เปิงบ้าน มีความหมายที่เกี่ยวข้องกับวิถีชีวิตชาวไทยอีสาน 2 ทาง คือ 1)ห้องเปิดโล่ง เป็นห้องนอนผู้ใหญ่คือ ปู่ ตา หรือพ่อ ผู้หญิงนอนไม่ได้ ห้องนี้จะเป็นที่ตั้งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำบ้าน เช่น พระพุทธรูป ของฮักษา(ของมงคลต่าง ๆ )ที่สวดมนต์ เอาขันดอกไม้ที่ลูกหลานนำมาขอขึ้นของฮักษาทุกวันพระก็อยู่ที่นี่ ห้องนี้จะเรียกว่า ห้องเปิง หรือเปิงบ้าน 2) ขนบธรรมเนียมหระเพณีที่นับถือและปฏิบัติกันมานาน เรียกเปิงบ้านเปิงเมือง หมู่บ้านไหนปฏิบัติอย่างไร ก็ว่าเป็นเปิงของหมู่บ้านนั้น ๆ ..... ส่วนชานเรือนคือส่วนต่อจากบันได ทอดยาวเคียงคู่ไปกับตัวบ้าน บ้านอีสานชานบ้านอาจอยู่ข้างเรือนใหญ่ พอขึ้นบันไดมาก็ถึงชานที่โปร่ง ไม่มุงหญ้าแฝกหรือสังกะสี ส่วนหนึ่งสำหรับผ่านขึ้นลงจากตัวเรือนไปบันได ส่วนหนึ่งของชานที่ยาวออกไปข้างๆ เรือนใหญ่ จะใช้วางตะกร้าเก่า ครุถังเก่า บรรจุดินปลูกผักสวนครัว หลายครอบครัวจะมี "ฮ้านแอ่งน้ำ" "ยกร้านสำหรับวางตุ่มน้ำดื่มทำจากดินเผา 1-3 ตุ่ม" พอตกเย็นก็จะเป็นที่ "นอนเสริมเย็น" หรือนอนเล่นคลายร้อนยามกลางคืนของผู้ใหญ่ฝ่ายชายกับลูก ๆ ที่นี่เองที่ผู้ใหญ่จะเล่าเรื่องราวแต่หนหลัง นิทานก้อม(นิทานสั้น ๆ )สาระพัดเรื่องให้ลูกหลานฟัง ชานเรือนจึงเสมือนสถานที่ฟัง/เล่าเรียน การสืบทอดความรู้หลาย ๆ อย่างของชีวิตชาวบ้านภาคอีสาน...........เดี๋ยวนี้บ้านอีสานเกือบทั้งหมดเป็นบ้านแบบไม่มีชาน จึงไม่ค่อยมีการสานต่อเรื่องราวผ่านชานบ้านอีก ผมจึงอยากเล่าอะไรที่อยากเล่าผ่านชานเรือนแห่งนี้ครับ