งานอดิเรกของคนเขียน คือ การได้ขีด ๆ เขียน ๆ ทำอะไรไปเรื่อยเปื่อยตามใจฉัน   งานอดิเรกคือความสุข  ความสุขคือรอยยิ้ม  รอยยิ้มคือความอิ่มอุ่นในหัวใจ  และนี่เป็นงานอีกชิ้นที่คนเขียนชอบมาก  จำไม่ได้ว่าเขียนมานานกี่ปีแล้วนะ  แต่เขียนเองก็ชอบอ่านเอง  เพราะในชีวิตของคนเราล้วนแล้วแต่ต้องเผชิญกับความสุขและความทุกข์  และก็เป็นความจริงของธรรมชาติที่ความสุขและความทุกข์ต่างก็ไม่เที่ยง   เมื่อสิ่งเหล่านี้พัดผ่านเข้ามาในชีวิต  ก็ขอให้ตั้งสติไว้นะคะ  เรียนรู้อย่างเท่าทันค่ะ

กาลครั้งหนึ่ง .. เมื่อความสุขเดินทางมา .. 

กาลครั้งหนึ่ง..นานมาแล้ว..
มีเด็กน้อยคนหนึ่งที่ไม่เคยได้รู้จักกับ " ความสุข "
ความสุขเป็นเช่นไรกันนะ..เด็กน้อยเฝ้าครุ่นคิด



เด็กน้อยมีเพื่อนชื่อ " ความเหงา " และ " ความเศร้า "
ที่มักจะพา " เจ้าน้ำตา " มาด้วยเสมอ
บางทีก็ชักชวน " ความเจ็บปวด " มาวิ่งเล่นไล่จับกัน



ในคืนวันที่เหน็บหนาว..เปล่าร้าง และเดียวดาย
เด็กน้อยมีเพื่อนเหล่านี้นั่งอยู่ใกล้ๆ
เพื่อนสนิท..ที่ไม่เคยทิ้งเด็กน้อยไปไหน..ไม่เคยลาจากไปไกล..


จนกระทั่งวันหนึ่ง..
เด็กน้อยแอบหนีเพื่อนๆไปเดินเล่นรอบภูเขา
วิ่งไล่จับกับก้อนเมฆ..ผีเสื้อ..และ สายลม
ที่นั่น เด็กน้อยได้เจอ " ความสุข "
" ความสุข " ได้เดินเข้ามาหาเด็กน้อยอย่างเอียงอาย
" ความสุข " ขอเป็นเพื่อนกับเด็กน้อย
เด็กน้อยตอบกลับไปอย่างเก้อเขินว่า.. " ขอเรากลับไปถามเพื่อนๆ ก่อนได้ไหม? "
" ความสุข " ทำหน้าเจื่อนๆไป แต่ก็ยังยิ้มละมุนละไม
ยิ้ม..ที่ทำให้หัวใจเจ้าเด็กน้อยเต้นแรงด้วยความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด
เด็กน้อยรีบบอกออกไปว่า " อืม แต่เรามาหาเธอได้ใช่ไหม..ที่นี่.. "
" ความสุข " ส่งยิ้มละมุนอีกครั้ง ก่อนบอกไปว่า
" จ๊ะ ถ้าเธออยากเจอฉัน เธอมาหาฉันได้ที่นี่ในทุกเวลาที่เธอต้องการ "
เด็กน้อยยิ้มเอียงอายแล้ววิ่งกลับบ้านไป


และในทุกๆคราวที่เด็กน้อยรู้สึกอยากเจอความสุข
เด็กน้อยจะแอบหนี ความเหงา..ความเศร้า..มาที่นี่
แล้ว ความสุขก็จะเดินทางมาหาเด็กน้อยตามที่ได้ให้สัญญาไว้
" ความสุข " มักจะพา " รอยยิ้ม " มาด้วยเสมอ
เด็กน้อย..มักจะหัวเราะหยอกเย้ากับ " ความสุขและรอยยิ้ม " ด้วยหัวใจเริงร่า
แล้วลืมนึกถึง " ความเหงา..ความเศร้าและเจ้าน้ำตา " ไปชั่วขณะหนึ่ง
แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องลาจาก " ความสุข "...ในทุกๆครั้ง
เด็กน้อยก็พร้อมที่จะเดินกลับไปหาเพื่อนที่ชื่อ " ความเหงา..ความเศร้าและเจ้าน้ำตา "
เพราะ..เด็กน้อยคิดเสมอว่า..
หากไม่ได้เจอะเจอกับ " ความเหงา..ความเศร้าและเจ้าน้ำตา " เสียแล้ว
เด็กน้อยคงจะไม่ได้รู้จักกับ " ความสุขและรอยยิ้ม "



เพื่อนเหล่านี้..ทำให้เด็กน้อยได้เรียนรู้ชีวิต
ความเจ็บปวดจะเดินทางมาให้เด็กน้อยรู้จักว่า ความสุขเป็นเช่นไร
ความเหงา..ความเศร้าและเจ้าน้ำตามาชั่วครู่..
ความสุขและรอยยิ้มมาชั่วคราว..
ตามวาระและเวลาของมัน



เด็กน้อยรับรู้และยอมรับกับความเป็นไปเช่นนี้..