พ่อฉันชื่อ “นายประสิทธิ์  ขจรศรี”   แม่ฉันชื่อ  “นางบุญศรี  ขจรศรี” ฉันมีน้องชาย 2 คน..อ้าวลืมไป...นึกว่าเรื่อง “ครอบครัวของฉัน” ค่ะ คุณครูขา...เอาใหม่ค่ะ...

พ่อฉันเป็นลูกชาวนา เกิดที่ อ.ไชโย จ.อ่างทอง...แม่ฉันเกิด อ.เมือง จ.อ่างทอง..พ่อจบ ม.6สมัยก่อน...แล้วมาทำงานเป็นเสมียนในเมือง...พบรักกับแม่...แม่จบ ครู ป. สมัยก่อน...แต่มาทำงานที่ที่ดินจังหวัด...กว่าจะได้แต่งงานกันพ่อบอกว่าต้องมาช่วย “คุณตาดี” (เป็นปลัดเชียวนะ) ทำตู้เก็บกับข้าว...ต้องขัดแต่งไม้ให้สวยงาม...ตอนนี้ก็ยังเก็บไว้ดูอยู่เลย...

คุณตามีงานอดิเรกเป็นช่างไม้...พ่อว่าคุณตาฝีมือดีมาก...พ่อจุดตะเกียงเดินผ่านหน้าบ้านคุณตาแล้วตามสาวไปอาบน้ำที่ท่าน้ำบ่อยๆ...

แต่งงานกันแล้วมีฉันเป็นลูกสาวคนแรก...แม่บอกว่าลุงเนียน เพื่อนสนิทพ่อต้องไปตามพ่อที่สโมสรอ่างทอง...พ่อเล่นบิลเลียดอยู่...มาจุดไฟตั้งน้ำร้อน...ฉันคลอดโดยผดุงครรภ์นะ..ไม่ใช่หมอตำแย...ออกมาตัวดำปี๋...เหมือนก้อนถ่าน...คุณตาเลยตั้งชื่อว่า “กฤษณา” แปลว่าไม้ดำ...แต่มีกลิ่นหอม (คนมักรู้จักแต่ไม้ดำ...แต่กลิ่นหอมไม่ค่อยรู้จักกัน)..ท่านทั้งหลายเรียกฉันว่า “ยายแฉะ” เพราะตอนเด็กๆฉันหุงข้าวแฉะให้ท่านทาน

บ้านที่อ่างทองอยู่ติดแม่น้ำ  เวลาน้ำจากแม่น้ำน้อยท่วม.....  พ่อจะทำสะพานข้ามจากตัวบ้านขึ้นบนถนน...มีอยู่ปีหนึ่งที่พ่อทำสะพานช้า...ขณะน้ำกำลังมา...ไส้เดือนหนีน้ำมากองรวมกันเป็นกระจุกๆ...ฉันขยะแขยง...ต้องค่อยๆเดินระหว่างก้อนของพวกมัน...

พอฉันอายุ 10 ขวบ พ่อต้องย้ายมาอยู่ จ.ขอนแก่น....ฉันและน้องๆยังอยู่ระหว่างกลางปีเรียน...ย้ายตามมาทีหลัง.....บังเอิญเห็นจดหมายที่พ่อเขียนถึงแม่...ขึ้นต้นว่า.. “บุญศรี..ที่รัก” แค่นั้นฉันก็ปลื้มแทนแม่แล้ว  

ฉันเห็นภาพพ่อปั่นจักรยาน แฮมเมอร์...ที่พยายามเก็บหอมรอมริบซื้อไว้...มันแพงมาก...พ่อบอก.. พ่อให้แม่ซ้อนท้ายจักรยาน...มีปิ่นโตข้าวกลางวันที่แม่ทำตอนเช้าติดไปด้วย...ไปทำงาน..จากบ้านเช่าที่ ต.เมืองเก่าปัจจุบัน...ไปถึงศาลากลาง.จ.ขอนแก่น..ระยะทางน่าจะ 5 กิโลได้มั๊ง...ไปกลับทุกวัน...แล้วจักรยานแฮมเมอร์ราคาแพงของพ่อก็ถูกขโมย..

พ่อกับแม่ช่วยกันเลี้ยงลูก 3 คน.... เลี้ยงน้องพ่ออีก 2 คน (พยาบาลจุฬา..1คน.,อาจารย์ 1 คน)...เลี้ยงน้องแม่(จากยายคนที่1 อีก3 คน) เรียน เพาะช่าง, แม่โจ้ และช่างรังวัด..แล้วมีน้องคนละยายอีก3-4 คนฉันจำไม่ได้...เขาเลี้ยงกันยังไง..ได้ดีหมดทุกคน

ตอนนี้พ่อกับแม่ฉันดูมีความสุข.. "ตามประสาคนแก่ที่เกษียณอายุ..กินบำนาญ " ท่านว่างั้น...น้องชายฉันอยู่กรุงเทพทั้ง 2 คนมาทุกเทศกาล..มีฉันกับครอบครัวที่ใกล้หน่อย...ก็ไม่ค่อยได้ไปหา..เวลาเขาคิดถึงหลานมากๆก็จะโทรฯมา

ตอนนี้ฉันได้เพื่อนดีม๊ากกก... 1 เดือนที่ผ่านมา..ฉันโทรศัพท์ไปหาพ่อกับแม่บ่อยขึ้น...เนื่องจาก คุณ Seanqia, คุณกะปุ๋ม, คุณครูอ้อย..และอีกหลายท่านที่มีโอกาสให้ฉันคิดถึง “พ่อ”......

ฉันได้ยินเสียงหัวเราะทุกครั้งที่ได้คุยกับพ่อ...เดือนนี้ได้พาท่านไปหาหมอด้วยแหละ......

และวันนี้..ฉันก็ได้เพื่อนดี...ฉันโทรฯไปหาพ่อ...เสียงพ่อหัวเราะ..

“ฮัลโหล”

“ป๋าเหรอ...โทรฯมากราบวันพ่อค่ะ” ฉันพูด

“อะไรนะ...เดี๋ยวนะลูก...คลื่นมันไม่ดีเลย...เดี๋ยวนะๆ...เดินหาคลื่นก่อน........เอ้อๆ...ได้ยินชัดแล้ว...อะไรนะลูก”...แหม...พอลูกจะพูดอะไรคลาสสิกบ้าง...ทำเป็นไม่ค่อยได้ยินแน่ะ...สงสัยอยากจะฟังชัดๆ..ฮิ..ฮิ...

ฉันพูดซ้ำ ...“โทรมากราบวันพ่อค่ะ...สุขภาพแข็งแรงนะคะ...ฝากกราบคุณยายด้วยค่ะ”

“เออๆ...ขอบใจลูก...ฮ่ะๆๆ” มีเสียงหัวเราะตามมา“นี่เพิ่งกลับจากวัดกัน....เตรียมตัวล่ะ...ปีใหม่นี้แม่เค้าจะแบ่งสมบัติแล้ว...ที่ทางตรงไหนใครจะเอาก้อเอาไป....”

“อ้าว...แล้วกัน” ฉันงงๆ

“จะตัดช่องน้อยแต่พอตัวแล้ว...” เขาว่าต่อ...

“จะหนีไปไหน...ตัดช่องน้อยไปกันเองได้ไง...เอาลูกเอาหลานไปด้วยซี๊...”.ฉันหยอกล้อ....แล้วท่านก็หัวเราะ...เราคุยกันเรื่องอื่นสักพักก็วางสาย

เห็นไหม “คบเพื่อนดีเป็นศรีแก่ตัว...คบเพื่อนชั่วพาตัวอัปมงคล”...สงสัยฉันจะได้สมบัติเยอะ...ล้อเล่นค่ะคุณตา…

(อ้าว!... ตกลงเรียงความเรื่อง “พ่อของฉัน” หรือ “เพื่อนของฉัน”กันเนี่ย)

ลูกไม่อยากได้อะไรจากพ่อกับแม่อีก...เพราะพ่อกับแม่ให้ลูกมามากแล้ว... สิ่งที่อยากได้มีแต่...อยากให้ท่านทั้งสองอยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรของลูกๆหลานๆนานๆ..สุขภาพแข็งแรง...เท่านั้นพอ........รักพ่อกับแม่มากค่ะ....