ห้องผ่าตัดเบอร์ 14 และ 15 เป็นห้องที่วิสัญญีพยาบาลไม่มีใครอยากอยู่ประจำ...เพราะอะไร...ไม่บอก.....จึงเป็นห้องที่ต้องเวียนกันเข้าไปทำงานคราวละสัปดาห์...รอบนี้(ชะ ชะ ช่า)ของฉัน.....

<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สัปดาห์ที่ผ่านมา…ฉันได้รับมอบหมายให้ดูแลห้องผ่าตัดเบอร์ 15 …ศัลยกรรมทั่วไป….เน้นผ่าไต..และตับ….เยอะหน่อย </p>

ห้องผ่าตัดเบอร์ 14 และ 15 เป็นห้องที่วิสัญญีพยาบาลไม่มีใครอยากอยู่ประจำ...เพราะอะไร...ไม่บอก.....จึงเป็นห้องที่ต้องเวียนกันเข้าไปทำงานคราวละสัปดาห์...รอบนี้(ชะ ชะ ช่า)ของฉัน.....

กิจกรรมที่ทำก็เป็นมาตรฐานทั่วๆไปของดมยา ...

<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เตรียม…ดม…ฟื้น………..เตรียม…ดม…ตื่น… </p>

เราก็ทำกันอย่างนี้มาเรื่อยๆ...จนมันจะเป็น routine…แต่ไม่สามารถหลับตาดมได้....และไม่สามารถหลับตามคนไข้ไปได้....ยิ่งคนไข้หลับลึกมาก...เราต้องยิ่งตื่นตัวมาก....

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">5 วันอันตรายที่ผ่านมา…ฉันทำอะไร…ฉันได้อะไร…..และฉันควรจะต้องทำอะไรให้ดีขึ้น…. </p>

 วันนั้น วันอังคาร...ดมยาสลบเพื่อผ่าตัดผู้ป่วยเป็นมะเร็ง...ต้องตัดตับ..(Hepatectomy) ทิ้ง....

ขณะดมยา...มีการพิจารณาเติมยาตามความเหมาะสมกับผู้ป่วยแต่ละคน... ต้องหลับลึกมากพอ(ดี)ที่จะทำผ่าตัดได้...ต้องไม่เจ็บปวดขณะผ่าตัด..และ..กล้ามเนื้อต้องหย่อน....เพื่อให้แพทย์ทำผ่าตัดได้ง่าย....สบายๆ....

 "คนไข้ตื่น”.....แพทย์บอกฉัน...

</span></span><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เขามักบอกเช่นนี้ถ้าผู้ป่วยมีอาการสะอึกขณะดมยาสลบ... สาเหตุ....บางครั้งเกิดจากการกระตุ้นกระบังลม(diaphragm)...หรือยาหย่อนกล้ามเนื้อไม่มากพอ...ออกฤทธิ์น้อยลง...ต้องเติม...</p>

 โดยทั่วๆไปสำหรับฉัน..ฉันมักจะกะเวลาและขนาดยาเพื่อให้พอดีแล้วเติมยาเพิ่มก่อนยาหมดฤทธิ์หรือฤทธิ์น้อยลง...โดยพิจารณาจากการผ่าตัดด้วย...ไม่ให้แพทย์ต้องรำคาญ.....

รายนี้แปลก....ใช้ยามากกว่าปกติ...ฉันเติม 2-3 เท่าของปกติทั่วไป...

</span><p>จากนั้นฉันเปลี่ยนใจ…เพราะไม่ต้องการให้แพทย์ผ่าตัดไป..เย็บไป..เหมือนขี่ม้า…ยิ่งใกล้ๆเส้นเลือดใหญ่..ยิ่งไม่ควรเลย… </p><p></p><p></p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ฉันตัดสินใจเปลี่ยนยาหย่อนกล้ามเนื้อ…และใช้วิธีเจือจางยาใส่เครื่องsyringe pump ให้ยาเข้าผู้ป่วยอย่างสม่ำเสมอตลอดเวลาอัตโนมัติ(infusion)…จากนั้นราบรื่นตลอดการผ่าตัด….</p>

วันพฤหัสบดี....มีการทำผ่าตัด..Hepatectomy...อีก..แพทย์ผ่าตัดคนเดิม...ผ่าแบบเดิม..แต่คนไข้คนใหม่...

 

...แน่นอน...ฉันเตรียมใช้วิธีเจือจางยาหย่อนกล้ามเนื้อใส่เครื่อง syringe pump แล้ว infuse ให้....คราวนี้...ฉันดมยาสลบผ่าตัดสบาย...ไม่มีเสียงบอกว่า “สะอึก” หรือ “คนไข้ตื่น”...

</span><p></p><p></p><p>ฉันยืนเฝ้ามองจอมอนิเตอร์ตลอด 4 ชั่วโมง…แพทย์ผ่าตัดทำได้นุ่มนวลดีเหลือเกิน…การเสียเลือดไม่ทะลักทลาย…ค่อยๆทำ..ท่านบอกว่า </p><p></p><p>“เราต้องค่อยๆไปด้วยกัน…ไปพร้อมๆกัน…ผมไม่ทิ้งเพื่อน” </p><p></p><p></p><p>สภาวะทั่วไปของผู้ป่วยคงที่จนฉันไม่มั่นใจว่ามันจะดีได้เพียงนี้…</p><p></p><p>ฉันเชิญอาจารย์วิสัญญีแพทย์มาช่วย confirm เป็นระยะ…ฉันชักระแวง…มันดีเกินกว่าที่คิดมาก… </p><p>“ก็ OK.นะพี่ติ๋ว” อาจารย์วิสัญญีแพทย์บอก </p><p></p><p></p>ฉันเฝ้าจนเสร็จผ่าตัด…ผู้ป่วยไม่ได้เข้า ICU…ตื่นดีมากที่ห้องพักฟื้น…ถอดท่อช่วยหายใจได้…และหลังผ่าตัดได้ติดตามดูไม่มีภาวะแทรกซ้อนทางวิสัญญี… … <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">โอ๊ว!…สุดยอด…หากฉันได้เวียนมาดมยาตัดตับอีก…ถ้าไม่มีข้อห้าม…แน่นอน..ฉันจะคว้า syringe pump มาด้วย…</p>

เพราะไม่ต้องพะวงกับการเติมยาหย่อนกล้ามเนื้อ...แถมยาหย่อนกล้ามเนื้อตัวนี้มีผลต่อระบบหัวใจและหลอดเลือดน้อยด้วย...จะได้มีเวลาให้ความสนใจกับอย่างอื่นได้มากขึ้นเช่น การประเมินการสูญเสียเลือดและพิจารณาให้เลือด ....

         ดูซิ...ขนาดทำงานเป็นสิบๆปี...นานๆเวียนมาที....

          .....ก็ยังมีเหตุการณ์ให้แก้ไข...ปรับปรุง(ตัวเอง)

          ....แถมยังพบเทคนิคที่(ตัวเอง)...ควรจะทำเพิ่มขึ้นอีกด้วยค่ะ...

</span></span>