ตอนที่ 1

เริ่มรู้จัก

บางทีคำบอกเล่าจากประสบการณ์ของคนอื่นที่ผ่านมาก่อน มาบอกกล่าวเรื่องราว สรุปเป็นสิ่งเตือนใจ สิ่งที่ควรหลีกเลี่ยง หรือแม้กระทั่งเป็นกฎ อาจไม่มีผลต่อเราเท่ากับประสบการณ์เหล่านั้นมาเกิดกับเราโดยตรง...

เรื่องราวชีวิตของผมคงหนีไม่พ้นเรื่องของหนุ่มสาว เพียงแต่จุดเริ่มจนถึงจุดจบของมันมีคุณค่าต่อชีวิตที่เหลืออยู่เป็นอย่างมาก ละครชีวิตฉากนี้เริ่มต้นเมื่อปลายปี 43

ผมรู้จักเธอสมัยเรียนอยู่ปลายปีสามของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง เธอเป็นเพื่อนของแฟนเพื่อนผม ความรู้สึกแรกพบไม่มีสิ่งพิเศษ...เรียกได้ว่า “เฉย” อย่างมาก เมื่อได้ใกล้ชิดมากขึ้นเพราะแฟนของเพื่อนขอร้องให้เธอมาเป็นเพื่อน ความรู้สึกพิเศษก็ยังไม่ปรากฎ เมื่อสองคนนั้น(เพื่อนกับแฟน)ไปเที่ยวผมจึงต้องดูแลเธอไปโดยปริยาย ความใกล้ชิดที่มากขึ้นบ่อยขึ้นนานขึ้นแต่ความรู้สึกพิเศษยังไม่ก่อตัว แต่สิ่งหนึ่งที่คุกรุ่นมาก่อนแล้วคือความ “อยากลอง” ...นั่นเป็นครั้งแรกของผม

ความดีของเธอที่มีต่อผมต่อเนื่องสม่ำเสมอ...หลายต่อหลายครั้ง หลายต่อหลายเหตุการณ์...ทำให้ผมรู้จักคำว่ารัก...

ชีวิตคู่

พวกเราจบการศึกษาออกมาใช้ชีวิตจริงในโลกกว้าง หลายต่อหลายคนที่คบกันสมัยเรียนได้แยกทาง..แต่อีกหลายคนยังคบกันอยู่ ผมก็เช่นกัน...กาลเวลาพ้นผ่านหลังจากดูกันอยู่หลายปี กลางปี 47 เราตกลงใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน...หลังแต่งงานเราตกลงวางรากฐานของชีวิต เธอเป็นนางพยาบาลประจำอำเภอเล็กๆ อำเภอหนึ่งซึ่งไม่ห่างจากบ้านเกิดของเธอนัก ส่วนผมทำงานบริษัทหาประสบการณ์และทุนรอนเพื่อมาทำธุรกิจเล็กที่อำเภอบ้านเกิดของเธอ แล้วค่อยมีลูกน่ารักไว้เชยชม...เราทำงานกันคนละที่แต่ละเดือนเจอกันไม่ถึงห้าวัน...

ชีวิตในโลกกว้างไม่ง่ายเหมือนชีวิตในโรงเรียนหรือมหาวิทยาลัย ต้องใช้ทักษะมากมาย เจอปัญหาอุปสรรคให้แก้ไขไม่ว่างเว้น เจอผู้คนทั้งจริงใจและไม่จริงใจ ผู้คนส่วนใหญ่ใส่หน้ากากเข้าหากัน ชีวิตหลังแต่งงานก็ไม่ง่ายเช่นกัน มันไม่ง่ายดังแผนผังแผนการที่วางแผนไว้เพราะมีตัวแปรที่ไม่คาดคิด ที่คิดไม่ถึง...ความสุขความทุกข์มีขึ้น..หายไป..สลับสับเปลี่ยนหมุนเวียนกันไป...

สิ่งที่พิสูจน์กันและกันคือความทุกข์ยาก ยิ่งความทุกข์ยากแสนสาหัสมากเท่าใดยิ่งเห็นผลมากเท่านั้น...จะโชคดีหรือโชคร้ายของผมก็ไม่ทราบได้เพราะชีวิตจากนั้นคือสิ่งที่จะพิสูจน์ชีวิตคู่ได้ในเวลาต่อมา...ครอบครัวฝ่ายแฟนผมเริ่มมีปัญหาเรื่องการเงิน ต้องกู้ยืมคนอื่นมารวมหลายแสน และเธอก็ตั้งท้องในช่วงนั้นอีกพอดี...ความเดือดร้อนตามมาทันที...เราต้องช่วยกันเต็มที่เงินสะสมนำออกมาใช้จนไม่เหลือ จนเดือนชนเดือน...หนักเข้า...เดือนขาดเดือน...ความเครียดความกังวลเข้าครอบงำ เมื่อหาทางออกไม่ได้สุดท้ายมาโทษกันเอง สิ่งที่ผมคาดไม่ถึงมาก่อนก็เกิดขึ้น...

คำด่าหยาบคายอย่างไม่เกรงใจออกจากปากเธอส่งตรงผ่านหูฟังโทรศัพท์...ผมอึ้งพูดอะไรไม่ออก..ท้อแท้..อ่อนแรง...หมดกำลังใจ...หลังจากนั้นคำพูดพวกนี้ของเธอก็หลั่งไหลออกมาทุกครั้งที่คุยกัน(ทางโทรศัพท์)...ในมุมมองของผม..ผมพยายามช่วยครอบครัวของเธออย่างที่สุด...การอดข้าวเป็นเรื่องปกติในช่วงนั้น...แต่ในมุมมองของเธอที่มีต่อผมมันต่างออกไป...สุดท้ายเมื่อกระทบกับงาน..ผมต้องตกงานออกมา...สถานการณ์ยิ่งเลวร้ายยิ่งขึ้น...ที่ผ่านมาผมคิดเสมอว่าหากฝ่ายอารมณ์ขึ้นอีกฝ่ายต้องเย็น...เมื่อไม้นี้ไม่ได้ผล...สุดท้ายความอดกลั้นของผมก็ถึงจุดสุด...ผมเริ่มตอบโต้ แต่ไม่เคยกล่าวคำหยาบเลยแม้แต่คำเดียว คนที่พูดคำหยาบบ่อยๆ อาจเห็นเป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับผมคำพวกนี้..รับไม่ได้จริงๆ...เมื่อต่างคนต่างขึ้นเสียง ต่างคนต่างไม่ยอมลง เพราะต่างคนต่างยึดความคิดของตัวเองว่าถูกต้อง...ก็เลยไม่เข้าใจกัน...

ต่อมาไม่ช้านานผมได้งานทำ..นานทีถึงได้กลับบ้าน...และทุกครั้งที่กลับความรู้สึกผิดปกติก็เกิดทุกครั้งเช่นกัน...ความห่างเหิน ความเย็นชา ความเฉยเมย เหมือนคนไม่รู้จักกัน...ไม่ว่าผมจะทำอะไรแม้จะดีเลิศแค่ไหนก็ดูผิดหูผิดตาเธอไปหมด หาเรื่องด่าว่าได้ทุกครั้ง...ผมพยายามหาโอกาสเหมาะชวนเธอมาพูดเปิดอกปรับความเข้าใจกัน...แต่ทุกครั้งก็จบด้วยการทะเลาะกัน แม้การทะเลาะกันของเราจะแค่เพียงถกเถียงเสียงดังกว่าปกติหน่อยเท่านั้นไม่มีความเจ็บช้ำตามร่างกายแต่ทุกครั้งมันได้แทรกซึมไปสะสมฝังไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว...สิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวเราไว้ไม่ถึงขั้นแตกหักคือลูกชายเท่านั้น...