กระผมก็รักในหลวง

เวลาเจริญสติผมจะแผ่เมตตาให้ท่านเป็นประจำ

แต่ตั้งข้อสังเกตอย่างหนึ่ง

บันทึกที่เขียนถึงพ่อ

คนให้ความสนใจน้อยจัง

เช่นกันเลยครับ

ตอนผมยังเล็ก ก็ไม่ค่อยประสีประสา

คิดว่าในหลวงก็คือในหลวง

แต่ก็เคารพศรัทธาท่านตามผู้ใหญ่

แต่เมื่อผมโตขึ้น
ได้รับรู้พระราชกรณียกิจของพระองค์ผ่านสื่อต่าง ๆ 

เราเห็นพระองค์ท่านเหนื่อย

ขึ้นเขาลงห้วย เพื่อลูกของพระองค์

ไม่ทรงย่อท้อ

บางทีข่าวในพระราชสำนักแทบทั้งสัปดาห์ มีแต่ข่าวของพระองค์ทรงลงเยี่ยมราษฎร์  เพื่อพัฒนาโครงการพระราชดำริต่าง ๆ

ผมก็ได้แต่คิดว่า...

พระองค์น่าจะเหนื่อยนะ 

แล้วพระองค์ไม่เบื่อเหรอ

พระองค์เป็นในหลวง เป็นกษัตริย์นะ

กษัตริย์ทำไมไม่อยู่ในวัง

ทำไมพระองค์ต้องลงมาลำบากตรากตรำทำงานละ 

แต่สุดท้าย ความอย่างหนึ่งก็แวบเข้ามา...

"เพราะว่าพระองค์ทรงรักปวงราษฎร์

ซึ่งเป็นลูกของท่าน

เราเป็นลูกของท่าน...

พระองค์ทรงรักเรา

พระองค์ทรงทำทุกอย่าง เพื่อให้ลูกทุกคนมีความสุข

เพราะความคิดนี้ ทำให้ผมรักและเทินทูนพระองค์

พระองค์ ทรงมีความหมายต่อพกนิกรชาวไทยทุกคน... รวมทั้งผม

เพราะพระองค์ เป็นเจ้าเหนือหัวของคนไทยทุกคน

เพราะพระองค์ เป็นพระองค์

และที่สำคัญที่สุด ที่ทำให้พระองค์มีความหมายที่สุดในชีวิตของผม และทำให้คนไทยทุกคน "รักพระองค์" คือ

เพราะ ความดี ของพระองค์ 

ขอจงทรงพระเจริญ...