ทีละเล็ก ... ละน้อย

ชัยชนม์

ป่าหน้าแล้ง ปรากฏภาพขึ้นเบื้องหน้า  เพียงใบไผ่ และ ไม้พุ่มเล็ก ๆ  ริมธารแห้งขอดเท่านั้น ที่ยังดูเขียว  นอกนั้นแห้งเกรียม  มีแต่กิ่งก้านไร้ใบ  ครั้นสายฝน มาเยือนป่าดิบเขาแห่งนั้น  พร้อมพัดพา ความฉ่ำเย็น มากับกระแสน้ำตก  ความรุ่มร้อน ก็ถูกปัดเป่าไปจนสิ้น  นำมาซึ่งความชุ่มชื้นฉ่ำเย็น  ใบไม้ค่อย ๆ ผลิออกจากกิ่งแห้ง ๆ ทีละใบสองใบ ...

ต้นไผ่ แทงหน่ออ่อน  ที่ไม่ช้าแตกเป็นใบสีเขียว  มอส ปรากฏเป็นปุยสีมรกต บนแผ่นหิน  เฟิร์น ตามคาคบ คลายม้วนใบอ่อน  พร้อมดาดตะกั่วริมน้ำตก  งอกใบรูปหัวใจ ออกมาจากเหลี่ยมผา  ไม่ช้า ... ป่าก็เต็มตาอีกครั้งหนึ่ง  อลังการแห่งสีเขียว ยิ่งใหญ่  เบิกบาน ชวนตื่นใจไปหมด  ด้วยพฤกษ์ไพรแน่นขนัด ในทุกหนทุกแห่ง  ทั้งนี้ ... เกิดเนื่องมาแต่ใบไม้เล็ก ๆ ทีละใบ ทีละหน่วย มาประมวลกันเข้าทีละเล็กละน้อย

บนผืนผ้าใบลินินสีขาวว่างเปล่านั้น ก็เช่นกัน  ปลายพู่กันแต่งแต้ม  ปาดป้ายสีสันลงไป  จากความไม่มีอะไรเลย  ทีละครั้ง ทีละคราว  ก่อร่างสร้างรูป  เป็นภาพป่าสีสวยสดงดงาม  ทั้งภาพ ... ก็กำเนิดเกิดมาจาก ฝีแปรงเล็ก ๆ ทีละเส้น ทีละสาย

... ความสำเร็จ อันยิ่งใหญ่ทั้งปวง  มาจากองค์ประกอบเล็ก ๆ ทีละหนึ่งอย่าง  เสมอ ...

ดังนั้น  อย่าพึงมองข้ามการเริ่มต้นลงมือลงแรง และ ความคิดฝันอันแรกสุด  อีกทั้งในทุก ๆ คราว  ที่กำลังทำงานสานต่อความฝันนั้น  แม้ว่าจะน้อยนิดจนแทบไม่เห็นความก้าวหน้า  เพราะ  ถ้าปราศจากการลงมือแต่ละครั้ง  เราย่อมไม่มีโอกาสถึงซึ่ง ... วันแห่งความสำเร็จ ...

ลองหลับตา นึกถึง  ครั้งแรก ที่เธอเขียนตัวหนังสือ  ที่เธอพูดภาษาต่างประเทศในเมืองนอก  ที่เธอพิมพ์ดีด  วาดเขียน ขี่จักรยาน  ต้นไม้ต้นแรกที่เธอปลูก  สุนัขตัวแรก ที่เธอเลี้ยง  ข้าวหม้อแรก ที่เธอหุงเอง และ วันแรก ที่เธอหัดขับรถยนต์ หรือ ใช้เครื่องคอมพิวเตอร์ และ ลองนึกถึง โมงยามที่เธอเบื่อหน่าย ท้อแท้ สับสน  จนไม่แน่ใจว่า เธฮ กำลังทำอะไรอยู่  และ จะทำไปเพื่ออะไร  แต่หากวันใด เธอ สัมฤทธิ์ผลแล้ว ในการกระทำนั้น ๆ เธอจะเห็นเองว่า  ทุก ๆ ก้าว ที่ผ่านมา ... ช่างน่าประทับใจ ...  จนรู้สึก ... ขอบคุณวันเวลาแห่งความเหนื่อยยาก ... และ ความพากเพียร ของตัวเธอเอง

เมื่อถึงวันนั้น  เธอ จงจารึกมันไว้เป็น ... ความทรงจำที่แสนดี ... เพื่อความสุขความพอใจ ในวันหน้า  หากเธอ เกิดเผลอรู้สึกอีกว่า  กำลังทำสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไร้ความหมาย ...

การทำความดี ... ก็เช่นกัน  เพียงเราเริ่มต้นคิดจะทำ  เท่านี้ ก็เป็น ... ก้าวแรก ... ที่สำคัญยิ่งแล้ว ... จากใจไปสู่กาย และ วาจา  จากสิ่งดี ๆ ที่เราประกอบ หนึ่งสิ่ง เป็น หลาย ๆ สิ่ง  และ จากความสุขเล็ก ๆ ขยายเป็น ความร่าเริง ผ่อนคลาย และ อิสระ  อย่างสม่ำเสมอ  ... หากเราหาความสุขที่ใจได้ในทุกขณะจิต  เราก็จะมี ... วินาทีแห่งความสุข ... อันขยายเป็น นาทีแห่งสุข ชั่วโมง วัน เดือน และ ปีแห่งความสุข จนกลายเป็น ... ชีวิตแห่งความสุข ... ไม่ช้า ... ผลแห่งความดี ... ก็จะปรากฏ เป็นรูปเป็นร่างขึ้น ในชีวิตของเรา

แต่จงอย่านำไป ... เปรียบเทียบ ... กับผู้อื่น  ที่เขาทำมามากกว่าให้เสียกำลังใจ  หากจะศึกษาความสำเร็จของใคร  ก็เพียงไว้เพื่อน้อมนำมาพัฒนาตนเอง  ให้สูงขึ้นด้วยปัญญา และ ความรู้สึกพลอยยินดี 

การปฏิบัติธรรมขั้นสูง  คือ การเจริญภาวนาสมาธิ  เพื่อถึงซึ่งความสงบระงับ จากกิเลส อันเป็นบรมสุขนั้น  ก็ไม่แตกต่างกันแต่อย่างใด  เริ่มจาก ... ความเพียรครั้งแรกสุด ... ที่เราประคองสติของเรา ไว้กับปัจจุบันทุกขณะ และ พยายามอยู่อย่างนั้น ...  ล้มลุกคลุกคลาน ไปทีละเล็ก ละน้อย ... จนถึงจุดที่เรารู้เท่าทันการล้มเหล่านั้น  และ มูลเหตุแห่งความยั่งยืนของสติ  พัฒนากลายเป็นจิตที่มั่นคง  เพราะ อุดมด้วยปัญญาและสมาธิ

... คุณค่าของการเดิน  ตั้งแต่ก้าวแรก  แม้จะเป็นการล้ม  จะคอยหล่อเลี้ยงใจเราไว้  มิให้ท้อถอย ... เปรียบเหมือน การถมหินลงไปในทะเล  เพื่อสร้างถนน  หินก้อนแรก ที่ดิ่งลงไปนั้น  จมหายไป เหมือนไม่เกิดอะไรขึ้นเลย  ก้อนต่อ ๆ ก็เช่นกัน ... แต่หากทำต่อไป ... ทีละเล็กละน้อย ... วันใดที่กองหินเริ่มโผล่พ้นผิวน้ำทะเล  วันนั้นแหละ  เราจึงจะรู้คุณค่าของหินก้อนแรก ...

ในทางตรงกันข้าม ... ความชั่ว ... ที่เราทำไปทีละนิด  จนกลายเป็นความเคยชิน ที่ไม่รู้สึกละอาย  ก็สามารถก่อให้เกิด ... ความผิดบาปอันมหันต์ ...

การโจรกรรมที่ยิ่งใหญ่แยบยล  เริ่มต้นด้วยการหัด ... ลักเล็กขโมยน้อย ... มิใช่หรือ  อาชญากรรมใหญ่หลวง  อาจเกิดจากความคิดผิดเพียงวูบเดียว และ ... ความเครียดอย่างรุนแรง ... จนนอนไม่หลับ  ก็มักเกิดจากการสะสม ... ความขุ่นเคือง ... ในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เข้าด้วยกัน ... โดยไม่รู้ตัว ...

... ทุก ๆ สิ่งในโลกนี้  เกิดมาจากองค์ประกอบเล็ก ๆ หากตั้งใจจะทำสิ่งดี ๆ หรือ หลีกเลี่ยงความทุกข์ที่ยิ่งใหญ่ ... อย่ามองข้ามสิ่งเล็กน้อย ...

มองดูป่าคราใด  ให้รู้สึกนึกรักคุณค่าของการสั่งสม ... สิ่งละอันพันละน้อยทีละอย่าง ... ที่อาจก่อให้เกิดความเต็มสมบูรณ์ได้ ... ในที่สุด ...

... เหมือนป่าหน้าฝน  อันใบไม้แต่ละใบสร้างขึ้น ให้วิจิตรพิสดาร เกินจะพรรณนา และ อุดมสมบูรณ์อย่างลึกล้ำ ไม่มีที่สิ้นสุด ...