วันนี้ได้รับโทรศัพท์จากน้องเจ้าของงาน

ศูนย์สามวัย ซึ่งอยู่ที่ต.บางโทรัด อ.เมืองฯ จ.สมุทรสาคร

แจ้งวัน เวลา ที่ต้องไปรับใช้สังคมให้ทราบคือ

วันที่ 4 พฤษภาคม 2553 เวลา 08.30 น.

ฉันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที

เพราะมันคือความฝันที่ฉันแอบฝันไว้นานแล้วว่า

วันหนึ่งฉันจะต้องมีโอกาสจัดกิจกรรมให้คนสามวัยมาร่วมกิจกรรมกันให้ได้

และฝันก็จะเป็นจริง  เพียงแต่มันเร็วกว่าที่เคยคิดไว้

ฉันตอบรับงานจากการทาบทามของน้องแหม่ม สังคมสงเคราะห์โรงพยาบาลสมุทรสาคร

ก่อนหน้านี้เกือบเดือนแล้ว แต่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้ เมื่อเจ้าภาพโทรมาย้ำ

ประสานงานโดยตรง อีกครั้ง ทำให้ทราบจำนวนคนที่จะมาร่วมกิจกรรมคราวๆว่า

เป็นวัยเด็กประถมศึกษา จำนวน 20 คน เป็นผู้สูงอายุ ประมาณ 50 คน

(โอ้ เยอะจัง! ) และวัยกลางคน 20 แต่จำนวนอาจคลาดเคลื่อนไปบ้าง

ไม่เป็นไร ฉันเตรียมกิจกรรมไว้แล้ว ทั้งสำหรับจำนวนที่แจ้ง

และจำนวนที่อาจคลาดเคลื่อน งานนี้คงสนุกมากๆ

เพราะประสบการณ์ของการทำงานกับผู้สูงอายุที่ผ่านมานั้น

ฉันได้ทั้งความสุข และความรู้หลากหลาย ทุกครั้ง

เมื่อหันมามองเด็กน้อยก็ยิ่งสนุก โลกของเด็กนั้นเป็นโลกแห่งจินตนาการ

ส่วนผู้สูงอายุนั้นก็เป็นโลกแห่งความจริง บางครั้งเหมือนหมีในนิยายเมาคลี

และมีสายตายาวไกลเหมือนเหยี่ยว

ส่วนวัยกลางคนเล่า จะเป็นแบบไหน ฉันต้องทบทวนชีวิตที่ผ่านมา ของฉัน

และของผู้คนใกล้ชิด  ล้วนแล้วแต่ไม่ต่างจากกระทิงหนุ่มทั้งนั้น

งานนี้ฉันต้องจัดกิจกรรมกับคนสามวัย

ให้คนสามวัยจำนวนเกือบร้อย ทำกิจกรรมเดียวกัน

กิจกรรมที่จะนำไปใช้ ฉันเลือกกิจกรรมหัตถศิลป์ และกิจกรรมศิลปะบำบัด

มีข้าวเปลือก และสี เป็นสื่อ รวมทั้งเกมและเพลง

ให้คนสามวัยได้เล่น ได้คิดร่วมกันและบรรเลงเรียงร้อยเป็นผลงาน

เด็กน้อยเป็นวัยเรียนรู้ สายตายังดี ไร้เดียงสา กำลังอยากรู้ อยากเห็น อยากลอง

ความช่างสงสัยจะช่วยให้บรรยากาศอบอุ่น มีชีวิตชีวา และมีความหมาย

หนุ่มสาวเป็นพลังที่สรรสร้างความสุขร่วมกัน เป็นกำลัง เป็นความกล้าหาญ

ผู้สูงอายุเป็นปราชญ์ เป็นกำลังใจ เป็นผู้ให้โอกาส เป็นที่ปรึกษา

สามวัยเรียนรู้ร่วมกัน คิดร่วมกัน ด้วยหัวใจที่มีรัก

ปั้นแต่งผลงานตัวแทนแห่งสายใยรักและผูกพัน