เขียนถึงคนของหัวใจจากไชยะบูลี: (๙) เครื่องป่าของดง ของที่บ้านเราต้องพึ่งพาจากเมืองลาว

<p>คนของหัวใจอากาศที่บ้านเราเป็นอย่างไรบ้างครับอากาศที่ไชยะบูลีแตกต่างกันอย่างมากในระหว่างกลางคืนกับกลางวันจากหนาวแบบสุดขั้วมาร้อนแบบสุดๆผมเริ่มเป็นหวัดเข้าแล้วคุณเองก็ระวังสุขภาพบ้างนะครับผมจำไม่ได้แล้วว่าเห็นคุณป่วยครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่แย่จริงผมนี่เหมือนไม่ได้ห่วงใยคุณเลย</p><p>วันนี้ผมเดินทางจากหลวงพระบางมาประชุมชาวบ้านที่ริมน้ำโขงแถบเมืองนานเดินสำรวจบ้านเรือนคุยกับคุณตาคุณป้าแล้วข้ามน้ำโขงมานอนที่ไชยะบูลีฟังดูแล้วเหมือนใกล้ๆนะครับแต่ใช้เวลาเดินทางจากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่งไม่ต่ำกว่าสองชั่วโมง</p><p>ระหว่างทางมาเมืองนานผ่านหมู่บ้านเล็กๆชื่อน่ารัก "บ้านน้ำผัก" เป็นหมู่บ้านชาวลาวเทิงสองข้างทางเห็นพี่น้องนำผลผลิตจากป่ามาตากไว้เต็มไปหมดผ่านไปอีกหน่อยเห็นรถยนต์ของพ่อค้ามารับซื้อของป่าได้เกือบเต็มคันรถจนอดไม่ได้ที่จะแวะเก็บข้อมูลดูของที่พ่อค้ารับซื้อส่วนใหญ่เป็นดอกแขมและเปลือกไม้ชนิดหนึ่งที่ชาวบ้านเรียกเปลือกเมือกแต่พ่อค้าบอกว่ายางบง</p><p>คุยกับพ่อค้าได้รู้ว่าบ้านแถบนี้มีผลผลิตจากป่ามากมายหลายอย่างหมุนเวียนกันออกมาในแต่ละฤดูเช่นดอกแขมเปลือกยางบงปอสาเปลือกก่อตาวเป็นต้นผลผลิตทั้งหมดถูกเก็บจากป่าโดยพี่น้องชนบทในลาวผ่านการรวบรวมโดยพ่อค้าท้องถิ่นแล้วส่งไปขายผ่านชายแดนที่เมืองแก่นท้าวเข้าอำเภอเชียงคานประเทศไทยบ้านเรานี่เองครับ</p><p>บ้านเรานำมาเป็นวัตถุดิบในการผลิตของใช้ที่หลายชนิดคุณก็ได้ใช้อยู่บ่อยๆและบางชนิดเราเคยได้ใช้ร่วมกันครับ (ถ้าคุณยังจำได้)</p><p>ยางบงเขานำมาทำธูปไงครับคนชอบไปวัดอย่างคุณคงได้ใช้บ่อยๆแน่โดยเฉพาะช่วงเทศกาลตรุษเทศกาลไหว้ของคุณและครอบครัวความจริงเราไปวัดเดียวกันหลายๆวัดอยู่บ่อยๆนะ (แม้ว่าจะคนละเวลา) หมู่นี้คุณไปตักบาตรตอนเช้าเจอยังเจอน้าผมอีกหรือเปล่าผมละดีใจจริงๆที่มีหลานๆมาให้คุณดูแลจนคุณไม่ได้มีโอกาสเดินทางไกลยามค่ำมืดไปวัดที่ต่างจังหวัดคนเดียวอีก (นี่ก็อีก...เป็นห่วงแต่ไม่กล้าทัดทาน)</p><p>ปอสานำมาทำกระดาษสาที่นอกจากเราจะเห็นใช้ทำของที่ระลึกสวยๆงามๆแล้วคุณก็ได้ใช้ในวอร์ดบ่อยๆไงครับสมัยก่อนเขาใช้ห่อถุงมือมาให้เราใช้มีสีขาว(สำหรับคนมือขนาดเล็ก) สีแดง(โตขึ้นมาหน่อย) แล้วก็สีน้ำเงิน(มั้ง)สำหรับมือใหญ่ที่สุดจำได้ว่าของผมก็เหมาะมือกับถุงมือที่ห่อสีขาว (มือผมคงเป็นส่วนเดียวที่เคยได้คำชมจากคุณว่า...งาม) เรายังใช้กระดาษสาในอีกหลายๆกิจกรรมในวอร์ดจำไม่ได้แล้วแต่ดูเหมือนยังจำกลิ่นเฉพาะที่ออกเปรี้ยวๆของกระดาษสาได้ดี</p>ดอกแขมเอามาทำไม้กวาดกับแปลงทาสี <p>ลูกตาวเอามาทำลูกชิดฯลฯฯลฯฯลฯฯลฯ</p><p>ราคาของป่าที่พี่น้องขายได้อยู่ในระหว่าง๓๐๐๐ถึง๕๐๐๐กีบต่อกิโลขึ้นอยู่กับชนิดของสิ่งของและฤดูกาลพี่น้องชาวลาวเทิงใช้รายได้จากการขายเครื่องป่าของดงมาซื้อข้าวกินเพราะไม่มีพื้นที่ทำนาปลูกได้แต่ข้าวไร่ซึ่งได้ผลผลิตน้อยไม่พอกินได้ตลอดปีถือว่าธรรมชาติได้ทดแทนหรือว่าพี่น้องได้พยายามขวนขวายหาลู่ทางจนสามารถอยู่ได้</p><p>แต่ผมอดเป็นห่วงไม่ได้ว่าหากคนไทยเรายังคงบริโภคเครื่องป่าของดงอย่างฟุ่มเฟือยและพี่น้องลาวถูกกระแสความต้องการใช้เงินตรามาเป็นเครื่องชักนำบวกความสะดวกสบายในการขนส่งสักวันหนึ่งผลผลิตเหล่านั้นคงจะหมดไปจากป่าเมืองลาวเข้าจนได้ผมเป็นห่วงจริงๆ</p><p>เห็นไหมว่าแม้เขียนเรื่องเครื่องป่าของดงผมก็ยังเกี่ยวโยงเข้าหาคุณจนได้</p><p>เพราะผมคิดถึงคุณครับ</p><p> </p>