แย่งกันไม่ได้หรอก

สาธุค่ะ

อนุโมทนาสาธุ ธรรมทานของหลวงพ่อเช่นกันค่ะ

ขอบคุณคุณใบบุญที่มาเยี่ยมเยียนนะคะ ^ ^

สวัสดีครับอาจารย์..^_^

ระลึกถึงครับ

ไม่ได้แบ่งปันมานาน  ในที่สุดก็ได้มาอ่านบันทึกที่ดีๆอีกครับ

ตอนนี้ผมอ่านบึกทึกอาจารย์ได้เข้าใจมากขึ้นกว่าเดิมมากครับ  และดูลึกซึ้งกว่าผมคนเดิมที่อ่านครั้งก่อนๆครับ

ขอส่งการบ้านนะครับ

   1.เรื่องการตามดูจิตเขา  ผมเริ่มเข้าใจและเห็นความแตกต่างมากขึ้น  ระหว่างการเพ่ง  การตามรู้ และการทันแบบไม่ต้องเจตนาครับ  และผลลับของแต่ละอย่าง  แต่ตอนนี้ก็เป็นแบบปนๆกันไป  ตามสภาวะครับ  เช่นตอนนี้เขียนก็จะคิดก่อน จึงทำได้แค่ตามรู้เป็นช่วงๆ ครับ

   2. ผมรู้สึกจะเข้าใจเรื่องกรรมมากขึ้นครับ  จากการค่อยๆอ่าน ค่อยๆพิจารณาและทำความเข้าใจผ่านคำสอนต่างๆ  ของพ่อแม่ครูอาจารย์ครับ  พอเข้าใจเรื่องกรรมก็เห็นความเชื่อมโยงกับเรื่องคำสอนอื่นๆมากเลยครับ  เห็นว่าการเข้าใจ เข้าถึงเรื่องกรรมก็จะหนุนเสริมความเข้าใจเรื่องอื่นๆ  และการปฏิบัติภาวนาของเรามากครับ  ชัดมากขึ้นแม้จะไม่ที่สุดครับ

   3. เรื่องการเจริญสติตามแนวมหาสติปัฏฐานสูตร    กาย  เวทนา  จิต  ธรรม  เริ่มรู้เรื่องมากขึ้น  กว่าตอนที่พบครูครั้งสุดท้ายมากครับ  ตอนนั้นผมจำได้ว่าผมจำได้ลางๆแต่ว่าตำราว่าอย่างไร  แต่มันไม่เข้าไปในจิต ในใจเลย  จำได้ตอนนั้นยังขอคำอธิบายจากครู(รู้ว่าใจเขาอยากใช้คำนี้ครับ)  ทั้งสองครับ  เข้าใจว่าตามรู้ ตามดูแล้วก็ให้เก็นไตรลักษณ์จากความเกิดดับของทั้ง 4 อย่าง...

   4.เรื่องภพ ภูมิตามแนวอภิธรรม  เรื่องพระธรรมคำสอนเกี่ยวกับเรื่องวัตถุ เรื่องธาตุ แม้จะเข้าใจแบบมีภาพติดอยู่บ้าง  แต่ก็ถือว่าเป็นการก้าวเข้ามารู้เรื่องนี้ในเบื้องต้นครับ  โดยเฉพาะการวิ่งวนเวียนอยู่ในสังสารวัฏ  เรื่องคำอธิบายเกี่ยวกับเวลา..ก็ทำให้เป็นแรงบันดาลใจให้เรารีบขวนขวายธรรม  เข้าใจธรรม  และเพียรในการปฏิบัติมิให้ย่อหย่อนครับ  ที่ชัดๆก็คือเกิดความเบื่อๆ  หน่ายๆ  แบบว่าขยาดที่ต้องไปๆมาๆ  ขึ้นๆลงๆ มีมีความรู้สึกตัวแบบนั้นจริงๆ แต่ก็เห็นได้ลางๆครับ

   5. เรื่องแนวการปฏิบัติต่างๆ  สายต่างๆ  นิกายต่างๆ  เกิดความเข้าใจขึ้นบ้างพอสมควรครับ  และเริ่มมองเห็นถึงความเชื่อมโยง  จุดร่วม  หรือจุดที่ต่างๆกัน  ด้วยความเข้าใจครับ  อันไหนจะเป็นสมถะ  อันไหนจะเป็นวิปัสสนา  อันไหนตั้งต้นด้วยสมถะและตามด้วยวิปัสสนา....   ทำให้เรากว้างขึ้นครับ  มิได้ยึดติดกับแนวนั้น แนวนี้มากเกินไป  แต่ขอให้เป็นแนวที่ปฏิบัติและเกิดการตื่น เกิดการวาง คลายจากตัวตนและความยึดมั่นถือมั่น  ตามคำสอนที่ว่า  ...ใดใดในโลกนี้  ไม่ควรยึดมั่นถือมั่น...

....มีช่วงก่อนผมติดสมถะมากครับ  จิตเขาเย็นๆ  สงบนิ่งๆ  แบบว่าสุขหนอๆ บ่อยๆ

..แต่ก็ได้ท่านอาจารย์กะปุ๋ม...มาเคลียร์ให้เรียบร้อยครับ  ครั้งนั้นถูกอัดเพื่อให้ตื่นอย่างมาก  หรือสึกว่าอาจารย์จะเสียพลัง(ในการพร่ำสอน)ไปมากที่เดียว...เพื่อให้เราตื่น

 ....นานมาเเล้วเคยเห็นอาจารย์บอกว่าช่วงนั้นเข้าไปที่ลานธรรม  3 เดือนที่ผ่านมาผมก็เริ่มเข้าไป  และก็ได้อะไรมากมายเลยครับ  ตอนนั้นผมไม่เข้าใจว่าทำไมอาจารย์หายไป หรือเข้าไปที่นี่  แต่ว่าตอนนี้เหมือนผมเริ่มจะมีคำตอบเเล้วครับ  และก็รู้สึกได้ว่าปัญญาของตนเองนั้นจะต้องพัฒนาและขัดเกลาอีกมากครับ

 ขอบพระคุณมากๆครับ...ที่ทำให้มาถึงวันนี้...^_^

kmsabai pai 21 9 52

สวัสดีค่ะน้องหมอ

ยินดีที่น้องหมอได้ประโยชน์จากการอ่านและการปฎิบัติต่างๆ นะคะ ตอนนี้เราเหมือนเป็นเพือนร่วมทางเดินกัน แนะนำปฏิบัติกันไป ตามแนวทางของพ่อแม่ครูอาจารย์ที่วางไว้ให้ และตามแนวทางธรรมชาติที่เราได้เห็นอยู่รอบๆ ตัวเรา

ดีใจที่น้องหมอบอกว่าแยกแยะการตามดูออกจากการเพ่ง หรือการบังคับดูได้แล้วนะคะ พอทำได้แล้ว ทุกอย่างก็จะเป็นธรรมชาติมากขึ้น เวลาเริ่มเห็นบ้างก็จะเกิดอนุสติ พอทำไปเรื่อยๆ ได้ต่อเนื่องก็จะเป็นมหาสติ เวลาดูแล้วก็อย่าลืมน้อมเข้าตัว เป็นธรรมานุสติ การทำเช่นนี้เรื่อยๆ จะเป็นพื้นฐานสร้างความเข้าใจจากการปฏิบัติ(ภาวนา)นั่นเอง เหมือนที่น้องหมอบอกว่าการเข้าใจเรื่องกรรม ทำให้เข้าใจเรื่องอื่นๆ ตามมามากขึ้นด้วย ก็เหมือนกับการปฎิบัติมากขึ้น เกิดผลต่างๆ ที่เราเห็นได้จากจิตของเรามากขึ้น ก็เข้าใจธรรมะมากขึ้นไปด้วยนั่นเอง ดังนั้นถ้าเราไม่หยุดปฎิบัติ มีสติสม่ำเสมอ เห็นเรื่องที่แท้จริงที่อยู่รอบตัวเรา (เห็นทุกอย่างเป็นไตรลักษณ์) เข้าใจธาตุขันธ์ หยุดวิ่งตามกระแสกิเลส (เพราะเราเข้าใจและมีปัญญามากขึ้น) สุดท้ายก็จะละอัตตาและเข้าใจตนเองได้ดีขึ้น

เรื่องการติดสมถะนั้น ถ้ารู้ตัวว่าติด ก็ดีแล้วนะคะ สมถะตามความเข้าใจของพี่ เป็นเรื่องของการสร้างความเข้มแข็งของกายของนักกีฬา แต่ถ้านักกีฬาไม่เข้าแข่งขัน (วิปัสสนา) ก็ไม่ได้ใช้กายที่สร้างให้เกิดประโยชน์ คือไม่ได้สร้างปัญญาเพิ่มพูนนั่นเองค่ะ

ยังไงพี่ก็ว่าเราเดินมาถูกทางแล้ว ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไปตามวิธีและบุญบารมีของแต่ละคน แต่ชีวิตนี้น้อยนัก(ดังที่สมเด็จพระสังฆราชท่านว่าไว้) เพราะฉะนั้นต้องไม่ประมาท ทำเรื่อยๆ ทำทุกวัน ทำทุกเวลาที่ระลึกได้ สุดท้ายการปฎิบัติของเราก็จะเป็นธรรมชาติไปเองค่ะ

อนุโมทนา สาธุนะคะ ^ ^

ก็ดีนะครับ แต่ผมยังเข้าไม่ถึงแก่นธรรม ถึงแต่แก่นแท้ ความซวยมาเยือนแท้ๆ มาบ่อยซะด้วย เวลาก็มีน้อยมีแต่หน้าที่มีเรื่อยๆ ความฝันยังไม่เป็นจริง เดินทางต่อไป บาย ... ขอให้ทุกท่านมีความสุขทุกคืนวัน