สังคม G2K นี้จึงเป็นการเปิด "โลกทัศน์ (vision)" ใหม่ให้กับ "หัวใจ" ของคนที่รักและใฝ่ในการเรียนรู้

ถ้าจะสังเกตุดูจากเนื้อหาบันทึกใน Gotoknow จะสามารถเป็น 2 ประเภทกว้าง ๆ ด้วยกันคือ เรื่องงาน และเรื่องที่ "พอใจ"

ในกำแพงสูง ๆ ของห้องสี่เหลี่ยมที่เราถูกสมมติให้ทำงานอยู่ในนั้นแล้วรับตำแหน่งใด ๆ ก็ตาม ในการดำเนินชีวิตในที่นั้นอาจจะเกิดจากสิ่งที่เราเลือกหรือบางครั้งเป็นสิ่งที่เราไม่ได้เลือก คือ มีบางคนเลือกให้ หรือจับพลัดจับผลูไปได้ทำงานในที่นั้น

ดังนั้น เมื่อใครหลายคนได้มีโอกาสเข้ามาพบกับสังคมใหม่ สังคมที่ใครต่อใครก็มี "อิสระ" ไม่มีใครบังคับซึ่งกันและกัน

Cpac17

สังคม G2K นี้จึงเป็นการเปิด "โลกทัศน์ (vision)" ใหม่ให้กับ "หัวใจ" ของคนที่รักและใฝ่ในการเรียนรู้

บันทึกเรื่องต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นงานอดิเรก การท่องเที่ยว นันทนาการ ศิลปะ วัฒนธรรม อาชีพเสริม หรือแม้กระทั่งกิจกรรมภายในครอบครัวจึงเป็นบันทึกที่สร้างรอยยิ้มให้กับทั้งผู้อ่านและผู้เขียน

การเขียนบันทึกจากสิ่งที่ตนเองรักนั้น ผ่องถ่ายเป็นความสุขใจ ที่อาศัยจุดเริ่มต้นจาก "การเรียนรู้"

หลาย ๆ คนรู้จักมองดูเมฆครั้งแรกจาก "ชมรมคนรักมวลเมฆ"

หลาย ๆ คนรู้จักชื่อกล้วยไม้ในบ้านของตนเองจากอาจารย์ชยพร

หลาย ๆ คนรู้จักมวลหมู่หนอนนักบันทึกของนักวิชาการการเกษตร

แต่ทุก ๆ คนนั้นสัมผัสการเรียนรู้อย่างพอใจได้จาก "Gotoknow"

การต่อยอดให้กับ "ผู้ใหม่" และการเติมเต็มความรู้ในหัวใจให้ "ผู้เก่า" เป็นภาพที่เราเห็นได้อย่างชินตาจาก "สุนทรียสนทนา (Diaglogue)" ที่เกิดขึ้น

ในสังคมแห่งนี้ไม่มีเส้นคั่นหนา ๆ ไม่มีกำแพงสูง ๆ ว่าคนในอาชีพใด วัยใด ฐานะใด จะต้องสนใจเรียนรู้จากบันทึกแต่เพียงแค่ "หน้าที่" หลักในสังคม

Ly001

"ความพอใจนั้นเอง เป็นแรงผลักดันคนให้เรียนรู้ในสิ่งที่ตนเองรัก..."

เพราะความรักนั้นย่อมทำให้จิตใจของเรานั้น "จดจ่อ" อยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นเวลานาน ๆ และกิจกรรมหรือการงานของสมาชิกใน Gotoknow แห่งนี้ เป็น "สัมมาอาชีพ" ดังนั้นจึงเป็นความรักต่อสิ่งที่ไม่ผิดทำนอง คลองธรรม เป็นความพอใจแห่งการเรียนรู้ทั้งเมื่อเริ่มต้น ท่ามกลาง และเบื้องปลาย...

หลาย ๆ คนมีความสุขกับงานอดิเรกที่ได้เกิดจากการจุดประกายของ Blogger ร่วมสังคม

การค้นคว้า วิจัย ทดลอง ภายในบ้าน ภายในครัวเรือน ได้ถูกตีแผ่ออกมาเป็นปรากฏการณ์ที่สุขใจในสังคม

ครั้งหนึ่งข้าพเจ้ามีความสุขมากที่ได้ช่วยแม่ทำ "ข้าวต้มมัด" และ ข้าวต้มมัดนั้นเองได้ร้อยรัดความรู้ใหม่ที่สานสายใยจากความรู้เก่า... (ข้าวต้มมัด กับชุดโครงการวิจัยแบบ R2R , ข้าวเหนียวผัด : ข้าวต้มมัดแบบดั้งเดิม ,ความแตกต่างของข้าวต้มมัดฉบับดั้งเดิมและฉบับโลกาภิวัฒน์)

"งานอดิเรกของเราคนหนึ่ง ก็คืออาชีพหลักของคนอีกคนหนึ่ง บางครั้งงานอดิเรกของคนอีกคนหนึ่งนั้นก็เป็นอาชีพหลักของเรา..."

ดังนั้นไม่จำเป็นเลยที่การเรียนรู้และต่อยอดทางความรู้กันนั้นจะทำได้แต่เพียงผู้ที่มีอาชีพหลักในอาชีพใดอาชีพหนึ่งเท่านั้น เพราะการเรียนรู้จากคนที่รักในงานนั้น ๆ เป็นพลังแห่งการเรียนรู้ที่ยิ่งใหญ่

ขอเพียงเรา "พอใจ" กับงานที่เรารักและได้ลงมือกระทำนั้น งานเล็ก ๆ ย่อมเป็นงานที่ยิ่งใหญ่ของจิตใจเราเสมอ...