ไปปาย..มา คุณกลัวหรือเปล่า ??

การขับรถผ่านเส้นทางจากอำเภอปายไปยังอำเภอปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอน ผมเคยทำมาแล้วครั้งหนึ่งเมื่อปี 2551

และใน11- 15 พย.52 ที่ผ่านมาผมก็ได้ทำอีกครั้งหนึ่งซึ่งเป็นสิ่งที่ตั้งใจจะหลีกเลี่ยงที่สุดเพราะเส้นทางเส้นนี้ผมใจหายใจคว่ำถูกครั้งเลยที่เข้าโค้งและเลี้ยวหักศอกขึ้นเขาปึปไปอย่างนั้น และทางก็เป็นอย่างนี้มากเหมือนกัน เล่นเอาขหยาดเลยละผม ..

พอดีการเที่ยวครั้งนี้เค้าเดินทางเส้นแม่สะเรียงมาแม่ฮ่องสอน เส้นทางไม่น่ากลัว และวันนี้ผมจะต้องไปเที่ยวอำเภอปายซึ่งเป็นถนนคนเดิน ตอนหัวค่ำ ฮิตสุดสุด ซึ่งผมเองก็ยังไม่เคยมา ถ้าตัดสินใจไม่มาก็จะเสียโอกาสเป็นปีที่สอง ก็ตัดสินใจมา

 ลืมบอกไปว่าเราไปพักอยู่ที่บ้านเพื่อนที่ปางมะผ้า (คุณกิคุณประคอง รพ.ปางมะผ้า) และคืนนี้เราก็จะพักอยู่ที่บ้านนี้อีกหนึ่งคืน ผมและเพื่อนๆ ก็ไปเที่ยวกันทั้งหมด 3 คัน เส้นทางก็ซ้ำรอยความกลัวอยู่แล้ว และเราก็มาถึงอำเภอปายช่วงยังสว่างอยู่แต่ไม่เห็นดวงอาทิตย์แล้ว ไปดูกองแลนและถ่ายรูปกันจากนั้นก็มาที่ love ๆ อะไรนั่นนะครับ และเราก็มาที่วัดหลวงจอดรถและเดินตลาดถนนคนเดินกัน ภายในตลาดก็ดูไปแล้วค่อนข้างทันสมัย แบบใช้ของสมัยก่อนมาเติมแต่งแนวคิด สรรค์สร้างสิ่งใหม่ๆ ผสมผสานกับบางร้านที่พยายามปลุกยุคอดีตที่ผ่านมาแล้วให้ปรากฏอยู่ต่อหน้าเรา ยังไงยังงั้น ที่นี่มีอาหารอาหรับด้วย เมื่อดูโดยรวมนักท่องเที่ยวไปด้วย ก็จะเกิดความไม่กลมกลืนกันอย่างบอกไม่ถูก ท่านคงต้องไปดูเองละครับ จึงจะเข้าใจ อ้อ ผมเจอชาวพิจิตรด้วยซัก 40 คนได้ นำทีมเที่ยวโดยเฮียปิ่น..เฮอ..โลกมันกลมละครับ

 ผมเดินจนล้าก็กลับมาที่รถและสามทุ่มเราก็ขับรถกลับบ้านกัน เกิดอาการอีกแล้วครับ ความเสียวบวกความกลัวเกิดขึ้นอีกแล้ว โค้งแล้วโค้งเล่า.. จนอ่านสัญลักษณ์จราจร เห็นเป็นถนนไปเลยก็แล้วกัน แล้วก็ถึงจุดสูงสุด รอดไปที..

ตรงทางลงนะผมไม่กลัวอยู่แล้ว และผมก็เดินทางกลับถึงที่พักโดยสวัสดิภาพ

รุ่งเช้าตีสามเรานัดกันเดินทาง ขบวนของเราก็เดินทางเรื่อยมา แบบสบาย คละเคล้ากับการชมทะเลหมอกยามเช้าที่สวยงาม บวกกับความมั่นใจในเส้นทางเพราะผมไม่รู้สึกกลัวอีกแล้วครับ หลังจากพรรคพวกพาขับรถซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีตรงที่กลัว... ความกลัวของผมเลยจืดไปเลย ไม่เข้มข้นอีกครับ