เป็นมนุษย์สุดแสนดีที่กล้าสู้   ผิดเป็นครูซาบซึ้งพึงแก้ไข
ตราบชีวิตยังมีลมหายใจ        ย่อมมีวันฟ้าใสดอกไม้บาน


 

เคยเห็นไหมผู้ที่ขลาดกลัวอ่อนแอ จนไม่กล้ารับผิดชอบ ไม่กล้าลงมือทำการใดๆ
ได้แต่หลบเลี่ยงอยู่ข้างหลังด้วยหวั่นหวาดต่อความล้มเหลว อับอายต่อความผิดพลาด
จึงไม่กล้าก้าว สั่นสะทกต่อคำวิพากษ์วิจารณ์จึงขอหยุดแช่นิ่งอยู่กับที่ ปัดป่ายงานที่ควรทำ
อย่างด้านกระด้างแถมยังโง่เขลาด้วยการปลอบตนเองอีกว่า
"ในเมื่อเราไม่ได้กระทำอะไรเช่นนี้ เราจะไม่มีทางทำอะไรผิดให้ใครมาว่าอะไรได้"


ที่แท้ ผู้ที่ไม่ยอมทำอะไรเลย ทั้งๆที่ควรกระทำนั้นคือผู้ที่ทำผิดเต็มตัวแล้ว
เพราะเขาไม่ยอมเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่แท้จริง เขาเลือกอยู่อย่างคนอ่อนแออิงอาศัยคน
อื่นไปวันๆ เขาบ่ายเบี่ยงเกี่ยงให้คนอื่นเป็นผู้ทำรับภาระ โดยเขาเพียงยืนดูอย่างเฉยเมย ไร้น้ำใจ ฉะนั้นผู้ที่กล้าเอาสองบ่าเข้าแบกรับภาระ ขยัน หากจะมีข้อบกพร่องผิดพลาดเกิดขึ้น


ขอให้สบายใจไว้เถิดว่า เราผิดน้อยกว่าผู้ดูดายหลบเลี่ยงไม่เอาภาระอย่างแน่นอน
เป็นธรรมดาของการทำงานเราอาจก้าวพลาดไปบ้างในจุดนั้นจุดนี้ด้วยความที่ไม่รอบคอบเพียงพอหรือรู้เท่าไม่ถึงการณ์
ขอได้มอบดอก"อภัย"ให้ตนเองแทนการลงโทษซ้ำเติม พร้อมทั้งศึกษาหาจุดบกพร่อง
และแก้ไขใหม่อย่างบากบั่น เบิกบาน ไม่ตอกย้ำนำข้อผิดพลาดนั้นมากังวลหม่นหมอง สิ่งใดผ่านไปแล้วย่อมผ่านไปแล้ว ไม่สามารถย้อนวันเวลานำกลับมาทำใหม่ได้


จงให้กำลังใจและความอดทนเป็นของขัวญแก่ตนเอง เมื่อชีวิตผิดพลั้งเถิด..เมื่อได้ของขัวญล้ำค่าปานนี้ ชีวิตในภายหน้าจะไม่ประสบผลสำเร็จได้กระไรเล่า
"กรรมไม่ดีทั้งไม่มีประโยชน์แก่ตน ทำง่าย
 กรรมดีทั้งมีประโยชน์ทำได้ยากยิ่ง"(พุทธวจนะ)
"ผู้มีความตั้งมั่น ย่อมประสบความสำเร็จ"

 

 

ขอความสุขสวัสดีจงมีแด่ท่านในกาลทุกเมื่อเทอญ