... มาเช้ากลับเย็น เห็นพังงานั้นเป็นอย่างไร
คิดแล้วน่าน้อยใจ เหมือนพังงานั้นไม่สำคัญ
เหมือนไม่มีดี ให้สมศักดิ์ศรี ให้เขาพักกัน
ไม่มีใครผูกพัน กับสวรรค์ของเมืองพังงา
... ทิวทัศน์สดสวย ท้องทะเลระรวยรื่นรมย์
เกาะปันหยีน่าชม แสนภิรมย์ ถ้ำลอดคูหา
อีกเขาพิงกัน เกาะสูงชันทิวนั้นงามตา
ถ้ำสุวรรณคูหา ล้วนแต่โสภาล่อตาล่อ
... เหมือนลูกเมียน้อย ต้องเฝ้าคอยคนแวะมาชม
เขามาแล้วชื่นชม เขาภิรมย์แล้วผ่านเลยไป
พังงาขมขื่น สดกล้ำกลืน ฝืนความน้อยใจโ
โธ่ ช่างกระไร ไม่มีใคร เห็นใจพังงา ....
.... คราก่อนเขียน บันทึก เกี่ยวกับ เพลง เจียงใหม่ .... เมืองล้านนา ... คราวนี้มาก็ต้องเขียน เพลงประจำจังหวัด บ้านเกิดปูเองค่ะ “พังงารำพัน” ... จะว่าไปแล้วนะคะ เพลงประจำจังหวัดของแต่ละที่ ก็จะบ่งบอกได้ถึง ลักษณะ ภาพโดยรวม ของความเป็นเมืองนั้นๆ ได้ดี ...
เพลงนี้ก็เช่นกันค่ะ ... เป็นเพลงที่ฟังแล้วจะเศร้าๆ เหมือนตัดพ้อ น้อยใจ ... เพราะ ... พังงา เป็นเมืองเล็กๆ โอบล้อมด้วยขุนเขา สงบ เสงี่ยม ... หากจะเทียบกับภูเก็ต ซึ่งดูเป็นสาวสมัยใหม่ เป็นพี่สาวที่เก๋ไก๋ ไฉไล สวยผาด ... แต่ พังงา ผู้น้องจะขี้อาย ไม่ค่อยมีปากมีเสียง ไม่โดดเด่น (เพิ่งมาดังสุด ตอนช่วงสึนามินี่ล่ะมั๊งคะ ) ...
... สมัยก่อน การคมนาคมไม่สะดวกเช่นทุกวันนี้ .. หากใครเคยไปเยือนน้องพังงา คุณจะได้รับรู้เลยรสชาติ ของถนนคดเคี้ยว โค้งหักศอก (คล้ายๆ กับทางเหนือ) หรืออาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ ... จำชื่อเขานี้ได้ไหมคะ ... เขานางหงส์ – (ปัจจุบันเงียบเหงา เพราะเขาไปใช้เส้นทางใหม่ ที่ไม่ชวนมึนงง ใครที่เมารถ ก็มีลุ้นแน่นอนค่ะ) เพราะ โค้ง ๆ วน วก เวียน ซะ ถี่ ยิบ ขนาดนั้น ในช่วงไม่เพียงไม่ถึง 30 กม. .. หากใครสามารถนับได้ว่ามีกี่โค้งนี่ ต้องยกนิ้วให้ค่ะ
... น้องพังงา สมควรน้อยใจยา ... เพราะว่า ผู้คนจะมองเป็นแค่เมืองผ่าน ... ผ่านมา ผ่านไป .. ไม่เคยแวะพัก .. (อาจเพราะการส่งเสริม ปชส. จากรัฐ น้อยหรือไร) .. ก็จะไปหาพี่สาวใหญ่ ภูเก็ต ซะมาก เพราะน่าหลงใหล และดึงดูดใจมากกว่า ...
... หากเป็นเมื่อก่อนก็พอทำเนา แต่เดี๋ยวนี้ อะไรๆ ก็เปลี่ยนไปแล้ว .... คงต้องทำประชาพิจารณ์ว่า ควรจะปรับเปลี่ยนเพลงประจำ ให้สอดรับกับยุคสมัย หรือไม่ อย่างไร ...
สวัสดีค่ะน้อง....poo
ขอบคุณค่ะ ไม่ตอบค่ะ มาทักทายค่ะ
อิ อิ ครูพี่อ้อย ปล่อยมุขสวน ปูรับไม่ทันเลยค่ะ 55
... หลายปีนี่ กี่ปีกันแน่คะพี่ ...
* เพลงนี้ปูจำได้ กี่ปี ๆ ก็ไม่เคยลืม ตั้งแต่ออกจากบ้านไปเรียนหนังสือ ...
เพลงประจำจังหวัดที่จำได้ขึ้นใจ ก็มีแค่ ของเจียงใหม่ กับ พังงา นี่ล่ะคะ ...
? แล้วเพลงประจำบ้านเกิด ครูพี่อ้อย ล่ะคะ เนื้อหาเป็นจั๋งได๋
<div class="info"><ul style="margin-top: 0cm"><li class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: list 36.0pt"> เช่นกันค่ะ ชอบเมืองเล็กๆ เรียบง่าย ไม่วุ่นวาย คล้ายๆ กับที่ชอบเชียร์ทีมรอง ไม่ใช่ตัวเต็ง ทำนองนี้ล่ะคะ </li></ul></div> <ul style="margin-top: 0cm"><li class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: list 36.0pt"> สาวน้อยขี้อาย (พังงา) ยินดีต้อนรับ ทุกท่าน มาเยือน ขอบคุณค่ะ </li></ul>
พังงาน่าอยู่ แหล่งเรียนรู้วัฒนธรรม เป็นคำนิยามที่อยากให้จดจำ
ขอบคุณครูแป๋วค่ะ
พังงาน่าอยู่ แหล่งเรียนรู้วัฒนธรรม ..ป้ายปชส. นี้อยู่หน้าขนส่ง ? คะ :)
... แร่หมื่นล้าน บ้านกลางน้ำ ถ้ำงามตา ภูผาแปลก แมกไม้จำปูน บริบูรณ์ทรัพยากร ...
เรียนคุณปู ที่คุณเขียนว่าเพลงพังงารำพันเป็นเพลงประจำจังหวัดพังงานั้นขอแก้ความเข้าใจผิดสักนิดนะ เพราะเพลงนี้ไม่ใช้เพลงประจำจังหวัดพังงา แต่เป็นเพลงที่นักร้องคนหนึ่งแต่งขึ้นมา( จำไม่ได้ว่าชื่ออะไร ) แล้วร้องกันแพร่หลายทำให้เยาวชนพังงา และคนทั่วไปเข้าใจว่าเป็นเพลงประจำจังหวัดพังงา ตอนที่เพลงนี้แต่งออกมานั้น จังหวัดพังงา มีเพลงประจำจังหวัดชื่อเพลงกระภูงา ซึ่งถ้าจำไม่ผิด ท่านผู้ว่าอนันต์ สงวนนาม เป็นคนแต่งร่วมกับอาจารย์ ท่านหนึ่ง (จำชื่อไม่ได้ ) พร้อมกับเพลง มนต์รักเขาพิงกัน ซึ่งจำคนแต่งไม่ได้ เพลงกระภูงา เป็นเพลงประจำจังหวัดพังงา เพลงแรก และเพลงดั้งเดิม ซึ่งตอนนั้นพังงาไม่มีเพลงประจำจังหวัดนั้นผู้ว่าเลยได้แต่งขึ้น น้องช่วยเข้าใจใหม่นะคะ และยังมีหลักฐานอยู่ที่เขาพิงกัน คือบทกลอนที่ติดไว้ซึ่งประพันธืในสมัยนั้นเหมือน กัน คือ
พิงกันสัญญลักษณ์ล้ำลือขจร หนึ่งคือดวงสมรหนึ่งข้า
รักจริงดุจสิงขรพิงแอบ แนบกันนา รักสถิตชั่วฟ้า ตราบสิ้น ดินสลาย
ซึ่งบทกลอนนี้ในสมัยนั้นจะใช้เป็นบทสร้อยของเพลงมนต์รักเขาพิงกัน ซึ่งเมื่อร้องจบคำว่า อาณาจักรนี้มีในแถวถิ่น แหล่งน้ำถ้ำโขดหิน โขดหินในอ่าวพังงา ก็จะตามด้วยบทกลอนนี้ แล้ว ซ้ำด้วยท่อน น้ำทะเลเหกล่อมห้องหอ.................................
เพลงกระภูงา
กระภูงางาม นามพังงา พางามเด่น
ดุจเหมือนเช่น เทพสรรค์สร้าง สอางค์โฉม
มีทะเล และโขดเขา โอบตะโบม
คลื่นเร้าโรม ระลอกพริ้ว ตามริ้วลม
เกาะปันหยี สูงทะมึน ยืนตระหง่าน
เขานางหงส์ ดูระราน ด้วยหมอกขาว
เขาพึงกัน และเขาช้าง ช่างเพลิดพราว
อีกวัดถ้ำสุวรรณคูหา พาเพลินใจ
กวีเปรียบ เกาะปันหยี เหมือนเวนิช
ธารน้ำชิด ขอบเขิน เนินไสล (อ่านว่า สะไหล)
น้ำตกลำปี เป็นศรีสง่า แด่ป่าไพร
โกรกเกลียวไหล เป็นชั้นชิด วิจิตรตา
ทรัพย์ในดิน สินในน้ำ นั้นก็มาก
มีหลายหลาย หากคิด จะสรรค์หา
แร่ในดิน สินในน้ำ เข้าในนา
เมืองพังงา อุดมสิน ทุกสิ่งไป
อันน้ำใจ ชาวพังงา แสนประเสริฐ
ไมรตรีเลิศ ถ้วนทุกหน้า มาแต่ไหน
ชาวพังงา มีศีลธรรม ค้ำดวงใจ
เทอดเกียรติไว้ เมืองพังงา ภูผางาม...
ว้าว ขอบคุณค่ะ
ว้า อย่างนี้ คงแบบ ใกล้เกลือกินด่าง ใกล้ไปใจห่าง แน่ๆ เลย
ปูคงต้องกลับไปเรียนรู้ บ้านเกิดใหม่แบบลึกซึ้งอย่างแรง แหม เขิลล์จัง :)