ผมมีบางเรื่องที่ติดค้างเอาไว้ในใจนานแล้ว มันอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก อยากจะบอกให้กับคนที่ผมเคยทำผิด แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะไม่มีโอกาส ไม่มีแม้แต่จะเขียนจดหมายไปบอกเล่าให้ท่านได้รับทราบ

มันสายเกินไปแล้วครับ

จึงมีอยู่ทางเดียวที่พอจะทำให้ผมได้หายอึดอัดไปบ้าง แม้ไม่มากก็ตามที โดยการที่ได้บอกเล่าเรื่องราวนี้ให้กับ.....ใครสักคนได้รับรู้ อย่างน้อยมันก็เป็นการสารภาพบาป

จึงขอขอบคุณเวปนี้ด้วยนะครับ ที่ทำให้ผมมีโอกาสตรงนี้

ผมเกิดมาในครอบครัวที่มีฐานะปานกลาง พ่อแม่ไม่ได้ร่ำรวยอะไร พอกินพอใช้ครับ
ผมเองเมื่อเป็นเด็กเป็นคนที่มีความต้องการอยากได้โน่นได้นี่เหมือนเด็กทั่วไป บางทีก็อยากได้ของเล่น อยากได้เสื้อผ้า
ใหม่ ๆ บ้าง แต่ผมไม่เคยได้อย่างที่ผมต้องการ อาจจะเป็นเพราะฐานะทางบ้านไม่ได้ดีนัก
ไม่เพียงพอกับการที่จะต้องตอบรับความอยากของผมได้
ผมจึงเริ่มขโมย
ครับ ผมเริ่มขโมย แต่ไม่ได้หมายความว่าผมขโมยเงินเป็นร้อยเป็นพันนะครับ
มันเป็นแค่เศษเงินเพียงไม่กี่สิบบาท จากกระป๋องสตางค์ที่พ่อผมมักเก็บเอาไว้บนโต๊ะทำงาน
ทุกวันพ่อผมจะเอาเงินเหรียญที่เหลือจากกระเป๋าสตางค์มาใส่ในกระป๋องนี้เป็นประจำ
แล้วผมก็ใช้ช่วงเวลาที่พ่อผมอยู่ข้างล่าง ไม่ได้ขึ้นมาข้างบน ฉกฉวยเงินเหรียญของพ่อเป็นประจำทุกวัน มากบ้าง
น้อยบ้าง แต่ถ้ารวมเงินกันแล้ว หลายวันก็หลายบาท หลายวันก็เป็นร้อย
ผมทำอย่างนี้เป็นเวลานาน โดยที่พ่อผมไม่รู้เรื่องเลย
แม้วันที่ผมหนีออกจากบ้าน พ่อผมก็ยังไม่รู้ เพราะเงินที่หายไปนั้น ไม่ได้มากมายอะไร
แล้วเมื่อผมได้ทำงาน เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น เป็นคนมีความคิดมากขึ้น ผมกลับมานั่งคิดถึงเรื่องอดีตที่ผ่านมา ทำให้รู้สึก
ละอายใจ อยากบอกให้พ่อได้รับรู้ถึงการกระทำที่ไม่ดี ที่ผมได้เคยทำลง
แต่จนแล้วจนรอดผมก็ไม่กล้าสักที
ในที่สุดวันที่ผมกล้าบอกก็มาถึง
ก็คือวันนี้เอง.................
และเป็นวันที่ผมไม่สามารถจะบอกพ่อผมได้ด้วยตัวผมเองแล้ว
เพราะ...............
พ่อผมได้เสียชีวิตไปแล้ว
พ่อครับ......ผมเสียใจ
ลูกพ่อ