวาก็หยุดคุย 

       น้องเฌวาตัวเล็กแต่แข็งแรง ดวงตามีความมั่นใจสูงและอารมณ์ดีค่ะ  กว่าจะได้แต่ละภาพก็เล่นเอาคนรอบข้างเหนื่อยไปตาม ๆ กัน เพราะส่งแรงเชียร์และกำกับการแสดง  และประทับใจน้องเฌวาที่พาไปดูต้นข้าวในกระถาง  เชิญค่ะชมภาพน้องเฌวา.."ชมบุญ"

       ขอขอบคุณ  น้องหนานเกียรติและครอบครัวที่ให้การต้อนรับพี่คิม ท่านวอญ่าและนำส่งถึงจุดหมายปลายทาง