เยี่ยมชมคุณภาพโรงพยาบาล

6.30 น. พอลล่าและพี่ๆ ได้มีโอกาสไปเยี่ยมเยียนรพ.แห่งหนึ่ง ในโครงการกระตุ้นติดตามการพัฒนาคุณภาพ โดยการสนับสนุนจากสปสช. ประมาณ 0800 น.เราก็ถึงรพ. ค่ะ .... ขออนุญาตนำบางประเด็นมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้นะคะ ไม่เอ่ยชื่อรพ.ค่ะ

ท่านผอ.กล่าวว่าที่นี่ปัญหาการตกงานมากขึ้น ในจังหวัดนี้มีโรงงานอุตสาหกรรมมาก ปัญหาตกงานมากขึ้น ทำให้ประชาชนมารับบริการมากขึ้น เพราะใช้สิทธิการรักษาที่มีสิทธิ และประชาชนต้องการการบริการที่ดี มีคุณภาพ เศรษกิจไม่ดี จึงเป็นโอกาสที่เราจะพัฒนาคุณภาพ เราจะพัฒนาอย่างต่อเนื่อง ท่านผอ.รพ. กล่าวต้อนรับเรา เสร็จแล้วก็ขออนุญาตไปประชุมที่จังหวัด...มีแพทย์สองท่าน ซึ่งกำลังจะไปเรียนต่อพรุ่งนี้ มานำเสนอผลงานการพัฒนาทางคลินิก....

ปัญหาที่รพ.เผชิญอยู่คือโรคไข้เลือดออกที่มีอัตราป่วยเพิ่มมากขึ้นทุกปี อัตราการฆ่าตัวตายสำเร็จเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และการตั้งครรภ์อายุน้อยลง น้อยที่สุด 14 ปีค่ะ

รพ.ได้พัฒนาเพื่อลดภาวะการตั้งครรภ์อายุน้อยที่มักจะคลอดก่อนกำหนดและเด็กมีน้ำหนักน้อยกว่า 2500 กรัม โดยการให้ความรู้ตั้งแต่การฝากครรภ์ การให้คำปรึกษาแบบกลุ่มทั้งครอบครัว พ่อ แม่ ลูก สามี ในระยะคลอดอนุญาตให้สามีเข้าเฝ้าในห้องรอคลอดได้ ตลอดจนมีการป้องกันเชิงรุกในโรงเรียน จนผลลัพธ์พบว่าไม่มีการปฏิเสธลูกและอัตราการตั้งครรภ์อายุน้อยลดลงชัดเจนค่ะ

โรคที่ยังเป็นโอกาสพัฒนาคือ เบาหวาน ความดันโลหิตสูง ไตวาย ไขมันสูง เป็นปัญหาจริงๆ ด้วยค่ะ เพราะจากทบทวนเวชระเบียนและเยี่ยมคนไข้ในหอผู้ป่วยแล้ว พบผู้ป่วยเบาหวานที่น้ำตาลสูงมากๆ ประมาณ 500 กว่าๆ แถมมีโรคความดันโลหิตสูง ไตวายและต้อกระจก แบบว่าครบเครื่องของภาวะแทรกซ้อนที่เกิดขึ้นเลยค่ะ รพ.มีการพัฒนาในกลุ่มเบาหวานเหมือนกัน เราได้แลกเปลี่ยนกับทีมว่าปัญหาโรคเบาหวานที่รพ.น่าจะเป็นเรื่องการป้องกันภาวะแทรกซ้อน และการควบคุมระดับน้ำตาล โดยขอให้ทีมนำเวชระเบียนในกลุ่มคนไข้เบาหวานมาทบทวนเพื่อหาโอกาสพัฒนาต่อไป เป็นกำลังใจให้นะคะ

เรื่องเล่าเล็กๆ แต่ยิ่งใหญ่ อันนี้พอลล่าชอบฟังค่ะ มีหลายเรื่องแต่ขอเล่าเรื่องนี้ก่อนค่ะ อิอิ

น้องเอ..เด็กชายออทิสติก อายุ 6 ปี เป็นลูกชายคนโต แม่ไม่ได้ทำงาน พ่อขับรถขนดิน มารักษาที่ห้องฉุกเฉิน เป็นแผลตามตัวมาบ่อยๆ เป็นฝี พุพองบ้าง หัวแตก หมากัด มารพ.ครั้งใดห้องตรวจแทบแตก เพราะน้องเอไม่ยอมให้ทำแผล ร้องตะโกน แม่ก็จำเป็นต้องเสียงดังด้วย..น้องเอชอบวิ่งเล่นไปทั่วห้องฉุกเฉิน ไม่อยู่นิ่ง เด็กคนไหนกินขนมอยู่ก็จะแกล้งประจำ ทำให้ห้องฉุกเฉินวุ่นวายเพิ่มขึ้นเลยทีเดียว

ครั้งหนึ่งน้องเอไปเปิดกระโปรงหมอ หมอตกใจ แม่ต้องคอยไล่ตาม คอยขอโทษตลอด วันหนึ่งน้องเอ เป็นตาแดงมาตรวจ ช่วงซักประวัติ เราให้ขนมทาน ถามแม่ว่ารู้ไหมว่าน้องเป็นโรคออทิสติกเมื่อไหร่ ได้รักษาไหม?? แม่ตอบว่าไม่ได้รักษาจริงจัง มารู้เมื่อเข้ารร.แถวบ้าน ครูมาบอกว่าเด็กเรียนไม่ได้ ผิดปกติไม่อยู่นิ่ง ให้มารักษา ครูแนะนำให้ไปรพ.เด็กโดยตรง ที่รพ.เด็กอธิบายว่าเป็นสมาธิสั้น ต้องรักษาทั้งแม่และลูก แม่ต้องอยู่ด้วย แต่แม่คิดว่าคงอยู่ไม่ได้เพราะมีลูกเล็กอีกคนหนึ่งด้วย จึงมาปรึกษาพ่อก่อน กลับมาที่บ้าน แม่น้องเอบอกว่าเป็นมากขึ้น ก้าวร้าว จึงแนะนำว่ารพ.เราจะส่งตัวไปให้ โดยให้ไปรักษาที่รพศ.ก่อน แม่บอกว่าไปเฝ้าไม่ได้ เราได้อธิบายการรักษาขั้นตอนการรักษา อย่ากังวลเรื่องการอยู่รพ. เขาจึงตกลง

ระหว่างที่เราพูดคุย เราสังเกตว่าเขาไม่มีความสุข ถามว่า”แม่เครียดไหม” ..แม่ร้องไห้ บอกว่าเครียดมาก ใครไม่เป็นจะไม่รู้ว่าเป็นอย่างไร เพราะลูกไม่ยอมนอน ต้องนั่งเฝ้าตลอดคืน กลัวว่าจะเดินออกไปนอกบ้าน วันๆ ทำอะไรไม่ได้ เคยคิดว่าจะเอายาฆ่าแมลงกรอกปากลูกและตายตาม

เราคิดว่าแม่อาจจะมีปัญหาทางด้านจิตใจด้วย แนะนำให้พบแพทย์ สุขภาพจิต ไปรักษาพร้อมลูก แนะนำให้ไปรพ.จิตเวช ไปเล่าให้หมอฟัง จะไปไหม?? จะให้หมอเขียนใบส่งตัวให้ แม่น้องเอ.ก็ตกลงจะรักษา.....

หลังจากนั้นหายไปหลายเดือน ไม่นานมานี้เจอแม่น้องเอพาลูกคนเล็กมา ถามว่าน้องเออยู่ไหน บอกว่าฝากย่าไว้ อาการดีขึ้น ถามว่ารพ.จังหวัด ส่งไปที่รพ.ยุวประสาท สมุทรปรากร สั่งยาให้รับประทานและเข้าบำบัด พร้อมกันนัดเป็นครั้งๆ ตอนนี้น้องเอสงบขึ้น ฟังมากขึ้น เชื่อฟัง มากขึ้น บอกว่าหมอใจดี พูดคุยให้ฟังเรื่องโรค นัดตรวจเป็นระยะ จะไม่คิดมาก จะทำตามที่หมอแนะนำ เราแสดงความยินดีกับแม่น้องเอ

จากกรณีนี้ เราคิดว่า “เราเป็นแค่จุดเล็กๆ จุดหนึ่งที่มีค่าและยิ่งใหญ่ ที่ได้ดูแลเขา โดยเฉพาะคนที่เป็นแม่ ถึงแม้รพ.เราจะรักษาไม่ได้ ถ้าเราไม่ได้สังเกต สอบถาม เราจะไม่ทราบว่าเขาเครียดอย่างไร เขาอาจจะตัดสินใจผิดๆ ได้ เราได้ช่วยชีวิต สองคน แม่ลูกไว้รู้สึกภูมิใจมากค่ะ” พี่พยาบาลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความประทับใจ

ขอแสดงความชื่นชมพี่พยาบาลห้องฉุกเฉินที่ได้ ช่วยเหลือ ค้นหาความต้องการอย่างเป็นองค์รวม ช่วยทำให้การเข้าถึงบริก่ารใน กลุ่มจิตเวชได้อย่างงดงาม

หลังจากนั้นแต่ละทีมได้ผลัดกันมานำเสนอผลงานที่ภาคภูมิใจ จนจบทั้ง Patient Safety Goals และเรื่องเล่าการพัฒนาคุณภาพของแต่ละทีมจนครบค่ะ

เราได้ไปเยี่ยมชมระบบบำบัดน้ำเสียก่อนแห่งแรก เพราะจากการนำเสนอยังมีปัญหาการติดตามผลการตรวจน้ำที่ออกสู่ชุมชน เราเดินตากแดดไปชมบ่อบำบัดน้ำเสีย พอลล่าต้องขอชมคุณลุงผู้ดูแลที่ได้ทำหน้าที่อย่างเสียสละ เพราะเมื่อก่อนไม่มีใครดูแลประจำ คุณลุงมาช่วยดูแลให้ ระบบบำบัด ยังมีโอกาสพัฒนาในเรื่องน้ำฝนที่เข้าระบบ การตรวจค่าน้ำที่ผ่านการบำบัดตามมาตรฐาน และการปฏิบัติตามแนวทางที่กำหนดไว้ค่ะ

นำเสีย สีคล้ำแต่ไม่มีกลิ่นค่ะ

ดูที่ดักขยะค่ะ

คุณลุงมาสาธิตให้เราชม.. ทีมพยาบาลแอบแดดใต้ต้นไม้ค่ะ  

อันนี้ ถังหยดคลอรีนของคุณลุง ปรับหยดเอาตามใจ เพราะลุงไม่ได้ตรวจค่าคลอรีน ค่ะ  ท่อก็รั่วทำให้หยดออกนอกบ่อค่ะ

มีจอกแหน และน้ำเป็นฟอง ในบ่อที่เตรียมจะออกสู่ภายนอกค่ะ

หน่วยงานจ่ายกลาง พบน้ำรั่วออกจากเครื่องนึ่งฆ่าเชื้อเครื่องมือและมีตะกรัน

ซักฟอก มีถังดักฝุ่น ที่น้ำเกือบจะแห้งและมีผ้าคลุมผืนเดียว

กาแฟ น้ำแดงของพอลล่า อิอิ ..เกี่ยวกันไหมคะ

ต่อมาเราเดินไปชม ที่แผนกซักฟอก จ่ายกลาง โรงครัว เจอคุณป้าจัดให้ แม่ครัวที่นี่น่ารักค่ะ เสียงดังฟังชัด ทำอาหารอร่อยด้วยค่ะ ป้าก็เสียสละอีกแล้ว ทั้งทำกับข้าวทั้งต้องช่วยคุณลุงที่บ่อบำบัดตักไขมันในบ่อตักไขมันด้วย... อันนี้เราคงต้องให้คนอื่นทำดีกว่าค่ะป้า ...แล้วป้าไปล้างมือที่ไหนคะ ป้าก็ตอบซื่อๆ ว่าล้างตรงสายยางนี่แหละจ้า..แป่ววววว เพราะไม่มีอ่างล้างมือ... ก็พัฒนากันไปนะคะ

หนูป่วยค่ะ มารักษาที่รพ.น่ารัก เลยขออนุญาตถ่ายภาพน้องมาค่ะ

เสร็จจากการทำงานแล้ว ขากลับ เราไปไหว้พระค่ะ ที่วัดหลวงพ่อขาว ไปไหว้ศพหลวงปู่ทิมค่ะ และแวะไปกราบหลวงพ่อยิ้มที่วัดท่าการ้อง ที่มีห้องน้ำสวยสะอาดที่สุดในประเทศไทยค่ะ  

หลวงปู่ทิม วัดพระขาว

พระอุโบสถ งดงามมากค่ะ

บริเวณวัดค่ะ

หลวงพ่อยิ้ม วัดท่าการ้องค่ะ

สัญลักษณ์ของวัดนี้ค่ะ

นมัสการพระบรมสารีริกธาตุด้วยค่ะ

กลับมาถึงกระทรวงประมาณสองทุ่มค่ะ แล้วก็สิ้นสุดการทำงานในวันนี้ของพอลล่าค่ะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ พี่น้อง