บทสรุปของประสบการณ์

          คำสั่งสอนของผู้เฒ่า คำเตือนของครูอาจารย์ ว่าสิ่งใดควรเลี่ยง สิ่งใดควรระวัง ล้วนเป็นสิ่งที่ถูกต้อง เพราะท่านเหล่านั้นผ่านชีวิตผ่านประสบการณ์มาก่อน เราก็รับรู้และเห็นจริงตามนั้น เรารู้เราเข้าใจจากการคิดตาม และมันก็สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง แต่บางทีการรับรู้การเข้าใจเฉยๆมันไม่เพียงพอ จิตวิญญาณของเรายังต้องการความรู้ในเชิงประสบการณ์ เหตุการณ์ที่เราประสบ ทำให้เรามีทางเลือก..เลือกที่จะสลายวงจรแห่งกรรม หรือเลือกผูกกรรมต่อ...ทำให้เรารู้แบบตระหนักไม่ใช่รู้เข้าใจจากการคิด เมื่อตระหนัก...เราจะพบตัวตนจริงของเรา เราจะพบสัจธรรม...

          หลังจากกลับกรุงเทพอีกครั้งผมก็จมอยู่กับห้วงคิด อาจจะบังเอิญโชคดีของผมที่มีพื้นฐานทางศาสนาอยู่บ้างแม้จะไม่ลึกซึ้ง แต่ความศรัทธา ความดื่มด่ำตามสมควร จากการศึกษาและปฏิบัติบ้างเรื่อยมาจนปัจจุบัน ทำให้ผมไม่ถึงกับขาดสติ...เมื่อถูกจังหวะเวลาคำถามเรื่องชีวิตเมื่อวัยเด็กถูกกระตุ้นอีกครั้ง รวมกับเหตุการณ์ที่เกิดเพิ่งเกิด ผสานกับความคิดความรู้ทางศาสนา ทำให้มองเห็นภาพรวม ทำให้เกิดความเข้าใจ ทำให้เห็นความจริง...

          ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงที่ใช้ชีวิตร่วมกับเธอ สร้างประสบการณ์ชีวิตทุกรูปแบบกับผม...ทุกรูปแบบ...ทุกสภาวะอารมณ์ที่พึงจะมีกับมนุษย์(ทางโลก)...ตั้งแต่สุขสุดยอดถึงทุกข์สุดยอด โดยที่ผมไม่ต้องเสียเวลาไปหาที่อื่นอีกเหมือนบางคนที่กว่าจะตระหนักได้ ต้องรวบรวมประสบการณ์จริงหลายต่อหลายปี เมื่อเข้าใจชีวิตอย่างแท้จริงก็อายุล่วงเลยไปมากแล้ว...

          จิตที่อึดอัดคับแค้น ใจที่รู้สึกว่าแตกเป็นเสี่ยง ไม่รู้อีกนานเท่าไหร่จะสมานให้เหมือนเดิมได้ทุเลาบ้างเมื่อความคิดที่ผสมผสานหลายปัจจัยอย่างเป็นระบบ ใจก็สงบลง...แต่ก่อนเราทุกข์มากเพียงใด สุดท้ายไม่มีอะไรเลยที่เป็นของเรา...ใยไม่ใช่สิ่งดี...ใยไม่ใช่สิ่งที่น่ายินดี เราใช้กรรมไปแล้ว น่าจะหมดไปแล้ว...หากไม่เกิดเรื่องขึ้นเราจะเป็นอย่างไรต่อไป...คร่ำเคร่งทำงาน หาเงิน สร้างครอบครัว เลี้ยงลูกให้เติบใหญ่ แก่เฒ่า ตาย..จบ.....ทุกผู้คนในโลกล้วนอยู่ในวงจรนี้เอง ต้นตอมาจากสิ่งนี้เอง... ชีวิตแค่นี้เองหรือ...แค่นี้เองหรือ...

เมื่อใจคลายยึดมั่นลง..แล้วเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป ผลของการกระทำของเธอจะเป็นอย่างไร...ที่รู้อย่างน้อยเธอประสบทุกข์ใจอย่างมาก ไหนจะแม่ที่ไม่ยอมรับ “คนใหม่” ที่มาอย่างไม่ถูกต้อง ซึ่งมาอยู่ด้วยกันแล้ว ไหนจะสายตาจากเพื่อนร่วมงาน สังคม... เราสบายแล้วแต่เธอต้องทนทุกข์ต่อไปมี “คนใหม่” มารับทุกข์ต่อจากเราแล้ว...เมื่อใจสงบลง จากคับแค้นกลายเป็น เห็นใจ ความรู้สึกสงสารออกมาจากใจอย่างแท้จริง

“เราให้อภัยต่อสิ่งที่เธอทำ สิ่งใดที่เราทำให้เธอทุกข์ไม่ว่ากายหรือใจขอเธออโหสิด้วย ต่อไปหากมีอะไรพอจะช่วยได้เราจะช่วย”

เมื่อคิดด้วยจิตที่สงบจบลงผมรู้สึกขนลุกซู่ทั่วทั้งตัว น้ำตาไหลเพราะปีติ ความอัดอั้นในใจมาหลายวันมลายลดฮวบลงทันที มันโล่ง มันสงบ มันสุขอย่างบอกไม่ถูก ผมก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมเกิดแบบนี้ และไม่คิดว่าสิ่งที่จุกอกมันจะลดลงได้รวดเร็วปานนี้ บางทีอาจเพราะพื้นฐานอันน้อยนิดที่พอมีอยู่บ้างก็ได้

และจากวินาทีต่อจากนั้นผมได้ตระหนักทันทีว่าตัวตนที่แท้จริงของผมเป็นอย่างไร หน้าที่ต่อไปจะเป็นอย่างไร สิ่งที่จะทำต่อไปคืออะไร...

...แม้สิ่งที่ตระหนักรู้จากประสบการณ์ชีวิตนี้จะเป็นแค่เสี้ยวหนึ่งของความรู้จริงทั้งหมด แล้วจะมีประโยชน์อันใดหากยังปฏิบัติไม่ได้...สิ่งที่รออยู่คือการขัดคราบสนิมไม่ดีออกจากใจเพื่อก้าวสู่ความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ยิ่งๆขึ้นอีก จนกว่าจะหมด..ทุกข์...แม้จะใช้เวลาเนิ่นนานเพียงใด อย่างน้อยตอนนี้ก็มีเชื้อแล้ว...เมื่อมีเชื้อย่อมต้องมีไฟ...เมื่อมีไฟย่อมต้องลุกโชน...