ในหนทางที่มืด ในใจผมยังเรืองรองไปด้วยความสำเร็จ

 ในยุคของข้อมูลข่าวสาร ดาษดื่นไปด้วยปัญญาชน ล้นตลาดเช่นนี้ ความฝันความหวังก็ยังมีอยู่เต็มเปี่ยม อาจจะแอบอยู่..ในมองยากสักนิด หากใช้ความศรัทธา ความสุขสงบนิ่งในใจเพิ่งพินิจ.. คิดว่าท่านคงจะเห็นหนทางไปสู่ความสำเร็จได้ในทุกๆ ขณะจิต

การที่ผมพูดอย่างนี้ ผมก็สังเกตจากการที่คนเราโดยรอบนั้น เขามีอาชีพที่ดี เช่น อาชีพหมอ ,ช่าง , พ่อครัว อาชีพเหล่านี้หากรับราชการอย่างเดียว เงินที่จะสามารถเก็บหอมรอมริบได้คงสามารถคิดออกมาเป็นตัวเลขได้ และก็สามารถสรุปได้ว่าไม่รวยหรอก ..จริงมั๊ย

หากแต่เขาเหล่านี้ รับราชการและประกอบอาชีพส่วนตัวด้วย เช่น การเปิดร้านซ่อม การเปิดร้านตรวจคนไข้ ในช่วงเวลาที่เขาไม่ได้ทำงานราชการ.. เช้า กลางวัน เย็น

การประกอบอาชีพอิสระเช่นนี้นำมาซึ่งรายได้ที่สามารถสร้างเนื้อสร้างตัวให้กับคนกลุ่มนี้ในประเทศโลกที่สามของไทยเรา และก็เห็นได้ชัดเลยว่า ความรู้ที่นำมาซึ่งความร่ำรวยนั้น

 เป็นความรู้ขั้นพื้นฐานทั้งนั้น.. ไม่ได้ต้องใช้ความรู้ที่ลึกซึ้งอะไร เช่น ช่างก็จะซ่อมกันง่ายๆ  ท่อน้ำรั่ว ฟิวส์ขาด คอยล์ไหม้ ไฟไม่ติด แอร์ไม่เย็น ฯลฯ  ในส่วนของร้านตรวจคนไข้ก็ ทำการรักษาพวกเป็นหวัด คัดจมูก เป็นไข้ เจ็บคอ ปวดท้อง ฯลฯทำนองนี้ (ที่ลืมไม่ได้ก็คือการขายอุปกรณ์ วัสดุสำหรับให้บริการซ่อมหรือรักษานี้ด้วย จะเป็นการถูกต้อง)

และ..พวกการซ่อม การป่วยไข้นี้ ..ก็เป็นสิ่งที่สามารถเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อเชื่อวัน จึงนำมาซึ่งการสร้างรายได้ที่สามารถสร้างเนื้อสร้างตัวได้จริง ๆ

และคิดว่ายังคงเป็นไปแบบนี้อีกนาน คือ การที่คนเราจะรวยไม่จำเป็นต้องทำในสิ่งที่ยากหรอก ขึ้นอยู่กับสภาพตลาดที่เราจะสามารถเข้าใจได้หรือเปล่าเท่านั้น ...