นางตี๋   แจ่มฉาย อายุ 60 ปีกว่าๆ รูปร่างผอมสูง ผิวคล้ำ อยู่บ้านคนเดียว แต่มีหลานห่างๆและญาติที่อยู่บ้านใกล้ๆกัน คอย ดู-แล มารับยาให้ พาไปหาหมอที่ ร.พ บางทีก็มีหลานมานอนด้วย ป้าตี๋ ช่วยเหลือตัวเองได้ ป้าตี๋เข้าร่วมสมาคมคนเป็นเบาหวานที่อยู่ในความดูแลของศูนย์สุขภาพชุมชนบ้านกร่างและศูนย์สุขภาพเมืองอย่างต่อเนื่องเป็นผู้ป่วยที่มีวินัยในการกินยา พบแพทย์อย่างสม่ำเสมอตามนัด มีบ้างที่ขาดนัดเมื่อเยี่ยมบ้านจึงรู้ว่าป้าตี๋ขาดคนดูแลที่ใกล้ชิด มีแต่ญาติห่างๆ ทำให้ไม่สามารถไปพบแพทยตามนัดได้ทุกครั้ง การเยี่ยมบ้านครั้งต่อมาจึงต้องคุยกับคนข้างบ้านให้ช่วยพาป้าตี๋มาเจาะเลือดและรับยาที่ PCU และมอบให้ทีมจิตอาสาเพื่อนช่วยเพื่อน คอยแวะเวียนมาดูแลและวัดความดันให้เดือนละ 2 ครั้ง ป้าตี๋ได้รับการดูแลดีขึ้น

วันศุกร์ ที่ 4 กรกฏาคม 2551 เวลา 9.00 น ญาติพบว่าป้าตี๋นอนแน่นิ่งเรียกไม่รู้สึกตัว จึงมาตามหมออนามัยไปช่วยดูให้หน่อย คุณแสงทอง  อินทร์บุหรั่น พยาบาลที่อยู่ตรวจรักษาในวันนั้น (อยู่คนเดียว) จึงของดบริการที่ PCU ออกไปดูป้าตี๋ที่บ้าน ตรวจร่างกาย ความดันปกติ คลำชีพจรได้ เรียกไม่รู้สึกตัว วัดระดับน้ำตาลในเลือด Low (ต่ำจนเครื่องไม่สามารถวัดได้) จึงให้Glucose ทางหลอดเลือดดำ น้ำหวาน 5 นาทีต่อมาป้าตี๋ ลืมตาลุกขึ้นมาพูดคุยได้ มองหน้าผู้คนที่นั่งอยุ่รอบตัวด้วยสายตางง งง  หมอจอยจึงให้ความรู้แก่ญาติและผู้ป่วยเรื่องการปฏิบัติตัวเมื่อมีภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ เรื่องการรับประทานยา  การรับประทานอาหาร จนเป็นที่เข้าใจ ก่อนกลับเจาะเลือด DTX= 119 mg%

เวลา 14.30 น.ป้าตี๋มีอาการแน่นิ่ง นอนตัวแข็งเรียกไม่รู้สึกตัวอีก ญาติๆบอกว่าป้าตี๋ ตายแล้ว จึงเตรียมจัดงานศพ จัดสถานที่  นิมนต์พระ  อสม.จิตอาสา ป้าเย็น  คงสวัสดิ์ทราบข่าวจึงมาที่บ้านป้าตี๋ โทรตามหมอจอย มาช่วยดูหน่อย เมื่อมาถึงตรวจดูชีพจรยังมี วัดความดันได้ เรียกไม่รู้เรื่อง เจาะน้ำตาลต่ำวัดไม่ได้เช่นเดิม จึงให้น้ำหวานป้ายในปากและฉีดGlucose ทางหลอดเลือดดำ ป้าตี๋ลืมตาลุกขึ้นมาพูดได้อีก ญาติพากันทดสอบความทรงจำของป้าตี๋ ว่ายังดีอยู่หรือเปล่า ป้าตี๋ จำทุกคนและเรียกชื่อได้ถูกต้อง..จึงโล่งอก....เย็นวันนั้นเวลา 19.00 น ป้าตี๋และญาติๆ มานั่งฟังพระสวดมนต์ต่ออายุให้กับป้าตี๋..เนื่องจากว่าได้เตรียมสถานที่และนิมนต์พระไว้แล้ว...สาธุ