เราเกิดมา ทั้งชีวี  มีเท่านี้  

  ผ่านนาที เรื่อยมา จักทนไหว 

คงต้องมี สักวัน จำจากไป 

 เหลืออะไร เอาได้บ้าง ลองนึกดู

 มองท้องฟ้า แล้วพา ให้ข้อคิด

ด้วยชีวิต คนหลากหลาย หาได้หรู 

แต่พากเพียร  เรียนร่ำ เพื่อเชิดชู 

 ให้ตัวกู  สูงค่า  นับอนันต์

คนบางคน ขออยู่  สบายใจ  

  ต่างกับใคร แล้วแต่ จะสร้างสรรค์ 

หากินไป ตามประสา คนสามัญ  

 ไม่ต้องฝัน  มากล้ำ  ลำบากใจ

 

เวลาที่เหลือ  จิตอารี  จิตอาสา 

  ให้เมตตา  คนที่ด้อย  ไม่หวั่นไหว 

ให้เขาสุข  ลืมเจ็บป่วย ที่ภายใน  

 บรรเลงไป  ให้คนท้อ พอสบาย

              

เวลาล่วง เลยผ่านไป ในชีวิต   

 พึงทำกิจ ที่มี ก่อนจะสาย 

รักก้าวหน้า อย่าปล่อยตน ล่วงมลาย 

     สร้างความหมาย ของชีวิต ให้เจริญ

   

เสียอะไร   ก็เสียไป  ขอให้เกิด     

    หัวใจเปิด รับกำลังใจ อย่าเคอะเขิน 

ล้มแล้วลุก  ตั้งหลักใหม่ กล้าเผชิญ   

  แล้วอย่าเมิน เป็นบทเรียน ที่พลั้งไป

ต้องก้าวไป ข้างหน้า  อย่างกล้าหาญ   

  ดำเนินการ  ชีวิตตน  อย่าสงสัย 

วิญญาณแห่ง  พยายาม  มีที่ใด 

    อยู่ที่ใจ แม้จะพิการ หรือดูดี

 

ขอจบกลอน เตือนใจตน ในบทนี้ 

     หวังว่าดี มีคุณค่า อย่าหน่ายหนี

แม้ไม่เพราะ  ด้วยเวลาน้อย  ปล่อยวจี  

  เพื่อหวังที่ เตือนตน ก่อนเตือนใคร

กำลังใจคนท้อแท้คะ

คำขวัญกรุงเทพ

กรุงเทพงามเลิศ   ระเบิดมากมี   ประเพณีชุมนุม  ควบคุมด้วยทหาร สนุกสนานยิงกัน กำแพงกั้นเผายาง  แม่นจับวางเอ็ม79   หยุดงานยาว 9 วัน รื่นเริงสุขสันต์ บุญบั้งไฟ  ไปเราไป   ไปปรองดองกัน  โอว  โฮ้  โอว .....