วันหนึ่งเด็กผู้หญิงคนหนึ่งสอบติดคณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร..เขาไม่มีเพื่อนจากโรงเรียนเดียวกันเลยที่สอบติดคณะอักษรศาสตร์...ทำให้เขาไม่มีเพื่อนในคณะสักคน..ด้วยความที่เด็กคนนั้นช่างพูดถึงพูดมากที่สุดก็ว่าได้...เขาก็ได้เข้าไปทักเพื่อนคนหนึ่ง ซึ่งเป็นเด็กผู้ชาย ..ชายคนนั้นชอบตีระนาด...

                เด็กผู้หญิงคนนั้นกับเด็กผู้ชายคนนั้นสนิทกันมาก ไปไหนมาไหนด้วยกัน....จนเพื่อนๆคนอื่นๆของเด็กผู้หญิงล้อกันว่า เป็นแฟนกันหรือเปล่า...เด็กผู้หญิงและเด็กผู้ชายคนนั้นเมื่อเห็นเพื่อนล้อก็เลยหัวเราะแล้วก็อธิบายให้เพื่อนๆฟังไปว่า เราเป็นเพื่อนกัน

                ต่อมาเด็กผู้หญิงและเด็กผู้ชายคนนั้นก็ได้ห่างๆกัน เพราะว่าต่างคนก็ต่างรู้จักคนมากขึ้น...แต่ก็มิได้หมายความว่าความเป็นเพื่อนเราจะห่างหายไป....เพราะเด็กผู้ชายคนนั้นชอบโทรมาตอนเช้าแล้วบอกว่า  การบ้านอังกฤษเสร็จหรือยัง ขอลอกหน่อย...ทำให้ทุกเช้าที่มีวิชาภาษาอังกฤษเด็กผู้หญิงคนนั้นต้องหอบการบ้านไปให้เด็กผู้ชายคนนั้นเสมอ

                เด็กผู้หญิงคนนั้นมีเพื่อนใหม่คนหนึ่ง เป็นเด็กผู้ชายรูปร่างท้วมๆถึงกับอ้วน....เด็กผู้ชายคนนี้นิสัยดี มีน้ำใจ...ภายในวงเล็บ(ขี้น้อยใจ)....ซึ่งอาการภายในวงเล็บนั้นเป็นอาการที่เด็กผู้หญิงคนนั้นฝากมาบอกว่า  เปลี่ยนได้แล้วนะ ...เข้าใจไหม

                เด็กผู้ชายร่างท้วม  มักชอบพูดให้กำลังใจคนอื่นๆเสมอเวลาคนอื่นมีความทุกข์...ชอบปลอบใจเวลาเพื่อนๆเครียด....แต่สิ่งหนึ่งที่เด็กผู้หญิงคนนั้นฝากมาบอกก็คือ....อย่าหลวมเกินไปนะ ชีวิตไม่ได้สวยงามอย่างที่คิดเสมอไป

                เด็กผู้ชายคนนั้นไม่เคยเครียดต่อสิ่งใดๆเลย ผิดกับเด็กผู้หญิงคนนั้นอย่างไม่น่าเชื่อ...เด็กผู้หญิงคนนั้นเป็นคนขี้กังวลใจ  วิตกกังวล  แต่เด็กผู้หญิงคนนั้นก็ได้กำลังใจจากญาติๆที่เด็กผู้หญิงคนนั้นรักอยู่เสมอ....ความไม่เครียดต่อสิ่งใดเลยของเด็กผู้ชายร่างท้วมคนนั้น มันช่างดูมีความสุขซะจริงๆ....แต่สิ่งหนึ่งที่เด็กผู้หญิงคนนั้นฝากมาบอกก็คือ....บางครั้งทำตัวไม่เครียดอย่างนี้ ระวังจะเครียดตอนหลังนะ.....

                 เด็กผู้หญิงคนนั้นมีเพื่อนคู่หูอยู่คนหนึ่ง ซึ่งเป็นเด็กผู้หญิงที่หน้าตาดีเหมือนเด็กคนนั้น 5555++....เด็กผู้หญิงทั้งสองคนดูเหมือนจะมีนิสัยคล้ายๆกัน ก็คือ ทำอะไรจริงจัง ไม่ชอบค้างคา ตรงไปตรงมา ขวานผ่าซากก็ว่าได้.....เด็กผู้หญิงทั้งสองคนนั้นทำให้เด็กผู้ชายร่างท้วมต้องลำบากใจหลายครั้ง...แต่เด็กผู้หญิงทั้งสองคนฝากมาว่า.....อย่าน้อยใจให้มากนักนะ มันเป็นอะไรที่น่ารำคาญ

                  สุดท้ายนี้ ถ้าได้เข้ามาอ่านบันทึกนี้ เด็กผู้หญิงทั้งสองคนก็จะบอกว่า ...รายงานเสร็จแล้ว..พร้อมส่ง  อย่าทำนิสัยอย่างนี้อีกนะ  ไม่ชอบ

                  บันทึกนี้เหมาะสำหรับเด็กอายุไม่เกิน 20 ปี...อาจมีภาพ ภาษาที่ไม่เหมาะสำหรับบุคคลที่มีอายุเกิน 20 ปี ผู้ปกครองควรให้คำแนะนำ

                                   จบ