วันนี้ได้คุยกับน้องเอก คุณจตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร ทางโทรศัพท์ ตามปกตินาน ๆ เราจะโทรศัพท์ถึงกันเมื่อมีเรื่องจำเป็นและคุยกันนานมาก นับว่าเป็นการคุยเพื่อแลกเปลี่ยนความคิดเห็นที่ได้สาระอันเป็นประโยชน์มาก วันนี้คุยกันหลายเรื่อง เป็นต้นว่า
การเขียนบล็อกหรือการถ่ายทอดความรู้หรือประสบการณ์ การรักษามารยาทและจรรยาบรรณของการแลกเปลี่ยนหรือการแสดงความคิดเห็น การระมัดระวังตัว รวมทั้งเรื่องที่คิดว่าน่าจะเป็นปัญหา เราจะป้องกันและแก้ไขอย่างไรดี รวมทั้งการละเมิดสิทธิและกฏหมายด้วย
การจัดการศึกษาซึ่งเป็นเรื่องที่คุณเอกสนใจมากเป็นพิเศษ เกี่ยวกับสองบันทึกที่แล้ว คุณเอกเห็นว่า "ความอยู่รอดของเยาวชนหรือเด็กประกอบด้วย ความรัก ความดี ความงามและความสมบูรณ์ของความเป็นมนุษย์ที่ขึ้นอยู่กับการให้การศึกษาและเชื่อว่าครูเท่านั้น ที่จะเป็นผู้คลี่คลายปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดกับเด็กได้"
กรณีของเด็กที่มีพฤติกรรมก้าวร้าวหรือเด็กที่มีปัญหาต่าง ๆ คุณเอกมองเห็นว่าควรแก้ด้วย "การให้ความรัก ความอบอุ่น ความห่วงใย การมอบโอกาสและสิ่งดี ๆ คือการให้อภัยแก่ความผิดพลาดของเด็ก และมีความจริงใจต่อเด็ก"
ด้านความคิดเห็นเกี่ยวกับการสอบ ONET และ LAS ของนักเรียนในปีนี้ การทดสอบมาตรฐานของครูที่ผ่านมารวมทั้งในวันเสาร์ที่ ๑๓ และวันที่ ๒๒ มีนาคมนี้ คุยกันอย่างออกรสชาติมาก คุณเอกสามารถจับประเด็นมาคุยได้ตรงตลอดทั้งเรื่อง นับเป็นการแลกเปลี่ยนที่มีคุณค่าอย่างยิ่ง
นอกจากนี้ คุณเอกคงยังฝันถึงสังคมของประเทศไทยว่าจะต้องมีโรงเรียนและสถาบันการศึกษาที่เต็มไปด้วย "ครูดี ครูมีฝีมือ ครูผู้นำการเปลี่ยนแปลง ครูผู้มีอุดมการณ์สูง และคาดหวังหวังว่าครูดี ๆ โดยเฉพาะครูนอกกรอบคงจะไม่ถูกระบบเล่นงานเสียก่อน"
สุดท้ายที่ถูกใจและยิ้มได้ทั้งวันก็คือ "วันไหนพี่คิมจะได้ลาออก จากราชการ ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ก็จะขอร้องให้ยับยั้งให้อยู่ก่อน แต่ภายหลังได้รับฟังความทุกข์ยาก ลำบากใจมามากต่อมาก ผมขอสนับสนุนและเป็นกำลังใจให้พี่คิมได้ลาออกสมปรารถนา"
ตอนเย็นคิดว่าจะมาเล่าสิ่งที่ได้รับจากการแลกเปลี่ยนจากคุณเอกในวันนี้ พบว่าปัญหาตลก ๆ แทรกซ้อนเข้ามา ฉันมีความจำเป็นต้องกดโทรศัพท์ถึงคุณเอกอีกครั้ง....ตึ๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ และน้องอาจารย์ขจิตอีกท่านหนึ่งตึ๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "พี่บอกเอกแล้วจะต้องบอกอาจารย์ขจิตด้วยหละ หนุกดีออก ... ตึด ๆ ๆ ขจิตสงสัยออกไปวิ่งไม่รับสายเลย...เดี๋ยวนะเอกขจิตโทรมาแล้ว ฮ่า ๆ ๆ ๆ ตึด ๆ ๆ ๆ " ด้วย..ความปรารถนาดี...ค่ะ

ครูคิม
+ สวัสดีค่ะพี่ครูคิม...
+ มารับความปรารถนาดีด้วยคนค่ะ...
+ เมื่อเช้าอ๋อยเข้าไปติดตามอ่านบันทึกที่พี่บันทึกเรื่องราวของครูกอไก่มาแล้วทั้งสองบันทึกนะค่ะ...
+ พอมาอ่านบันทึกนี้...และ...ดูจากความฝันด้วยศรัทธา...ของเจ้าน้องเอก...ทำให้นึกถึงคำนี้จังเลยค่ะ " บวร"
+ หากผู้หลักผู้ใหญ่ในสังคมนี้...ทั้งหลาย ๆ กระทรวงโดยเฉพาะกระทรวงศึกษาฯ กระทรวงหลักทำงานจับมือเป็นเอกภาพก้าวเดินไปด้วยกัน...ตั้งใจจริงในการทำให้ "บวร" กลับมาเป็นพันธกิจ ยุทธศาสตร์หลัก...คงจะช่วยได้มากค่ะสำหรับปัญหานี้...
+ หากที่บ้านพร้อมใจก้าวเดินไปพร้อมกับโรงเรียนและวัด(ด้วยบทบาทโรงเรียนและวัดพร้อมเป็นทุนอยู่แล้ว)ทุกอย่างก็ไม่เลวร้ายแบบนี้หรอกค่ะ...
+ แต่ในทุกวันนี้...พ่อ-แม่...ผู้ปกครอง...บางคนไม่สามารถจัดการ อบรม สั่งสอนกับบุตรหลานตนเองได้...ก็โยนปัญหา ผลักภาระ ทั้งปวงมาที่โรงเรียน...ทั้งที่ท่านเหล่านี้สร้างปัญหาขึ้นมาในเบื้องต้น...
+ ทุกวันนี้...เด็ก ๆ ที่มีปัญหาอย่างว่ามีเยอะมาก...เนื่องจากสื่อทุกชนิดเข้าไปถึงที่นอน...ในขณะที่ภุมิคุ้มกันที่จะได้รับเพื่อเท่าทันของเด็ก...ที่ควรได้รับจากผู้ปกครองในเบื้องต้นไม่เกิด ไม่มี มีน้อยมาก ...ทั้งนี้เพราะผู้ปกครองเองก็มีภูมิคุ้มกันที่ว่าบกพร่องเช่นกัน...ทุกอย่างจึงตกมาที่โรงเรียน...มากจนตามมาหลอกหลอนครูแม้ในยามหลับ...
+ ด้วยประสบการณ์...สังคมไหนที่เป็นครึ่ง ๆ กลาง ๆ เมืองไม่ใช่ ชนบทก็ไม่ใช่...จะมีปัญหาหลากหลายมาก
+ ในตอนแรกที่เจอปัญหา...ศิษย์คนนั้น...คนนี้...คนโน้น...(เหล่าทรราช)ที่ประจำชั้น..ประเดประดังเข้ามา...อ๋อยเครียดมาก...แต่ด้วยศรัทธาในสิ่งที่คุยกับพี่คิม...และใจที่มุ่งหวัง..."วินัยเชิงบวก"...ก็อดทนและใจเย็น...ใช้ความรักราดรด...หัวใจศิษย์เหล่านั้น(ซึ่งช่วยกันก่อเหตุวันละหลายเวลาต่างกรรมต่างวาระกันไป)ทุกวัน...ทุกวัน...โดยไม่ตีค่ะ...ใช้การพูดคุย...ทำความดีชดเชย ด้วยการล้างห้องน้ำ...โกยขี้หมา...กวาดขยะ ...ทุกครั้งที่ทำสิ่งเหล่านี้...อ๋อยก็ไปช่วยทำด้วยทุกครั้ง...ทั้งนี้เพื่อ..."ความไว้เนื้อเชื่อใจต่อกัน"อย่างน้อยก็ทำให้พฤติกรรมศิษย์เหล่านั้นไม่แย่ไปกว่าเดิม...ทรง ๆ ไว้ก็ยังดี...ผ่านมา 2 เดือน ที่เฝ้าคอยด้วยใจศรัทธา...พฤติกรรมเด็กเหล่านี้บางคนก็ทรงตัวและบางคนก็ดีขึ้นค่ะ...
+ ถือว่าเป็นบทพิสูจน์ที่คุ้มค่าค่ะ...แต่ครูต้องใช้ความอดทนสูงมากค่ะ...
+ ราตรีสวัสดิ์นะค่ะ...
พี่คิมที่เคารพค่ะ เหตุผลของพี่ มันอาจกระทบ แต่คงไม่ทำให้กระเทือนใจของพี่ได้ ....หนูขอเป็นกำลังใจ และให้พี่มีความสุขกับทุกๆวัน .....เช้านี้ ชัยภูมิ อากาศหนาวนิดหน่อบ มีลมอีกเล็กน้อย กำลังดีค่ะ
สวัสดีครับ เข้ามาอ่านด้วยความสนใจ
ขอเสวนาด้วยคน
ที่ชุมชนแห่งนี้เป็นที่รวมนักคิดและผู้นำทั้งหลาย
เมื่อเข้ามาได้รับความรู้มากมาย
แต่สิงหนึ่งที่ขาดไปคือ "การโต้แย้งเชิงสัจจะ"
ผมว่าการแสดงความคิดเห็นมันไม่มีอะไรมาเป็นเครื่องวัดจรรยาบรรณของใครมีไม่มี
ความคิดที่แตกต่างแทบไม่มีเลย
แต่สังเกตุได้ว่าที่นี่มักไม่มีผู้ที่แสดงความคิดเห็นที่แตกต่างหรือขัดแย้งใดๆ มักเออออกันตามๆไป
ไม่เหมือนเวบไซต์วิชาการอื่นๆ ที่มีคนแสดงความคิดเห็นที่แตกต่างขัดแย้งกับเจ้าของบันทึก
การที่ไม่มีไม่ได้หมายความว่าเป็นการ "รักษามารยาทและจรรยาบรรณของการแลกเปลี่ยนหรือการแสดงความคิดเห็น "
แต่ไม่อยากแสดงความคิดเห็น เพราะบางครั้งเจ้าของบันทึกมักรับไม่ได้กับการวิพากษ์วิจารณ์
เลยขาดการต่อยอดเชิงลึกในปมขัดแย้ง
จึงได้ทำแค่มาทักทาย
ขอสุนทรีสนทนาแค่นี้นะครับ
อ่านคห. ๔ แล้ว อิ อิ น่าจะช่วยกันขยายผลต่อนะคะ ;)
เคารพในการตัดสินใจ ไม่เวลาใดเวลาหนึ่งก็ถึงเวลาเปลี่ยนแปลงค่ะ
ไม่ว่าสนามไหนๆ เราสามารถเป็นส่วนสำคัญได้ เป็นกำลังใจค่ะ ;)
สวัสดีครับพี่...
พรุ่งนี้ผมจะต้องเลี้ยงกาแฟแพง ๆ ให้เอกหนึ่งภึงสองแก้วเป็นอย่างน้อย ข้อหาส่งงานช้า
เมื่อวานมื้อสายและมื้อบ่าย ผมกินข้าวคลุกน้ำพริกผัด อร่อยมาก ๆ มื้อสายวันนี้ก็คงจะเป็นแบบเมื่อวาน
อ่านบันทึกนี้แล้ว ผมอยากเขียนความคิดตัวเองเกี่ยวกับเรื่องนี้สักบันทึก แต่งานค้างเบ่อเร่อเลย
พรุ่งนี้ผมไปร่วมพูดคุยที่เวที HA แล้วจะเลยไปเชียงใหม่ แล้วย้อนมาดอยมูเซอ ก่อนจะกลับลงกรุงเทพฯ ราวกลางสัปดาห์
สวัสดีค่ะคุณครูผู้ใจดี
เป็นกำลังใจให้คุณครูนะค่ะ ^_^
นมัสการพระคุณเจ้าธรรมหรรษา
สวัสดีครับคุณครูคิม
บางครั้งผมเห็นคุณครูที่ออกจากระบบราชการไปแล้ว แต่ก็ยังวนเวียนมาช่วยโรงเรียนหรือหน่วยงานด้านการศึกษาด้วยจิตอาสา
ผมก็หวังว่าคุณครูคิมก็คงเป็นเช่นนี้ เพราะผมเชื่อในจิตวิญญาณของความเป็นครูมืออาชีพในตัวคุณครูว่าสามารถสร้างเยาวชนให้เป็นคนดีได้ แม้ไม่ได้อยู่ในระบบแล้ว
เป็นกำลังใจแก่คุณครูครับ
แวะมาเรียนรู้ ประสบการณ์จากพี่พี่ guru ครับ
สวัสดีครับเกลอ อยู่กับบ้านมาสิบกว่าวันแล้ว ไมไหนไม่รอดครับ
สวัสดีค่ะ
แวะมารับความปรารถนาดีด้วยคนนะคะ
ขอบคุณมากค่ะ^__^
สวัสดีค่ะน้องอ๋อย แอมแปร์~natadee
+ เมื่อเช้าอ๋อยเข้าไปติดตามอ่านบันทึกที่พี่บันทึกเรื่องราวของครูกอไก่มาแล้วทั้งสองบันทึกนะค่ะ...
+ พอมาอ่านบันทึกนี้...และ...ดูจากความฝันด้วยศรัทธา...ของเจ้าน้องเอก...ทำให้นึกถึงคำนี้จังเลยค่ะ " บวร"
+ หากผู้หลักผู้ใหญ่ในสังคมนี้...ทั้งหลาย ๆ กระทรวงโดยเฉพาะกระทรวงศึกษาฯ กระทรวงหลักทำงานจับมือเป็นเอกภาพก้าวเดินไปด้วยกัน...ตั้งใจจริงในการทำให้ "บวร" กลับมาเป็นพันธกิจ ยุทธศาสตร์หลัก...คงจะช่วยได้มากค่ะสำหรับปัญหานี้...
+ หากที่บ้านพร้อมใจก้าวเดินไปพร้อมกับโรงเรียนและวัด(ด้วยบทบาทโรงเรียนและวัดพร้อมเป็นทุนอยู่แล้ว)ทุกอย่างก็ไม่เลวร้ายแบบนี้หรอกค่ะ...
+ แต่ในทุกวันนี้...พ่อ-แม่...ผู้ปกครอง...บางคนไม่สามารถจัดการ อบรม สั่งสอนกับบุตรหลานตนเองได้...ก็โยนปัญหา ผลักภาระ ทั้งปวงมาที่โรงเรียน...ทั้งที่ท่านเหล่านี้สร้างปัญหาขึ้นมาในเบื้องต้น...
+ ทุกวันนี้...เด็ก ๆ ที่มีปัญหาอย่างว่ามีเยอะมาก...เนื่องจากสื่อทุกชนิดเข้าไปถึงที่นอน...ในขณะที่ภุมิคุ้มกันที่จะได้รับเพื่อเท่าทันของเด็ก...ที่ควรได้รับจากผู้ปกครองในเบื้องต้นไม่เกิด ไม่มี มีน้อยมาก ...ทั้งนี้เพราะผู้ปกครองเองก็มีภูมิคุ้มกันที่ว่าบกพร่องเช่นกัน...ทุกอย่างจึงตกมาที่โรงเรียน...มากจนตามมาหลอกหลอนครูแม้ในยามหลับ...
+ ด้วยประสบการณ์...สังคมไหนที่เป็นครึ่ง ๆ กลาง ๆ เมืองไม่ใช่ ชนบทก็ไม่ใช่...จะมีปัญหาหลากหลายมาก
+ ในตอนแรกที่เจอปัญหา...ศิษย์คนนั้น...คนนี้...คนโน้น...(เหล่าทรราช)ที่ประจำชั้น..ประเดประดังเข้ามา...อ๋อยเครียดมาก...แต่ด้วยศรัทธาในสิ่งที่คุยกับพี่คิม...และใจที่มุ่งหวัง..."วินัยเชิงบวก"...ก็อดทนและใจเย็น...ใช้ความรักราดรด...หัวใจศิษย์เหล่านั้น(ซึ่งช่วยกันก่อเหตุวันละหลายเวลาต่างกรรมต่างวาระกันไป)ทุกวัน...ทุกวัน...โดยไม่ตีค่ะ...ใช้การพูดคุย...ทำความดีชดเชย ด้วยการล้างห้องน้ำ...โกยขี้หมา...กวาดขยะ ...ทุกครั้งที่ทำสิ่งเหล่านี้...อ๋อยก็ไปช่วยทำด้วยทุกครั้ง...ทั้งนี้เพื่อ..."ความไว้เนื้อเชื่อใจต่อกัน"อย่างน้อยก็ทำให้พฤติกรรมศิษย์เหล่านั้นไม่แย่ไปกว่าเดิม...ทรง ๆ ไว้ก็ยังดี...ผ่านมา 2 เดือน ที่เฝ้าคอยด้วยใจศรัทธา...พฤติกรรมเด็กเหล่านี้บางคนก็ทรงตัวและบางคนก็ดีขึ้นค่ะ...
สวัสดีค่ะน้องปิ่นธิดา
เรื่องเด็กสมัยนี้ผมคิดว่า... เด็กสมัยนี้เอาแต่ใจตัวเองมากขึ้นกว่าเดิมเยอะครับ
คงจะเป็นเพราะการที่ "ห้ามตี" เหมือนสมัยที่ผมเรียน นี้เป็นประสบการณ์ตรงของผมเลยนะครับ
ผมเกือบเสียผู้เสียคนมาหลายต่อหลายครั้ง แต่เพราะได้ไม่เรียวจากพ่อ แม่ และคุณครูนี้ล่ะ
ที่ทำให้ผมเป็นผู้เป็นคนได้จนถึงทุกวันนี้ ไม่อย่างงั้น เอิร์ทคงจะกลายเป็นโจร/ขโมยแล้วอย่างแน่นอน
แล้วก็ขอแชร์เรื่องครูนิดส์นึงนะครับ... ต้องยอมรับครับว่า เด็กสมัยใหม่ จำนวนไม่น้อยเลยที่เรียนคณะศึกษาศาสตร์
เพราะไม่มีอะไรเรียนครับ... จึงทำให้ครูสมัยใหม่หลายท่านเรียนให้พอส่งๆไป จรรยาบัณของความเป็นครู
จิตใจที่ต้องการจะพัฒนา ดูแล ห่วงใยเด็กจึงไม่ค่อยได้เกิดในคนกลุ่มดังกล่าวสักเท่าไหร่
นี้ละครับปัญหาที่ครูสมัยใหม่ ไม่ค่อยจะมีคุณถาพ... แวะมาเยี่ยมครับครูคิม ขอบคุณบันทึกแห่งมิตรภาพ และความปรารถนาดีนี้ครับ ^^
สวัสดีค่ะเพื่อนใหม่ หอพักแห่งหนึ่ง [IP: 112.142.41.97]
สวัสดีครับ เข้ามาอ่านด้วยความสนใจ
ขอเสวนาด้วยคน
ที่ชุมชนแห่งนี้เป็นที่รวมนักคิดและผู้นำทั้งหลาย
เมื่อเข้ามาได้รับความรู้มากมาย
แต่สิงหนึ่งที่ขาดไปคือ "การโต้แย้งเชิงสัจจะ"
ผมว่าการแสดงความคิดเห็นมันไม่มีอะไรมาเป็นเครื่องวัดจรรยาบรรณของใครมีไม่มี
ความคิดที่แตกต่างแทบไม่มีเลย
แต่สังเกตุได้ว่าที่นี่มักไม่มีผู้ที่แสดงความคิดเห็นที่แตกต่างหรือขัดแย้งใดๆ มักเออออกันตามๆไป
ไม่เหมือนเวบไซต์วิชาการอื่นๆ ที่มีคนแสดงความคิดเห็นที่แตกต่างขัดแย้งกับเจ้าของบันทึก
การที่ไม่มีไม่ได้หมายความว่าเป็นการ "รักษามารยาทและจรรยาบรรณของการแลกเปลี่ยนหรือการแสดงความคิดเห็น "
แต่ไม่อยากแสดงความคิดเห็น เพราะบางครั้งเจ้าของบันทึกมักรับไม่ได้กับการวิพากษ์วิจารณ์
สวัสดีค่ะพี่ครูคิม
อ่านประเด็นหลาย ๆ ประเด็นแล้ว...คิดตามค่ะ
อ.ขจิตและคุณเอก... เป็นกัลยาณมิตรตัวจริงเสียงจริงของคน GTK เลยค่ะ
สังคมที่มีคนหมู่มากรวมกันเป็นฉันใด สังคมออนไลน์ก็คงไม่ต่างกันมากนักค่ะ
ส่งมอบกำลังใจให้พี่คิมนะคะ
(^___^)
ชวนครูคิมและกัลยาณมิตร ทานมื้อเที่ยงด้วยกัน นะครับ
ด้วยความระลึกถึง ครับ