อันที่จริงวันนี้ตั้งใจค้นหนังสือและชีทต่างๆ เพื่อเป็นข้อมูลประกอบบันทึกที่ตั้งใจจะเขียน ค้นไปค้นมาปรากฏว่าเจอสมุดโน๊ตเก่าเก็บ ดูปีที่ระบุไว้ในแต่ละเรื่องที่จดในเล่มก็รู้ว่าเป็นตอนอายุ 19 นั่นเอง เพราะเวลาจดอะไรชอบระบุวันเดือนปีกำกับไว้ด้วย



งานการเลยไม่ทำแล้ว นั่งอ่านสมุดโน๊ตตัวเองว่าเขียนเกี่ยวกับอะไรมั่ง สิบกว่าปีแล้ว ลืมหมด พอมาอ่านก็ขำๆ เหมือนกันว่าจดไรเรื่อยเปื่อยภายในเล่มเดียว พลิกสองด้านใช้ ฝั่งหนึ่งสำหรับเรียนที่มหาวิทยาลัย อีกฝั่งสำหรับการเรียนพระคัมภีร์ คงขี้เกียจถือหลายเล่ม ที่สำคัญคือเป็นสมุดทำไว้ใช้เอง



พออ่านไปจนเกือบหมดก็ทำให้เรารู้ว่า อ้อ...ความคิดแบบที่เป็นระบบระเบียบนี่ไม่ได้พึ่งมาเป็นตอนโตทำงาน แต่มันเป็นมาตั้งแต่สมัยเรียน เพียงแต่ยังไม่พัฒนามากเท่าไหร่ ก็ไม่เคยเห็นเพื่อนที่เรียนด้วยกันจดกำหนดการอะไรแบบนี้เหมือนกัน เป็นตัวประหลาดอยู่คนเดียว เพื่อนๆ ก็ว่าไม่ติสท์เลย พอมาทำบริษัทเองหุ้นส่วนที่เป็นผู้ใหญ่กว่าก็บอกว่าเราติสท์มากไป ต้องหัดความคิดที่เป็นระบบมากกว่านี้ ตกลงเราเป็นอะไรกันแน่ - - " เดี๋ยวนี้ปลงแล้ะ คิดว่าเป็น The Combination of Art and Science ก็แล้วกัน ไม่สุดโต่งไปทางใดทางหนึ่ง



ลายมือจริงๆ ก็อายอยู่ที่จะเอามาให้ดูกัน เพราะเป็นพวกคิดเร็วเลยเขียนผิดบ่อยและติดการใช้วิธีฆ่าตัวหนังสือทิ้ง ทำให้สมุดมักจะไม่สะอาด ดูเลอะเทอะ ไม่ค่อยมีใครคิดว่าเป็นสมุดผู้หญิง เพราะโสเหลือเกิน แถมชอบจดแบบเข้าใจเองคนเดียว คนอื่นมาอ่านก็ปวดหัว จึงมักจะไม่ค่อยมีปัญหาคนยืมเล็กเชอร์ เพราะเอาไปก็อ่านไม่รู้เรื่อง (มีบันทึกสมัยเด็กที่ลายมือสวยและสะอาดของพี่โอ๋มาให้ดูก่อนหน้ายิ่งเหงื่อตก - - ")



สองหน้าสุดท้ายนี่เป็นตัวอย่างการเรียนพระคัมภีร์ ตอนนั้นกำลังเรียนแบบเชิงประวัติศาสตร์อยู่ ภาษาอังกฤษก็ติดเขียนแบบตัวเขียน และแสดงให้เห็นว่าไม่ได้เขียนผิดเฉพาะภาษาไทย ภาษาอื่นก็เป็นเหมือนกัน เท่าเทียม หุๆ ไม่น่าเชื่อว่าผ่านไปสิบกว่าปี ก็ยังเขียนผิดและขีดฆ่าอยู่เหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป ลายมือก็ใกล้เคียงสมัยนั้น แต่สิ่งที่เปลี่ยนคือแนวคิด และรายละเอียดที่ลึกขึ้นกว่าตอนเป็นเด็ก ^ ^