ฉันยังมีลูกๆที่ชอบดูหนัง  ดูการ์ตูนเป็นชีวิตจิตใจ…ฉันเคยดู "เดอะ พริ้น  ออฟ  อียิปต์"  กับเด็กๆ....เมื่อนานมาแล้ว...

ฉันนำกลับมาดูอีก..ฉันก็ยังประทับใจเหมือนเดิม…..

เป็นมหากาพย์แห่งการผจญภัย และหนังการ์ตูนแอนิเมชั่น  มีภาพที่งดงาม..มีเสียงเพลงที่ไพเราะจับใจ..ทีมนักพากษ์เป็นนักแสดงชื่อดังของฮอลลีวู้ด

"เป็นเรื่องราวของสองพี่น้อง...คนหนึ่งคือหน่อเนื้อเชื้อกษัตริย์...อีกหนึ่งคือกำพร้าผู้มีความลับในอดีต...ทั้งคู่ถูกเลี้ยงดูและโตมาด้วยกัน...อยู่ด้วยกันฉันท์พี่น้องที่คลานตามกันมา....เป็นชายหนุ่มที่ร่าเริง...แม้จะแข่งขันกันบ้างก็ตามประสาพี่น้องที่รักกัน...

และแล้ว...เมื่อความจริงปรากฏ..ทำให้ทั้งคู่กลายเป็นศัตรูกัน...คนหนึ่งคือราชาผู้ครองจักรวรรดิ์อันเกรียงไกร...ส่วนอีกคนก็จะปลดแอกให้ประชาชน....ในที่สุด...การเผชิญหน้ากันของสองพี่น้องนี้ก็เกิดขึ้น"

...สนุกมาก.....ฉันดูทีไร....ก็ให้เกิดความประทับใจ....ทุกครั้ง....

ฉันเห็นความรักของแม่....ผู้เป็นสามัญชนมีต่อลูกน้อย..กลัวลูกถูกฆ่า..จึงนำลูกใส่ตะกร้าลอยน้ำไป(เผื่อจะรอดตาย)....

ฉันเห็นความรักของแม่....ผู้เป็นราชินี....ผู้มีเมตตาเก็บเด็กคนนั้นมาเลี้ยงกับลูกตนเอง...เลี้ยง รักเยี่ยงลูกของตัวแท้ๆ...เฝ้าพร่ำสอนดูแลลูกทั้งสอง.......

ฉันเห็นความรักของพี่น้องที่มีต่อกัน.... ผู้เป็นพี่สาวแม้เป็นทาส...รักน้องชายสุดชีวิต...เรียกร้องให้น้องชายที่กษัตริย์เก็บไปเลี้ยง..กลับมาปลดแอกทาสให้ประชาชนตาดำๆ.....

ฉันเห็นความรักของพี่น้องที่มีต่อกัน.....ผู้เป็นพี่ชาย(ลูกกษัตริย์)...เรียกร้องให้น้องชาย(ที่แม่เก็บมาเลี้ยง)...กลับมาใช้ชีวิตด้วยกัน  เป็นพี่น้องที่มีความรักใคร่สนิทสนมกัน...เป็นเพื่อนกันและสุขสบายด้วยกัน...เหมือนเดิม...  แต่ไม่เป็นผล.......

ฉันเห็นความรักของกษัตริย์....ที่มีต่ออำนาจของตนเอง....ต้องการครอบครองไว้ตลอดกาล....

ฉันเห็นความรักของสามัญชนธรรมดา....ที่มีต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน...พร้อมที่จะเข้าช่วยเหลือ..ทั้งๆที่ตนต้องสูญเสียอำนาจ....และความสุขทุกอย่างที่เคยมีมา.....

ฉากหนึ่งในนั้น..เป็นตอนที่หนุ่มสองพี่น้องกำลังปลอบใจให้กัน...เนื่องจากผู้พี่ถูกพ่อดุ...ว่าไม่เอาไหน...เอาแต่เล่นไปวันๆ...ตนต้องเป็นกษัตริย์ครองบัลลังก์ต่อจากพ่อก็ไม่ใส่ใจ....คนน้อง..เข้ามาปลอบ....สักพักก็ก้มลงมองจากยอดตึกลงมาข้างล่าง

“ท่านพี่...ดูอะไรนี่..” จากนั้นก็เอาถังน้ำสาดลงมาถูกทหารมหาดเล็ก   แล้วคนน้องก็หมอบลง...ผู้พี่ตกใจจึงถามน้องว่า

“นี่!...เจ้าทำอะไรน่ะ”....พร้อมกับชะโงกลงไปดู....

มหาดเล็กแหงนขึ้นมาดูพอดี...เพราะถูกสาดน้ำตัวเปียก...มองเห็นแต่ลูกกษัตริย์...ไม่เห็นผู้น้องเพราะหลบแล้ว...จึงเข้าใจผิดว่าผู้พี่เป็นคนทำ…คนน้องจึงพูดว่า

“ข้ารู้แล้วหละ...ทุกข์ของท่านเกิดเพราะ...ท่านใส่ใจในรายละเอียดมากเกินไป”

ฉากนี้...แค่นั้น....มันก็สอนฉันว่า...

"สิ่งที่ท่านเห็น....อาจไม่ได้เป็นอย่างที่คิด...."

"ทุกข์เกิดเพราะ...ใส่ใจในรายละเอียดมากเกินไป"

"ไม่จำเป็นต้องรู้ไปซะทุกเรื่อง...ก็ได้..."

"การเรียนรู้ที่ดี...คือทำให้ดู..."

......และ.....ฉันก็ใช้มัน...กับการดำรงชีวิตของฉันอยู่เรื่อยมา.....

ฟังเพลงที่นี่ค่ะ