ตอนที่ 2  ต้องทำเอง  และ...ทำด้วยใจ                

          ทำไป...บ่นไป  อย่างที่ น้องเสาะห้องเด็ก มาให้ความเห็นไว้ในบันทึกที่แล้วอย่างน่าอ่านว่า...

1. เสาะ ห้องเด็ก
เมื่อ ส. 06 มิ.ย. 2552 @ 01:44
1333169 [ลบ] [แจ้งลบ]

• สวัสดีค่ะ  พี่เขี้ยว
• อ่านแล้วเข้าใจถึงความรู้สึกเจ้าของโครงการและผู้เข้าร่วมโครงการดี  เพราะเป็นคนหนึ่งที่เป็นคนไทยมีพุง
• เห็นใจคนทำโครงการที่มีความมุ่งมั่นให้ผู้อื่นมีสุขภาพดี
• ทุกอย่างอยู่ที่ใจของผู้เข้าร่วมโครงการ
• ถ้าใจไม่เต็มร้อยก็พยายามหาเหตุผลเข้าข้างตนเองว่าไม่พร้อมบ้าง  ไม่มีเวลาบ้าง  ทำใจไม่ได้ว่าต้องลดอาหารบางส่วน(ที่เกินความจำเป็น)  อะไรต่างๆ  นาๆ สารพัดมากมาย
• เสาะ เคยเป็นอย่างนั้นจริงๆ
• เมื่อเข้าโครงการคนไทยไร้พุงของ ศอ 12 ยะลา ได้รับองค์ความรู้ใหม่  ก็พิจารณาตนเอง ปฏิบัติตามบางส่วนโดยไม่ต้องมีใครบังคับ
• ขณะนี้นำหนัลดลง  3  กก. แล้วนะจ้ะ

                                            กะเสาะ  ห้องเด็ก  

 

           ใช่คะ...ทุกอย่างอยู่ที่ใจเรากำหนด   ประกอบกับช่วงหลังๆมีโอกาสไปอบรมเรื่อง SLM  กับ อาจารย์หมออมรหลายครั้ง  จึงได้รับแนวคิดใหม่เรื่องการส่งเสริมสุขภาพ ว่า  “ประชาชนสามารถแสดงบทบาทในการดูแลสุขภาพของตนเอง  ครอบครัว  ชุมชน  สภาพแวดล้อมและสังคมโดยรวมได้อย่างยั่งยืน   ด้วยความตั้งใจ  เต็มใจ  มีจิตสำนึกที่ดีและมีศรัทธาในการพัฒนา”  เพราะว่า บทบาทในการในการป้องกันโรคและ  การส่งเสริมสุขภาพ...ถึงเป็นแฟนก็ทำแทนไม่ได้         

          ช่วงนั้นท่าน นพ.สมพงษ์  สกุลอิสริยาภรณ์      ซึ่งดำรงตำแหน่ง ผอก.ศูนย์อนามัยที่ 10 ขณะนั้น  ได้มาเยี่ยมๆมองๆที่คลินิกส่งเสริมตอนพักเที่ยงๆบ่อยครั้ง   แล้ววันหนึ่งท่านก็เชิญเจ้าหน้าที่ คลินิกฯไปพบ

           ท่านบอกว่า " งานส่งเสริมสุขภาพเป็นเรื่องที่ท้าทาย และน่าที่ทำงานเชิงรุก  ลงไปทำจริงกับพื้นที่ /ชุมชนมากกว่าการตั้งรับอยู่ในโรงพยาบาล  ลองเข้าไปคุยดูว่าชาวบ้านเขาต้องการอะไร  อยากให้ช่วยอะไรในการดูแลสุขภาพ  โดยเฉพาะในเรื่องที่กำลังรณรงค์  “ภาคีร่วมใจ  คนไทยไร้พุง”  เพื่อเป็นแนวทาง /รูปแบบที่สามารถเอาไปใช้ได้จริงและยั่งยืน  กับชุมชนอื่นๆที่มีบริบทที่เหมือนกัน "

          จึงเป็นที่มาของ  “โครงการภาคีร่วมใจ..คนล้านนาไร้พุง”ตอนนั้นยอมรับว่ามืด 16 ด้าน (มากกว่า 8 ด้าน  อิอิ ) ไม่รู้จะเริ่มยังไง  และเริ่มกับชุมชนใด  และที่ไหนดี  ????  เพราะเท่าที่ผ่านมาเริ่มกับชุมชนบ้านตัวเอง (ศูนย์ 10 จากบันทึกที่แล้ว  ) ยังไม่ค่อยจะได้  แล้วถ้าเป็นข้างนอกจะไหวไหมเนี่ย ???

          เราจึงมานั่งทบทวนร่วมกันว่า  คลินิกฯเรามีลูกค้ามากมายทั้งที่มาส่วนตัว  จากหน่วยงาน  องค์กรต่างๆ  ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นลูกค้าชั้นดี  ใช้บริการติดต่อสม่ำเสมอมานานหลายปี   เอ...แล้วเราจะเลือกหน่วยงาน(ชุมชน)ไหนดี ???  (มีคำถามอีกแล้ว )

          เราทบทวนปัจจัยแห่งความสำเร็จ  ในการเลือกองค์กร /ชุมชนที่จะไปประสานงานหรือทำโครงการ  เพื่อไปหารูปแบบการส่งเสริมสุขภาพด้วยตัวเองของชุนชนที่ผ่านๆ   ต้องประกอบด้วย

1.         ผู้บริหารหน่วยงาน /ชุมชน เห็นความสำคัญและร่วมมือ

2.         สมาชิกชุนชนนั้นใส่ใจเรื่องสุขภาพ

3.         ที่สำคัญต้องเป็นที่ต้องการของหน่วยงาน /ชุมชนด้วย

         สุดท้ายเราเลือกโรงเรียนสันทรายวิทยาคม  

          ทำไมต้องโรงเรียนสันทราย ???

      เพราะชุนชนนี้มีคุณสมบัติตามที่เราต้องการ  โดยเฉพาะในข้อที่ 3   เนื่องจากโรงเรียนเป็นโรงเรียนส่งเสริมสุขภาพ  เราสามารถต่อยอดลงไปถึงระดับนักเรียนได้  หรือแม้แต่ระดับผู้ปกครองที่เป็นชาวบ้านจริงๆ   ที่เราไมสามารถไปหาที่ไหนได้พร้อมเพรียง เหมือนที่โรงเรียน

นพ.วิวัฒน์    อดีต ผอก.รพ.ลำพูน

กับ อาจารย์ชุมพล   ผอก.โรงเรียนสันทรายวิทยาคม

กำลังร่ำลาหลังจากทาบทามกันเรียบร้อยแล้ว

         กลับมาถึงที่ทำงาน...ต้องเตือนตัวเอง  ค่อยๆคิด...  ค่อยๆทำ   ตอนนี้เราขอลงมือกับชุนชนครูก่อนแล้วกัน    

         อย่าลืมตามให้กำลังใจผู้เขียนและเพื่อนๆด้วยนะคะขอบคุณค่ะ