...แทบช็อค...ตายละวา......ขับไม่เก่ง....ขับพอเป็น....เส้นทางจากบ้านไป มข.ต้องขึ้นถนนมิตรภาพซะด้วย...รถก็เยอะ...ไกลก็ไกล

 ขอขอบคุณ อ.ลูกหว้าที่ให้เกียรติและบอกเทคนิค TrickTag จากบันทึกนี้ค่ะ... 

Trick (เทคนิคเจ้าเล่ห์..เค้าเรียกอย่างนี้กันไหม๊คะ..สามีฉันเค้าแปลคำว่า trick..เป็นอย่างงี้ค่ะ) ฉันค้นหาอยู่หลายวัน...ได้มา 2 ข้อก็คงพอ..ไม่ค่อยจะมีเทคนิคอะไรที่แปลกๆสักเท่าไหร่.... 

บรรดาท่านผู้หญิงทั้งหลายที่ชอบนั่งรถบนเบาะหลัง(เป็นคุณนายเช่นฉัน)...หรือ(ถ้าสวยหน่อย)จะได้นั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถ(ซึ่งคงไม่ใช่ฉัน)....

ท่านจะรู้สึกอย่างไรถ้าอยู่ดีๆ...วันดีคืนดี....สามีสุดที่รัก....ผู้ที่เคยขับรถให้นั่งบอกว่า 

“ป๊าจะไปราชการ 3 วัน....แม่คงต้องขับรถส่งลูกๆไปโรงเรียนเอง”

เหตุเกิดเมื่อสักเกือบ 10 ปีก่อนได้ 

...แทบช็อค...ตายละวา......ขับไม่เก่ง....ขับพอเป็น....เส้นทางจากบ้านไป มข.ต้องขึ้นถนนมิตรภาพซะด้วย...รถก็เยอะ...ไกลก็ไกล 

“ต้องหัดทำอะไรเองบ้างลูก...อย่ามัวแต่พึงเขาอยู่เลย  เวลาเขาไม่อยู่จะลำบาก...ไม่ยากหรอกลูก..เขาขับได้เราก็ขับได้”  พ่อให้กำลังใจ....และสอนฉัน... 

.....เอาวะ...เป็นไงเป็นกัน.... 

 

...วันแรกที่ขับ....ขาสั่นเป็นเจ้าเข้า....

….นึกในใจ...ไม่ขับเร็ว...ค่อยๆขับไป....ขับไปก้มหัว(ขอโทษ)เขาไปเรื่อยๆ... ตลอดทางคงพอเอาตัวรอด....ไม่แน่ใจก็ชะลอไว้...เบรคไว้…  

โดยปกติลูกชายนั้นถ้าเขาขึ้นรถเมื่อไหร่....ต้องหลับทันที  แต่งวดนี้...แม่ขับเอง...ตาตั้มไม่ยอมหลับเลยตั้งแต่โรงเรียนจนกลับถึงบ้าน.... 

“ตั้ม...ทำไมลูกไม่หลับล่ะ....” ฉันแปลกใจและถามเมื่อถึงบ้าน ตอนนั้นเธอสัก 6 ขวบมั้ง  เขากับพี่สาวชวนแม่คุยตลอดทาง 

“ตั้มหลับไม่ลง แม่ขับรถยังไงไม่รู้...หัวตั้มแกว่งไปแกว่งมา...โยกซะแรง..งึก..งึก...” น้องตั้มบอก  

 

 

หลักง่ายๆสำหรับฉันคือ.....

 

ฉันมองคนขับคันหน้าเป็นหลัก...กะว่าตัวเขากับตัวฉันตรงกัน...

ขนาดรถของเขา..พอๆกับรถเรา...

ถ้าขนาดรถเล็กหรือใหญ่กว่า...ก็ให้พิจารณาเป็นรายไป...

 ….เขาไปได้...เราก็ไปได้(วะ)..... 

ฉันเคยขับรถตามคันแรก... เขาไปได้...เราก็ไปได้(วะ).....

ขับตามไปเพลินๆ...เขาเกิดจอดข้างทาง...ฉันก็จอดข้างทางตามเขา....

 ...ฉันท่าจะบ้า(ว่ะ)...ฉันคิด.....แล้วทำไงต่อละวา... 

ตั้งสติเล็กน้อย  ...ค่อยๆถอยหลังก่อน ..... แล้วโยกพวงมาลัยหลบให้พ้นก้นรถของเขาด้วยนะ...กว่าจะออกมาได้....แทบตาย... 

งวดนั้น...เจ้าของรถกลับมาแล้วถามฉันว่าขับรถยังไงน้อ...ที่เปิดไฟหน้าหัก....หลุดติดมือ....

ก็ฉันไม่รู้นี่นา....ว่ามันโยกซ้าย..โยกขวา...โยกหน้า...โยกหลัง...หรือดึง....หรือดัน...อุ๊ย!..ดูยุ่งไปหมด...

..ฉันต้องยกมือไหว้พระก่อนขับรถและไหว้อีกครั้งเมื่อรถจอดเทียบเรียบร้อยในบ้าน...สาธุ...ขอให้ลูกขับขี่ปลอดภัย......

ประสบการณ์ครั้งแรกของการขับรถบนถนนใหญ่...จำแม่นเหลือเกิน

และตอนนี้....ฉันเองก็ยังไม่อยากขับรถ(ขี้เกียจขับ)เหมือนเดิมค่ะ