ผูกพัน..จิตวิญญาณ

ช่วงนี้มีผู้ป่วยรายหนึ่งอายุไม่มากประมาณ40เข้ามารับการรักษาด้วยภาวะเจ็บป่วยหลายโรคตั้งแต่มะเร็งรังไข่ระยะลุกลาม ติดเชื้อในกระดูกขา เบาหวาน โรคหัวใจชนิดหนึ่งชื่อภาษาญี่ปุ่น(เรียกชื่อยาก) มีอาการสับสนเรื่องเวลา สถานที่ พูดคุยสับสน ทำร้ายเจ้าหน้าที่ ต้องระดมแพทย์หลายสาขามาช่วยกันให้การรักษาดูแล  เข้าออกICU 2 ครั้ง สุดท้ายอาการดีขึ้นกลับมาที่หอผู้ป่วยสามัญเดิม ผู้ป่วยมีลูกสาว1คนและมีหลานเล็กๆประมาณ 3 ขวบ 1 คน ช่วงที่อยู่ที่ward  ผู้ป่วยมีความกังวล..เป็นห่วงลูกสาวและหลานสาวมาก เรียกหาบ่อยครั้ง  แต่ด้วยความที่ลูกสาวก็ต้องทำมาหากิน ไม่ค่อยได้แวะมาเยี่ยม แต่ด้วยความช่วยเหลือของหน่วยสิทธิประโยชน์ติดตามลูกและหลานให้มาเยี่ยม และให้ค่าครองชีพ  ระยะหลังลูกสาวกับหลานสาวจึงมาเฝ้าอยู่เป็นช่วงๆ.....มีอยู่วันหนึ่ง ผู้ป่วยเรียกหาหลานสาวตลอดเวลา ไม่ยอมหลับ  ยังไงๆ ก็ไม่นอน..........

พยาบาลจึงให้หลานสาวมานอนบนเตียงเดียวกับผู้ป่วย...เกิดอะไรขึ้นรู้ใหม..ผู้ป่วยนอนเคียงข้างหลาน หลับสนิทด้วยความสดชื่นจนถึงเช้า.....ส่วนลูกสาวผู้ป่วย...นู่นนอนอยู่ท้ายward...

พวกเราคุยกันว่า นี่ไงล่ะความผูกพันสูงสุดเหนือสิ่งอื่นใดของผู้ป่วย คือหลานสาวคนนี้ นี้คือแหล่งกำลังใจและความหมายของการมีชีวิตของผู้ป่วย ผู้ป่วยไม่ห่วงใยตนเอง แต่จิตใจจดจ่อและผูกพันกับหลานคนนี้มากนัก เมื่อพบแล้วก็มีความสุขใจ ปลอดโปร่ง ไม่กังวล  ดังนั้นถ้าผู้ดูแล เข้าใจ เข้าถึงและให้การตอบสนองในสิ่งที่ผู้ป่วยต้องการก็จะเป็นการดูแลที่เข้าถึงจิตวิญญาณของผู้ป่วยนั่นเอง ...

จริงอยู่โรงพยาบาลมีระเบียบการเยี่ยม ระเบียบการเฝ้า แต่ระเบียบดังกล่าวต้องมีข้อยกเว้นและยืดหยุ่นด้วย ภาพอาจจะไม่สวยงามนักเมื่อเด็กตัวเล็กนอนกับผู้ป่วยผู้ใหญ่  เราก็ไม่รู้ว่าใครจะคิดอย่างไร เพราะทีมสุขภาพบางท่านไม่ชอบให้ญาติผู้ป่วยมายุ่มย่าม ซึ่งเราก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน และเราก็จะถูกต่อว่าจากหอผู้ป่วยอื่นอยู่เนืองๆว่า ชั้น8ทำให้ผู้ป่วยเสียนิสัยเพราะตามใจญาติ  แต่พวกเราก็คิดว่าในเมื่อทำแล้วผู้ป่วยเป็นสุข.ถึงแม้ward จะไม่โล่งสบายตาแต่เมื่อผู้ป่วยเป็นสุขเราก็เข้าใจและยอมรับ....

การค้นหาความต้องการด้านจิตวิญญาณเช่นนี้มีความสำคัญมากในการให้การดูแลผู้ป่วยโดยเฉพาะผู้ป่วยเรื้อรังและผู้ป่วยระยะสุดท้าย มีตัวอย่างอีกมากในด้านความผูกพันของผู้ป่วยกับบางสิ่งบางอย่าง และเมื่อเราเปิดใจค้นหาก็ไม่ยากที่จะเจอและให้การตอบสนอง....