132 อินเดียยากจนจริงหรือ

สวัสดีค่ะ

อ่านแล้วทำให้นึกถึงการอ่านหนังสือเมื่อก่อน จริงๆ ชาวไทยก็นับถือดิน หรือน้ำ เป็นเทพเหมือนกันนะค่ะในยุคก่อน เช่นพระแม่ธรณี ก่อนออกจากบ้านเมื่อก่อนต้องไหว้ด้วย จริง ๆนะค่ะ  ส่วนแม่คงคาก็มีการบวงสรวง ทำพิธีเหมือนกับอินเดีย คือลอยกระทงค่ะ แต่ด้วยเรารับเอาสิ่งต่างๆ มามาก ๆ ทำให้เรามองประเทศเหล่านั้นว่าล้าหลัง ทำให้เราหลงลืม วัฒนธรรมที่ดีงามไป

ซึ่งคนรุ่นหลังนี้จะไม่ค่อยทราบ ไม่รู้จักขนบธรรมเนียมประเพณีไทยเองด้วยซ้ำ เราขาดการปลูกจิตสำนึก หรือการสั่งสอน หรือการสืบทอดรุ่นต่อรุ่นค่ะ  เพราะเด็กสมัยนี้ไม่ได้อยู่กับคนเฒ่าคนแก่ที่เป็นปู่ย่าตายาย เลยไม่มีใครคอยบอกเล่า หรือสอนจริยธรรมให้มั้งค่ะ

แอบมาดู คิดว่าจะคอมเม้นท์นิดหน่อย ยาวเลย ต้องขอโทษด้วยค่ะ  ขอบคุณค่ะ

ผมว่าเป็นเรื่องที่น่าชื่นใจมากๆ เลยที่เห็นต้นไม้ใบหญ้าหนาแน่นอุดมสมบูรณ์ไม่ว่าจะในเมืองหรือนอกเมือง

เป็นความเชื่อที่ดีต่อโลกครับ เพราะถ้ามีประชากรพันกว่าล้านแล้วตัดไม้ทำลายป่าได้แบบบ้านเรา ป่านนี้คงไม่มีอะไรเหลือ

อีกสิ่งหนึ่งที่พระท่านยกขึ้นมาในระหว่างเดินทางในรัฐพิหารและในเมืองพาราณาสี เราจะไม่เห็นร้านที่ขายสุราเลย (ไม่ได้หมายความว่าไม่มีเลย ) แต่ไม่มีเอิกเกริกแบบบ้านเรา สถานบันเทิงเริงรมย์ก็ไม่มีให้เห็น จะมีก็แต่วัดฮินดูและศาลเทพเจ้าเล็กๆ ตามถนนที่ตั้งไว้ให้ผู้คนได้นำดอกดาวเรืองมาบูชา

เป็นวิถีชีวิตที่ต้องศึกษาต่อไปว่าผู้คนมีความสุขหรือไม่ ซึ่งก็คงเป็นความสุขแบบของเขาซึ่งไม่เหมือนของเรา แต่เท่าที่ดูผู้คนเวลาเราทักทายก็จะยิ้มแย้มแจ่มใสดีครับ

พระท่านบอกว่าคนอินเดียฮินดูรู้จักพระสงฆ์ไทยดี เวลาเห็นพระไทยก็จะให้ความเคารพเช่นนักบวชของเขาเหมือนกัน สงสัยกลุ่มพระนวกกลุ่มนี้คงจะหน้าตาดี ไปไหนจึงได้รับการต้อนรับด้วยรอยยิ้มเสมอ

ด้วยความปรารถนาดี

สวัสดีค่ะ

 เข้ามาเรียนรู้เรื่อง อินเดีย ตั้งใจจะรับฟังไปเรื่อยๆก่อน แต่พออ่านถึงย่อหน้าสุดท้าย กำลังดื่มน้ำด้วย เกือบสะอึกค่ะ

"สงสัยกลุ่มพระนวกกลุ่มนี้คงจะหน้าตาดี ไปไหนจึงได้รับการต้อนรับด้วยรอยยิ้มเสมอ"

  รีบร้อนกลืนน้ำเร็วไปหน่อย จะรีบบอกว่า จริงๆค่ะ เห็นด้วยๆๆ ดูพระท่านจะมีความสุขด้วย ขนาดเดินทางลำบากลำบน น่าตายังสดชื่นมากเลยค่ะ

เนื่องจากพระนำคณะพระนวกนั้นเป็นพระธรรมทูตซึ่งท่านมีเมตตาสูงจริงๆ  ไปไหนท่านจะยิ้มด้วยความเมตตาเสมอ รวมทั้งพระวิทยากรที่ประจำรถบัสก็เป็นพระที่เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเมืองพาราณาสีนั่นเอง ผมจึงบอกว่าไปไหนก็ได้รับการต้อนรับที่ดี

สำหรับพระนวกนั้น พระท่านบอกว่าดูดีด้วยอำนาจของผ้ากาสาวพัสตร์ ซึ่งก็คงเป็นเช่นนั้นจริงๆ ทำให้แต่ละคนแม้จะเหนื่อยล้าก็มีพลังแฝงอยู่ในตัว

สำหรับผม แม้จะเหนื่อยแต่ก็ยังไปนั่งภาวนาและนอนในกลดใต้ต้นพระศรีมหาโพธิ์ทั้งคืน หรือแม้จะเหนื่อยก็ยังเดินรอบมหาเจดีย์พระธาตุที่วัดไทยกุสินารา 9  รอบ บ้าง 32 รอบบ้าง จนกว่าจะหมดแรง

นำบุญมาฝากทุกท่านครับ

ด้วยความปรารถนาดี

สวัสดีค่ะคุณพลเดช

เห็นด้วยจากคำบรรยายถึงรัฐพิหารเลยค่ะ ว่าคนเหล่านี้ไม่ได้จนเลย ถ้าจะจนก็เพียงเพราะคนที่มองการมีเงินว่าร่ำรวยไปตัดสินว่าคนไม่มีเรียกว่าจนเท่านั้นเอง แต่ถ้าถามเรื่องความรวยในสุขภาพจิตของคนในรัฐพิหาร ก็ต้องบอกว่ารวยกว่าหลายๆ คนที่มีเงินเยอะแน่ค่ะ เขาอยู่กับธรรมชาติ และนับถือธรรมชาตินั่นเอง

คนที่ทุกข์ส่วนใหญ่เป็นเพราะอยู่กับธรรมชาติไม่ได้ ไม่เคารพธรรมชาติ พยายามเปลี่ยนธรรมชาิติ ก็ต้องทุกข์เป็นธรรมดา

ขอบคุณสำหรับแง่คิดดีๆ นะคะ ^ ^ 

ที่น่าชื่นใจอีกประการหนึ่งของสังคมอินเดียก็คือการรักษาประเพณีอันดีงามเอาไว้อย่างดี โดยเฉพาะเรื่องศีล 5 และความสัมพันธ์ระหว่างผู้หญิงกับผู้ชาย ในรัฐพิหารเราจะเห็นนักเรียนหญิงที่เดินไปเรียนเป็นกลุ่มเฉพาะผู้หญิง จะมีผู้นำคนหนึ่ง คนอื่นก็เดินตามไปเป็นแถว ทราบว่าผู้หญิงผู้ชายยังคงแยกกันด้วยความเชื่อที่ว่าต้องรักษาคุณค่าของเพศของตน

ประเพณีที่ว่าผู้หญิงต้องไปสุ่ขอผู้ชายมาเป็นสามีนั้น คนไทยเราจะทราบแต่เพียงว่าเป็นเรื่องที่เอาเปรียบผู้หญิง แต่ฟังพระท่านบรรยายแล้วก็มีแง่คิดว่า น่าจะเป้นเรื่องที่เป็นกุศโลบายให้สังคมดำรงของเขาอยู่ได้

กล่าวคือให้ทั้งเพศชายได้สร้างคุณค่าของตัวเองเพื่อที่จะให้ดีสำหรับการมาสู่ขอ ถ้าผู้ชายทำตัวไม่ดี ก็จะหมดคุณค่าสำหรับผู้หญิง

การที่ผู้ชายจะมีคุณค่าดีนั่นแหละทำให้ผู้ชายต้องเป็นผุ้ที่อยู่ในศีลในธรรม รักษาเนื้อรักษาตัวเพื่อที่จะได้มีคนมาสู่ขอ ให้เลี้ยงดูและปกป้องหญิงสาว

ในส่วนของหญิงสาว หญิงไทยอาจจะขัดใจและเดือดร้อนมากหน่อยเพราะยังมีประเพณีคลุมถุงชนอยู่มาก ลูกสาวของครอบครัวจะขึ้นอยุ่กับบิดาที่จะไปสู่ขอชายใดให้เป็นสามี ซึ่งก็นั่นแหละ บิดาต้องดูแล้วว่าชายที่ตนจะไปยกลูกสาวให้นั้นเป็นคนดีและเลี้ยงดูและปกป้องลูกสาวตนได้ตลอดไป....(เรื่องนี้ละเอียดอ่อนมากไป)

สรุปก็คือว่าเพราะประเพณีที่ยกให้ผู้ชายมีคุณค่าสูงในสังคม ทำให้ทั้งสองเพศอยู่ด้วยกันโดยมีการแบ่งแยกบนเส้นของศีลธรรมเพื่อรักษาคุณค่าของตัวเอง....ช่างฉลาดดีแท้........ไม่เหมือนความมีเสรีภาพของสังคมหนึ่งที่ แม้จะมีศีล 5 แต่ก็ไม่มีใครปฏิบัติตามเลย

คนไทยที่ไปเที่ยวอินเดียมักจะปรารภว่าไปอยู่ตั้งหลายวัน ยังไม่เห็นผู้หญิงอินเดียที่สวยเลยสักคน....ผมคิดว่าจริงเพราะคนอินเดียไม่แสดงออกที่ชวนให้คิดไปในเรื่องกามารมณ์เลย ซึ่งผิดจากบ้านเราที่ความรู้สึกดังกล่าวเป็นเรื่องสาธารณะ เฟื่องฟูมากและมากขึ้นทุกที

ในภาพความยากจน สกปรก ไม่เป็นระเบียบจึงมีสิ่งที่ยังมีคุณค่าแฝงอยู่ มิน่าละคนอินเดียจึงให้ความสำคัญในสาระมากกว่ารูปลักษณ์ภายนอก

ด้วยความปรารถนาดี

• เห็นด้วยคะ..คนที่มีความสุขที่สุด
• ไม่ได้หมายความว่าเขาร่ำรวยที่สุด
• แต่กลับเป็นตรงกันข้ามคะ
• ชีวิตท่ามกลางความสะดวกสะบาย..ท่ามกลางตึกระฟ้าใช่ว่าจะมีความสุขเสมอไป
• ถ้าเลือกได้อยากใช้ชีวิตในวิถีชนบทมากกว่าคะ

เดี๋ยวนี้หลายประเทศที่พัฒนาแล้วหลายประเทศหันกลับมาสนใจสังคมแบบอยู่กับธรรมชาติมากขึ้น

ที่น่าสนใจก็คือ ของไทยเราเป็นได้เลย เพียงแต่ลด ละ เลิกและเดินตามทางสายกลาง บ้านในเมืองก็น่าอยู่ได้ครับ

ขอบคุณครับ

การตัดสินว่าร่ำรวยหรือยากจน จากการแค่มองภายนอกผิวเผินทำให้คนสมัยใหม่มักลงความเห็นได้อย่างง่ายๆ โดยเอาวัตถุเป็นตัววัด

ดิฉันคิดว่าปัจจัยต่างๆที่คุณพลเดชกล่าวมาว่าอินเดียไม่ได้จนอย่างที่ใครๆคิด เป็นจุดที่ชวนให้คิดว่าเราควรนิยามคำว่ายากจน เสียใหม่ ดิฉันเป็นคนหนึ่งที่อยู่ต่างจังหวัดเห็นว่าบ้านนอกนั้นยังมีความร่ำรวยในหลายมิติ แต่สิ่งหนึ่งที่เราเป็นมากคือ จนปัญญา อยู่กับสุข ก็ไม่รู้ว่าสุข อยู่ในกองทุกข์ก็ไม่รู้ว่าทุกข์ อยู่ไปวันๆ ไม่ได้ขัดเกลากิเลสออกจากใจตนเลย มีแต่เพิ่มความโลภ ความอยาก

อ่านแล้วชื่นชมในความรู้จักอยู่กับธรรมชาติและรู้จักพอของคนอินเดียที่พิหารจังค่ะ

ถ้าจะมีที่ให้ผมกลับไปเที่ยวอีกหลายครั้งในอินเดีย ก็คงเป็นรัฐพิหารนี่ละครับ เหมือนอยู่ในสมัยพุทธกาลดีครับ ได้ตามรอยพระพุทธองค์ได้ทุกวัน

สาธุครับ