<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="NoSpacing"> ผมเหมือนนกเป็ดน้ำที่หนีหนาวมาจากทางตอนเหนือของจีนมาอยู่ที่ทุ่งแม่ระวิงที่หมู่บ้านป่ากุมเกาะ อำเภอสวรรคโลกผมหนีหนาวจากเบลเยียมมาหาเย็นที่เมืองไทยอากาศเมืองไทยเริ่มเย็นลงแต่ต่างจากเบลเยียมตรงที่ของเขาอากาศหนาวเย็นสม่ำเสมอไม่ค่อยเปลี่ยนแปลงมากนักส่วนของไทยเรามีทั้งหนาวเช้าและร้อนบ่ายชีวิตในรอบสัปดาห์ที่ 17 ของหลักสูตรของผมจึงเป็นช่วงที่เรียกได้ว่าช่วงพักผ่อนไม่มีภารกิจหน้าที่การงานเนื่องจากเป็นช่วงลาไปเรียนไม่มีอำนาจหน้าที่ในโรงพยาบาลและในสาธารณสุขจังหวัดนับว่าเป็นช่วงที่ปลอดโปร่งโล่งสบายที่สุดในรอบสิบห้าปีที่ทำงานมาบทบาทหน้าที่หลักตอนนี้คือพ่อของลูกที่คอยรับส่งลูกๆไปโรงเรียนที่อยู่ติดกับโรงพยาบาลบ้านตากตอนกลางคืนก็อ่านหนังสือให้ลูกฟังแล้วก็นอนหลับไปพร้อมๆกับลูกๆตอนเช้าก็ปลุกลูกๆให้อาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียนแล้วก็ไปรับกลับตอนเลิกเรียนเป็นภารกิจธรรมดาอันยิ่งใหญ่ที่ผมละเลยไปหลายเดือน</p>
วันที่ 26 ธันวาคม 2550 ตื่นเช้าแบบสบายๆพาลูกไปส่งโรงเรียนกลางวันไปทานข้าวกับเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลบ้านตากที่เคยไปเป็นวิทยากรการจัดการความรู้ด้วยกันนำทีมโดยพี่ตุ๊ก ป้อม ปิ ปู น้อย เอ้ พี่ออด มีน้องดลและน้องสรรไปสมทบด้วยช่วงบ่ายแวะไปรับลูกแล้วเลยไปที่สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดตาก ทักทายเจ้าหน้าที่ แล้วก็กลับบ้านพัก ทานอาหารเย็นที่บ้าน
วันที่ 27 ธันวาคม 2550 ตื่นเช้าไปส่งลูกแล้วไปร่วมแข่งกีฬาสาธารณสุขฝั่งตะวันออก (sportday) ที่เขื่อนภูมิพลอำเภอสามเงาได้ร่วมแข่งบาสเก็ตบอลกับทีมบ้านตาก แต่ลงได้สัก 5 นาทีก็ขอออกมาพักและลงแข่งวอลเลย์บอลกับทีมอำเภอเมืองสองเซ็ต ยังพอโดดตบลูกได้บ้างตอนบ่ายสามรีบกลับมารับลูกจากโรงเรียนแล้วพาแม่กับลูกๆไปดูกีฬาและได้ลงแข่งฟุตบอลกับทีมอำเภอเมืองต่อด้วยงานเลี้ยงตอนค่ำ (sport night)ผมเป็นประธานกล่าวเปิดงานแทนนายแพทย์ สสจ.ตาก บรรยากาศในงานเป็นแบบกันเอง สบายๆ สนุกสนานด้วยการแสดงเปิดงานของทีมอำเภอสามเงา เจ้าภาพสักสามทุ่มก็ขอตัวกลับบ้านพัก
วันที่ 28 ธันวาคม 2550 ตื่นเช้าไปส่งลูกแล้วนำพวงมาลัยและพานพุ่มไปสักการะพระบรมรูปสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชที่บรรดาลูกศิษย์ของหลวงปู่ตรงได้ร่วมกันจัดสร้างเพื่อมาประดิษฐานที่โรงพยาบาลบ้านตากทุกวันที่ 28 ธันวาคมของทุกปีทางจังหวัดตากจะจัดให้มีพิธีบวงสรวงเนื่องในวันคล้ายวันประสูติของพระองค์ที่ศาลสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชที่อำเภอเมืองตากพร้อมมีงานสมโภชเรียกว่างานตากสินมหาราชานุสรณ์ในงานมีการแสดงแสงสีเสียงพระราชประวัติเพื่อเทิดพระเกียรติมหาราชผู้กอบกู้เอกราชชนชาติไทยจากพม่าเมื่อปี 2310 ตอนกลางวันไปกินก๋วยเตี๋ยวไทยที่ร้านป๋อง เจ้าประจำที่คุ้นเคยกัน เป็นร้านริมน้ำปิงกับแม่ ภรรยา ปู ป้อม ตอนบ่ายสามไปรับลูกที่โรงเรียนตอนค่ำพาลูกไปเที่ยวงานตากสินฯ เดินดูของที่วางขาย ซื้อของเล่นให้เด็กๆ ซื้อขนมแล้วแวะกินขนมจีนในงาน อยู่ไม่ดึกก็กลับบ้าน น้องขลุ่ยบอกพ่อว่าให้รีบกลับบ้าน อยู่ดึกเดี๋ยววัยรุ่นเมา ตีกัน กลับก่อนดีกว่า
วันที่ 29 ธันวาคม 2550 ตื่นเช้าแบบสบายๆพาครอบครัวไปบ้านภรรยาที่ลำปางช่วงบ่ายๆพอลูกไปบิ๊กซี เล่นของเล่น เดินซื้อของแล้วกลับมาทานอาหารเย็นที่บ้านภรรยา เด็กๆได้อยู่กับตายาย น้องแคนนอนกับตาคุยกันจนดึก ส่วนขิมกับขลุ่ยนอนกับพ่อแม่ เด็กๆจะอ้อนตากับยายมากเหมือนกัน
วันที่ 30 ธันวาคมเช้าไปส่งภรรยาไปหาซื้อของที่ระลึกเพื่อให้ผมเอาไปฝากเพื่อนๆที่เบลเยียมผมนำรถยนต์ไปตรวจเช็ค รถเรามีชื่อว่า “มอมแมม” ซื้อมา 13 ปีแล้ว เป็นรถกระบะหลังคาแคปนิสสันบิ๊กเอ็ม ทุกคนในครอบครัวผูกพันกับเจ้ามอมแมมมาก ทานอาหารกลางวันกับตายายเสร็จแล้วก็ขับรถกลับบ้านตากพอห้าโมงเย็นก็เดินทางไปบ้านแม่ที่สวรรคโลกแวะทานอาหารที่ตลาดสวรรคโลกไปหายายผมกับญาติๆเพื่อสวัสดีปีใหม่
วันที่ 31 ธันวาคมตื่นเช้าทานข้าวแล้วพาลูกๆไปที่สวนที่ปลูกไว้ที่ทุ่งแม่ระวิงพุทราต้นเล็กๆออกลูกเต็มต้นน้องขิมเก็บลูกพุทรากลับมาบ้านอากาศในสวนสดชื่นมาก แม้ต้นไม้ยังไม่โตมากก็ตาม เราฝันกันไว้ว่าจะมีบ้านหลังเล็กๆในสวนแห่งนี้ ตอนสิบโมงครึ่งไปที่โรงเรียนสวรรค์อนันต์วิทยาไปร่วมงานทำบุญโรงเรียนได้พบกับอาจารย์หลายท่านที่เกษียณไปแล้วอาจารย์ฉลวยบุญครอบอดีตผู้อำนวยการโรงเรียนสมัยผมอยู่ชั้นม. 1-2 ไปเป็นประธานในงานมีรุ่นพี่คือรุ่นน้าสำราญสีแก้วและพี่สมชายเดือนเพ็ญเป็นตัวตั้งตัวตีในการจัดงานอาจารย์ฉลวยเป็นผู้อำนวยการที่เป็นที่รักนับถือของครูอาจารย์ในโรงเรียนมากภรรยาของอาจารย์คืออาจารย์วัลภาก็เป็นผู้ใหญ่ที่น่ารักใจดีลูกชายของอาจารย์เป็นเพื่อนที่เรียนห้องเดียวกับผมสมัยชั้นมอสองชื่อมดหรือวราห์บุญครอบตอนนี้อาจารย์ฉลวยเป็นประธานชมรมผู้สูงอายุจังหวัดตากและเป็นผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการหลายๆชุด
โรงเรียนสวรรค์อนันต์วิทยาตั้งมา 113 ปีแล้วตั้งแต่พ.ศ. 2438 ผมเข้าเรียนปี 2524 ถือเป็นรุ่นที่ 87 ผมพาภรรยาและลูกๆไปด้วยผมต้องการให้ลูกได้ไปกราบสวัสดีอาจารย์ที่เคยสอนผมมาสมัยมัธยมให้ลูกได้รู้จักกับผู้ที่มีพระคุณกับผม ลูกๆเรียกอาจารย์ของผมว่าคุณปู่คุณย่า อาจารย์เกษียณไปหลายท่านแล้วอีกหลายท่านก็ใกล้เกษียณแล้วอาจารย์จำลูกศิษย์ได้เกือบทุกรุ่นในขณะที่ผมเองยังจำเพื่อนสมัยเรียนได้ไม่หมด ความผูกพันของครูที่มีต่อลูกศิษย์จึงมีมากเกินบรรยาย ผมรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งเมื่อได้มาอยู่ใกล้อาจารย์ที่เคยอบรมสั่งสอนมา มสังเกตเห็นได้ว่าอาจารย์ก็มีความยินดีที่ได้เจอลูกศิษย์ ได้พบกับอาจารย์พยนต์ แก่นทอง ที่เรียกลูกศิษย์ว่าลูกทุกคน ลูกสาวอาจารย์เป็นเพื่อนผมชื่อพุฒิพร พบกับอาจารย์อีกหลายท่านเช่นอาจารย์ฉะอ้อน อาจารย์เบญจา อาจารย์สมใจ อาจารย์ศรัณยา ได้เจออาจารย์ศิริจันทร์ชูเชิดที่สอนภาษาอังกฤษผมสมัยเรียนชั้นมอสองอาจารย์เคยดูลายมือให้ผมแล้วบอกว่าจะได้ไปเรียนต่างประเทศตอนนี้ก็ได้ไปเรียนจริงๆแสดงว่าอาจารย์ทายแม่นมากอาจเป็นไปได้ว่าคำทำนายของอาจารย์เป็นแรงบันดาลใจให้ผมโดยที่ผมไม่รู้ตัวผลักดันให้ผมทำตามคำทำนายก็ได้
พี่สมชาย เดือนเพ็ญได้มาคุยกับผมว่าต้องการจัดกิจกรรมให้รุ่นพี่ศิษย์เก่าที่ประสบความสำเร็จได้มาพูดเล่าประสบการณ์ให้น้องๆชั้นมอหกที่จะจบการศึกษาฟังเป็นปัจฉิมกถาโดยอยากจัดให้เป็นประเพณีทุกปี และอยากให้ผมไปพูดเพราะเห็นรายชื่อว่าผมเคยเป็นวิทยากร แต่ผมบอกพี่สมชายว่าควรเชิญผู้ที่มีประสบการณ์ มีคุณวุฒิ วัยวุฒิเป็นที่ยอมรับในระดับชาติ ผมเองยังเด็กและประสบการณ์น้อยไม่เหมาะสม และถ้าจัดเป็นประจำทุกปีแล้วเชิญผู้ปกครองหรือครูอาจารย์มาฟังด้วยให้เป็นปาฐกถาเกียรติยศสำหรับหลวงปู่ (เจ้าคุณพระสวรรควรนายก อดีตเจ้าคณะจังหวัดสวรรคโลก) ที่เป็นผู้ก่อตั้งโรงเรียนและเป็นที่เคารพของครูและนักเรียน อาจตั้งเป็นปาฐกถาสวรรควรนายก ซึ่งพี่สมชายก็บอกว่าจะลองไปปรึกษาคนอื่นๆดูก่อน
หลังเสร็จงานทำบุญโรงเรียนผมกลับไปที่บ้านแม่ได้คุยกับยายส้มจีน(ผมเรียกยายว่าแม่ใหญ่ เรียกตาว่าพ่อใหญ่)ยายของผมที่อายุ 90 ปีแล้วความแข็งแรงลดลงไปตามวัย หลังงุ้ม เดินได้ช้า แต่สิ่งที่ยายยังไม่เปลี่ยนคือความรักที่มีให้หลานๆ ผมได้นอนหนุนตักยายนอนหลับอย่างสบายที่ใต้ถุนบ้านปกติผมไม่ได้หลับกลางวันแต่ช่วงนี้มีปัญหาเรื่องปรับเวลาที่แตกต่างกันจากเบลเยียมมาเมืองไทย (Jet lag) ทำให้ง่วงช่วงบ่ายๆทุกวันประมาณ 5 โมงเย็นก็กลับบ้านพักที่บ้านตากแวะทานอาหารเย็นในตลาดริมน้ำที่ตากไม่ได้ร่วมงานกลางคืนคืนสู่เหย้าศิษย์เก่าสวรรค์อนันต์วิทยาแต่ไปร่วมงานทำบุญในช่วงเช้าแทน
วันที่ 1 มกราคม 2551 ตื่นเช้าสบายๆหลังทานอาหารเช้าแล้วก็พาลูกๆไปไหว้พระพุทธรูปในโรงพยาบาลบ้านตากและไหว้ศาลพระภูมิที่ผมปฏิบัติมาทุกปีตั้งแต่มาอยู่ที่บ้านตากทานก๋วยเตี๋ยวไทยมื้อกลางวันที่ร้านป๋องเจ้าประจำตอนบ่ายไปทำบุญไหว้พระที่วัดพระบรมธาตุบ้านตากรับพรจากพระครูพิทักษ์บรมธาตุ (ครูบาพาน) ท่านเจ้าคณะอำเภอบ้านตาก มื้อเย็นทานอาหารกับครอบครัวที่บ้านพัก
วันที่ 2 มกราคม 2551 หลังจากส่งลูกๆไปโรงเรียนแล้วผมเข้าไปร่วมทำบุญเลี้ยงพระที่สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดตากมีการตักบาตรและถวายอาหารจตุปัจจัยแด่ภิกษุสงฆ์การอวยพรปีใหม่จากนายแพทย์สาธารณสุขจังหวัดตากตอนบ่ายกลับมาบ้านพักและขึ้นไปทักทายสวัสดีปีใหม่พี่ๆน้องๆที่โรงพยาบาลบ้านตากตอนเย็นแวะไปกราบสวัสดีพ่อเดชแม่พร้อม (พ่อแม่ของหมอเบิ๊ดหรือพิพัฒเคลือบวังกุมารแพทย์โรงพยาบาลแม่สอด) ที่ผมนับถือเสมือนพ่อแม่ของผม ลูกๆก็ชอบไปบ้านปู่เดชย่าพร้อมทั้งสองท่านใจดีเด็กๆชอบไปเล่นในสวนผักและชอบไปดูเครื่องมือช่างของปู่เดชได้คุยกันสักชั่วโมงหนึ่งก็กลับบ้านพักทานอาหารเย็นที่บ้าน
วันที่ 3 มกราคม 2551 ตื่นเช้าน้องขิมไม่ยอมลูกไปอาบน้ำต้องให้พ่ออุ้มไปส่งที่ห้องน้ำน้องขลุ่ยก็เช่นกันผมดูแล้วลูกอยากอ้อนเรามากกว่าส่วนน้องแคนดูแลตัวเองได้ดีแล้วขี่จักรยานไปกลับโรงเรียนเองส่งลูกไปโรงเรียนแล้วผมขึ้นไปบนโรงพยาบาลบ้านตาก ได้สวัสดีปีใหม่คณะกรรมการชมรมผู้สูงอายุอำเภอบ้านตากที่มาประชุมกัน เป็นคนรู้จักมักคุ้นกันทั้งนั้น ไปคุยกับพี่ตุ๊กและปิย์วราขอข้อมูลเพื่อเตรียมไว้เขียนงานวิจัยจากงานประจำ (R2R) ที่ตั้งใจไว้ว่าจะเขียนหลายเรื่องเพิ่งทำได้แค่ 3 เรื่อง และได้คุยให้ฟังเรื่องวิจัยปฏิบัติการที่คนทำงานทุกคนสามารถเขียนได้จากงานประจำที่ทำ สามารถต่อยอดการจัดการความรู้ให้ครบวงจรของSECIด้วยการเปลี่ยนความรู้จากการปฏิบัติ (Practical based knowledge) ที่เป็น Tacit knowledgeไปสู่ความรู้ที่มีหลักฐานของความสำเร็จ (Evidence-based knowledge) แล้วสังเคราะห์ให้เกิดเป็นหลักการทฤษฎีใหม่ๆ (Theoretical-based knowledge) บันทึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษร (Explicit knowledge) ที่ได้รับการยอมรับทางวิชาการมากขึ้นในวารสารวิชาการ (Journal) ดังนั้นในความคิดของผม การจัดการความรู้ (KM) ต้องต่อด้วยการพัฒนางานวิจัยจากงานประจำ (R2R) ในลักษณะของวิจัยปฏิบัติการ (Action research) ที่ใช้ทั้ง เชิงปริมาณ (Quantitative method) หรือเชิงคุณภาพ (Qualitative method) ที่จะช่วยหมุนเกลียวความรู้ (spiral knowledge) ให้สูงขึ้นเรื่อยๆลดความเบื่อหน่ายจากการพูดเรื่องซ้ำๆเดิมของการแลกเปลี่ยนเรียนรู้รอบหลังๆไปได้
ช่วงพักเที่ยงทางทีมอาคารพระบรมธาตุได้จัดเลี้ยงอาหารกลางวันร่วมกันก็เป็นงานเลี้ยงเล็กๆที่สนุกๆ มีจับรางวัลปีใหม่กันด้วย ตอนบ่ายก็เลยอยู่นวดแผนไทยที่โรงพยาบาลต่อช่วยผ่อนคลายความปวดเมื่อยไปได้มาก งานแพทย์แผนไทยที่โรงพยาบาลบ้านตากเป็นที่ยอมรับกันมากในเรื่องบริการ มีพี่บุญคุ้ม อายุรเวทเป็นหัวหน้าทีม เป้นครูที่ได้ถ่ายทอดวิชานวดแผนไทยให้หมอนวดแผนไทยในจังหวัดตากหลายร้อยคน ทีมงานมีทวีพร (ท็อป)นิตยา (นิด)และส่ง (นิตยา) ทุกคนมีอัธยาศัยใจคอดีมาก เป็นที่ประทับใจของผู้มารับบริการ ท็อปมีความสามารถในการประชาสัมพันธ์ดีมาก พูดเก่ง ส่วนนิดก็ยิ้มง่าย พูดจาไพเราะ เป็นทีมวิทยากร 5 ส ส่วนส่งอาจไม่ค่อยพูดแต่ก็ยิ้มเก่ง การนวดที่ดีไม่ได้อยู่ที่ความเลิศหรูอลังการของห้องนวดแต่อยู่ที่จิตใจบริการและความรู้ความสามารถตามหลักวิชาที่ถูกต้องมากกว่า
วันที่ 4 มกราคม 2551 ตื่นตอนเช้า ปลุกน้องแคนไปอาบน้ำ น้องขิมไม่ยอมลุก พ่อต้องอุ้มลงไปอาบน้ำ น้องขลุ่ยก็ไม่ยอมลุก ต้องอุ้มไปเช่นกัน เด็กๆอ้อนพ่อกันใหญ่เลย เสร็จแล้วก็พาไปส่งโรงเรียน หลังจากนั้นก็ไปประชุมที่โรงเรียนอนุบาลรอดบำรุง ในฐานะคณะกรรมการสถานศึกษาขั้นพื้นฐานโรงเรียนและได้รับมอบหมายจากภรรยาให้ไปร่วมประชุมผู้ปกครองแทน หลังจากนั้นกลับมากินข้าวกลางวันร้านพี่ติ๋ม (แฟนพี่คำ แสนเปา คนขับรถฝีมือดี ความรับผิดชอบสูง) ในโรงพยาบาลบ้านตาก ไม่ได้กินมาม่าผัดขี้เมานานแล้ว ตอนบ่ายไปส่งธนาณัติลงทะเบียนเรียน มสธ.แล้วก็เลยไปทักทายสาธารณสุขอำเภอและเจ้าหน้าที่ มีประชุมเจ้าหน้าที่พอดี ได้เจอเจ้าหน้าที่เกือบทั้งหมด ทางสาธารณสุขอำเภอบ้านตาก (พี่มนัส ต๊ะชมภู) ขอให้ช่วยเปิดประชุมและอวยพรเนื่องในวันปีใหม่ หลังจากนั้นก็กลับบ้านพักมานั่งอ่านหนังสือพิมพ์ เอนหลังนอนเล่น พอบ่ายสามโมงเย็นก็ไปรับน้องขิมกับน้องขลุ่ยที่โรงเรียน ส่วนน้องแคนมีเรียนต่ออีกหนึ่งชั่วโมงและขี่จักรยานกลับเอง ตอนเย็นไปจ่ายตลาดกับครอบครัวที่ตลาดร้อยโทล้วน เจอแม่ค้าหลายคนมาทักว่า คุณหมอเรียนจบกลับมาแล้วเหรอ ก็ทักทายกันอย่างรู้จักมักคุ้น
โรงเรียนอนุบาลรอดบำรุง เป็นโรงเรียนเก่าที่ตั้งมา 84 ปีแล้ว เดิมเป็นเหมือนโรงเรียนประถมศึกษาประจำอำเภอบ้านตาก แต่ตอนหลังมีนักเรียนน้อยลงกลายเป็นโรงเรียนขนาดกลาง อยู่ติดกับโรงพยาบาลบ้านตาก ผมตั้งใจตั้งแต่ลูกยังเล็กๆว่าจะให้ลูกเรียนที่โรงเรียนใกล้บ้าน ไม่อยากให้ลูกต้องรีบตื่นแต่เช้าเพื่อนั่งรถนักเรียนไปโรงเรียนในเมืองแล้วก็เลิกเรียนกว่าจะกลับถึงบ้านก็เกือบค่ำมืด โชคดีที่ภรรยาก็มีความคิดคล้ายๆกัน ตอนน้องแคนเล็กๆไม่ค่อยยอมไปศูนย์เด็กเล็กของโรงพยาบาลเพราะอยู่บ้านกับย่า ย่าตามใจและมีของเด็กเล่นเยอะกว่า ดูการ์ตูนได้สะดวกกว่า ผมต้องพาขับรถผ่านโรงเรียนอนุบาลรอดบำรุงบ่อยๆแล้วบอกเขาเสมอว่านี่เป็นโรงเรียนน้องแคน น้องแคนถูกปลูกฝังอยู่สองสามปีพอเข้าอนุบาลหนึ่งก็เลยไปโรงเรียนแต่โดยดี น้องขิมกับน้องขลุ่ยก็เช่นกัน แต่สองคนหลังนี้ยอมไปโรงเรียนศูนย์เด็กเล็กของโรงพยาบาลและไปโรงเรียนโดยไม่งอแง การเรียนใกล้บ้านทำให้ลูกตื่นสายได้ เดินทางไปโรงเรียนแค่ห้านาทีก็ถึงแล้ว เลิกเรียนสามโมงครึ่งก็ถึงบ้าน มีเวลาพักผ่อน มีเวลาเล่นมากกว่าเด็กๆที่ไปเรียนในเมือง ลูกๆเจ้าหน้าที่ในโรงพยาบาลส่วนใหญ่ไปเข้าเรียนที่โรงเรียนอนุบาลตากหรือโรงเรียนมัธโนทัยในอำเภอเมืองตาก ผมไม่บังคับลูกเรื่องเรียน ไม่ให้เรียนพิเศษ แต่เน้นสอนลูกให้รู้จักอ่านหนังสือ สอนให้อ่านหนังสือเป็นแล้วทำให้ลูกเห็นว่าพ่อก็อ่านหนังสือตลอดเหมือนกัน การอ่านหนังสือไม่ใช่เป็นเรื่องเฉพาะของเด็กนักเรียนในการอ่านไปสอบเท่านั้น
ผมมีความคิดว่า การให้ลูกได้เรียนในหมู่บ้านที่เขาอยู่ ทำให้เขามีเพื่อนใกล้บ้านและได้เรียนรู้ชีวิตจริงที่เพื่อนๆไม่ได้มีแต่คนที่มีฐานะดีๆเท่านั้น แล้วค่อยไปเรียนมัธยมในตัวจังหวัด สมัยผมเป็นเด็ก ผมก็เรียนในหมู่บ้านแล้วเข้าไปเรียนที่ในตัวอำเภอคือที่โรงเรียนสวรรค์อนันต์วิทยา เกิดจากการรวมของโรงเรียนสวรรควิทยา โรงเรียนชายประจำจังหวัดและโรงเรียนอนันตนารี โรงเรียนหญิงประจำจังหวัดสวรรคโลก หลายท่านอาจจะงงๆว่ามีจังหวัดสวรรคโลกด้วยหรือ จังหวัดสวรรคโลกถูกยุบลงเป็นอำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัยตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2482 ทำให้คนรุ่นใหม่ไม่ทราบความเป็นมาแล้ว สวรรคโลกเป็นจังหวัดตั้งแต่ พ.ศ. 2460 พอปี 2474 ในหลวงรัชกาลที่ 7 ได้ทรงดำริให้ยุบจังหวัดสุโขทัยลงเป็นอำเภอสุโขทัยธานี แล้วรวมพื้นที่อำเภอศรีสำโรง กงไกรลาศ คีรีมาศ บ้านด่านลานหอยเข้ากับจังหวัดสวรรคโลก เนื่องจากมีความสะดวกในการคมนาคมและสภาพภูมิทัศน์ของเมืองดีกว่า ส่วนตัวเมืองสุโขทัยอยู่ในที่ลุ่ม น้ำท่วมทุกฤดูฝน ต่อมานักการเมืองได้เสนอยุบเปลี่ยนไปเป็นจังหวัดสุโขทัยในปี พ.ศ. 2482
สวรรคโลก เป็นเมืองใหญ่มาแต่อดีต เคยมีเจ้าเมืองระดับพระยามาครอง เป็นศูนย์กลางการค้าพืชไร่ทั้งในอดีตและปัจจุบัน มีการคมนาคมที่สะดวกทั้งทางรถไฟ ทางรถยนต์และทางเครื่องบิน ที่สนามบินสุโขทัยตั้งอยู่ที่อำเภอสวรรคโลกเป็นสนามบินที่สวยงามท่ามกลางธรรมชาติ มีธนาคาร 8 ธนาคารเปิดให้บริการ มีเทศบาลเป็นเทศบาลเมืองมานานแล้ว มีพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติสวรรควรนายก รายละเอียดในเรื่องเหล่านี้หากท่านผู้อ่านสนใจสามารถอ่านได้ในหนังสือชื่อว่า “ไหว้หลวงปู่ ดูภาพเก่า เล่าความหลัง” ที่เขียนโดย สอรอสอกอ หรืออาจารย์สำราญ สีแก้ว ซึ่งเป็นน้าของผมเอง โดยมีบทความเล่าประวัติศาสตร์ของนักประวัติศาสตร์ที่มีใจและความรู้ในเรื่องสุโขทัยอย่างมากคือพี่สมชาย เดือนเพ็ญ ร่วมเขียนอยู่ด้วย เป็นหนังสือที่อ่านง่าย อ่านสนุก มีบทกลอนไพเราะประกอบด้วย อาจารย์สำราญหรือน้าราญ จบปริญญาตรีการศึกษาสาขาคณิตศาสตร์ โทภาษาอังกฤษ จบปริญญาโทด้านการบริหารการศึกษา แต่สามารถเขียนหนังสือ บทกลอนได้อย่างน่าทึ่งมาก เป็นความรู้ที่อยู่ในตัวคน (Tacit knowledge) ที่ได้แสดงออกมาเมื่อโอกาสอำนวย เราไม่ได้ต้องการรื้อฟื้นจังหวัดสวรรคโลกขึ้นมาใหม่ แต่ต้องการคงประวัติศาสตร์ไว้เพื่อให้ลูกหลานได้ศึกษาเรียนรู้และเข้าใจอดีต เห็นคุณค่าของอดีตที่ส่งผลต่อปัจจุบันและอนาคต ผมอ่านหนังสือเล่มนี้ซ้ำทุกปีเพื่อดื่มด่ำกับความสุขความรุ่งเรืองของอดีต อดีตที่เป็นเสมือนรากของแต่ละคน
พิเชฐ บัญญัติ, บ้านพักโรงพยาบาลบ้านตาก, 5 มกราคม 2551, 10.00 น.
</span>
สวัสดีครับคุณน้าสุวรรณา
ขอบคุณครับ ที่แวะมาเยี่ยมเยียน ทักทาย ร่วมแสดงความคิดเห็น และนำบล็อกเข้าแพลนเน็ตครับ
ถ้ามีโอกาสผมคงได้ไปขอค้นคว้าในห้องสมุด ม.นเรศวรบ้าง ก่อนไปเบลเยียมก็ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับ ม. นเรศวร บ้างโดยเป็นอาจารย์พิเศษของคณะแพทยศาสตร์ครับ
วันที่ไปที่โรงเรียน สอ. ได้เจออาจารย์เอนก ด้วย อาจารย์ยังคงคุยสนุก เหมือนเดิมครับ
แวะเข้าไปชมในบล็อกแล้ว ภาพถ่ายครอบครัวของน้าสุวรรณาน่ารักมากครับ
สวัสดีเจ้าค่ะ คุณน้าหมอ
รักษาสุขภาพด้วยนะเจ้าค่ะ พักผ่อนบ้างเจ้าค่ะ คิคิ มาเที่ยวสุพรรณบ้างนะเจ้าค่ะ คิคิ....เป็นกำลังใจให้เจ้าค่ะ
สวัสดีปีใหม่เด้อจ้าคุณน้าหมอ ------> น้องจิ ^_^
สวัสดีครับน้องจิ
น้าหมอมาถึงเบลเยียมเมื่อบ่ายนี้เอง ยังไม่มีเวลาไปเที่ยวสุพรรณ เอาไว้เรียนจบแล้วจะหาเวลาไปเที่ยวครับ ตอนนั้นน้องจิก็เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยแล้ว ขอให้เลือกได้คณะที่ชอบนะ ส่งกำลังใจมาให้เช่นกันครับ
สวัสดีค่ะคุณหมอพิเชษฐ์
ที่จริงไม่ได้รู้จักกับคุณหมอเลยแต่ได้เข้ามาอ่านบันทึกโดยบังเอิญทำงานโรงพยาบาลแมสอดนี่เอง ชอบวิธีการเขียนมากๆขอชมว่าคุณหมอเป็นคนที่มีแนวคิดการเลี้ยงลูกที่ดีมากๆเลย ให้ลูกเรียนใกล้ๆบ้าน ปลูกฝังการรักการอ่านมากกว่าการส่งไปเรียนพิเศษ.อีกอย่างที่เพิ่งทราบคือเรื่องราวเกียวกับจังหวัดสวรรคโลกมีเพื่อนที่เรียนจบจากที่นั่นหลายคนแต่คงไม่มีใครเคยเล่าให้ฟังเรื่องนี้เลย ต้องขอบคุณคุณหมอมากๆเลยที่เอามาเล่าสู่กันฟัง สุดท้ายขอให้คุณหมอและครอบครัวมีความสุขมากๆนะคะ
ทำงานอยู่จังหวัดเดียวกันตั้งนาน ยังไม่รู้จักกันเลย ช่วงที่ผมมาอยู่ที่ สสจ.ตากนี่ไปที่แม่สอดบ่อย วันหลังถ้าได้เจอกันก็ทักทายกันด้วยนะครับ
ผมเป็นเพื่อนของหมอเบิ๊ด ตึกเด็กและหมอใหญ่ตึกออร์โธฯครับ
คนรุ่นใหม่คงไม่ค่อยรูเรื่องราวของจังหวัดสวรรคโลกแล้วครับ
อ่านเรื่องต่างๆของพี่หมอ ผมเป็นรุ่นน้องที่ ส.อ. ปีนึง จำได้ว่าหมอจะเดินเร็วมากเวลาไปใหนมาใหน ว่างจากเรียนก็เข้าห้องสมุด
พี่หมอเป็นตัวอย่างที่ดีมากๆๆๆที่ให้คนที่ปัจจุบันมีโอกาสมากๆได้ศึกษาพี่หมอเขียนหนังสือเลยนะผมจะตามผลงาน
แอบอ่านแต่อดใจไม่ไหวเลยอยากทักทาย