วันนี้  ตอนสายๆ  ครูอ้อยไปมหาวิทยาลัย  ขณะที่หาที่จอดรถอยู่นั้น  เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น  ครูอ้อยเหลือบตามองดูว่า...ใครโทร.มา 

เอี่ยว  ลูกเอี่ยวโทรศัพท์มาหาแม่...ก็เลยกดตอบลูกว่า...เดี๋ยวแม่จะโทร.กลับนะลูก  แม่กำลังหาที่จอดรถอยู่...พอหาที่จอดรถได้แล้ว  ก็ยังไม่ดับเครื่องยนต์  และกดกลับไปหาทันที 

ลูกเอี่ยวถามครูอ้อยว่า...คุณแม่แพ้ท้องไหม   คุณแม่มีอาการอยากกินอะไรบ้าง  คุณแม่นอนหลับหรือเปล่า  คุณแม่ทำอะไรให้ลูกตอนที่ยังท้องเล็กๆ   ถามเป็นชุดเลยค่ะ  

ครูอ้อยตอบลูกเอี่ยวทีละข้อ  และแถมด้วยการดูแลสภาพจิตในขณะที่ตั้งครรภ์ด้วย...ทำใจดี  อ่านหนังสือ  ดูภาพสวยๆงามๆ  สวดมนต์  ใส่บาตร  ออกกำลังกายบ้าง  เช่น  เดินมากๆ..

เมื่อวันก่อน  ครูอ้อยเป็นครูเวร  เฝ้าประตูหลังของโรงเรียน  เปิดให้นักเรียนที่มีบ้านอยู่ละแวกนั้น  และรถตู้มาส่งนักเรียนที่นี่  ที่หน้าโรงเรียนจะได้ไม่แออัด  

ครูอ้อยเห็น..ยายมาส่งหลานมาโรงเรียน  น่ารักมากเลย  อดคิดถึงตัวเองไม่ได้ว่า..จะได้จูงหลานมาโรงเรียนแบบนี้หรือเปล่าหนอ..

   

คงได้แค่คิด  เพราะญาติทางฝ่ายพ่อของเด็ก  คงไม่ปล่อยให้มาอยู่กับครูอ้อยหรอก  คงจะคิดว่า...ครูอ้อยไม่มีเวลาให้หลานเพียงพอ...แต่อย่างเพิ่งคิดเลย   ยังอีกตั้งนานกว่าจะถึงวันนั้น   คิดอะไรสนุกๆดีกว่า..

 

 

เห็นสนามเด็กเล่น..ก็คิดถึงหลาน..เป็นเอามากเลย..