ชีวิตที่เหลืออยู่ของหญิงคนหนึ่ง

   เป็นเวลานานมาแล้วครับจนถึงปัจจุบัน เมื่อผมผ่านไปบ้านหลังหนึ่งในท้องที่ อ.เมือง จ.พิษณุโลก  จะพบเห็นป้าคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าบ้านไม้ 2 ชั้น ที่หน้าต่างทุกบานถูกปิดตาย เปิดไว้แต่ประตูชั้นล่าง  ป้าคนนี้ชอบมานั่งหน้าบ้านตามลำพังคนเดียว  พร้อมสุนัขสีขาวอยู่เป็นเพื่อน วันที่บันทึกภาพป้ากำลังไซร้เห็บ หมัดให้สุนัขตัวโปรด อย่างขมักเขม้น ครับ

   บ้านของป้าท่านนี้มีบ้านหลังอื่นอยู่ถัดไป ในบริเวณรั้วรอบเดียวกัน ผมไม่กล้าเข้าไปไถ่ถามสารทุกข์สุขดิบ  จึงไม่แน่ใจว่า ป้าเลือกที่จะใช้ชีวิตเช่นนี้ด้วยตัวเอง  หรือเป็นภาวะจำยอมที่หาผู้ดูแลสักคนไม่ได้  หากเป็นเพราะเหตุผลข้อสุดท้ายนี้  คุณป้าท่านนี้คงต้องนึกน้อยใจกับโชคชะตา  ที่ยามมีเรี่ยวแรง  ตัวเองดูแลลูกหลานได้หลายคน  แต่วันนี้ไม่มีใครคอยดูแล  เศร้าใจจังครับ  ยิ่งเมื่อฟังเพลง "อุ๊ยคำ" ที่นี่ http://www.musicatm.com/thai/%E0%B8%AD%E0%B8%B8%E0%B9%89%E0%B8%A2%E0%B8%84%E0%B8%B3-%E0%B8%88%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%A5-%E0%B8%A1%E0%B9%82%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%8A%E0%B8%A3-4710.html  ยิ่งนึกสะท้อนใจว่า วันสุดท้ายของคุณป้าท่านนี้จะเป็นอย่างไร 

   และประมาณวันที่ 16 กันยายน 2553  หลายคนคงได้ชม "เรื่องจริงผ่านจอ" เกี่ยวกับการขังลืมชายชรา วัย 70 ปี  ที่เป็นข้าราชการบำนาญ  แต่ตัวเองต้องประสบกับชีวิตที่เป็นยิ่งกว่าขอทาน ขาดการเหลียวแลจากผู้อยู่ร่วมอาศัย  จนแทบจะหมดเรี่ยวแรง เพราะขาดอาหาร ต้องหาทุกสิ่งทุกอย่างที่ใกล้มือประทังชีวิต  แม้แต่ "อุจจาระ" ของตนเอง และมีโรคภัยร้ายแรงเกิดขึ้น  ลองเข้าไปชมนะครับ http://www.thairealtv.com/2009/index.php?option=com_content&view=article&id=613:2010-09-15-05-29-00&catid=109:16-sep&Itemid=196  และเรื่องของชายชราท่านนี้มีต่ออีกในวันที่ 23 กันยายน 2553  และอาจจะมีอีกในอนาคต  เพราะรายการกำลังตามดูข้อเท็จจริงที่ทำให้ท่านต้องเป็นเช่นนี้

(ภาพสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็น บนลำน้ำน่าน)

   อยากให้ทุกท่านที่มีญาติผู้ใหญ่  ได้โปรดช่วยดูแลให้เต็มที่นะครับ  อย่างน้อยอย่าให้ท่านอยู่อย่างว้าเหว่  โดดเดี่ยว เช่นคุณป้าตามเรื่อง ครับ