วังเวง

วังเวง  นะวิญญาณ ในสายธาร  แห่งวังวน
ทุกข์เวทนาทน สู่ปลายฝัน  อันทึมทาง

คืนนี้  จะหยุดนิ่ง  เอาตัวอิง  หยุดก้าวย่าง
ปลอบจิต  ให้ปล่อยวาง สดับวัฏจักรเวียน

หนึ่งลมหายใจเข้า  หอบใดเล่า  ไปล้างเปลี่ยน
โสโครก  สะอิดเอียน ฤๅว่าเพริศ  สะอาดพราว

พรางกาย  ด้วยฝ้ายไหม พรางหัวใจ  ว่าผ่องขาว
พรางเขี้ยว  อันคมวาว ไว้โฉบฉก  ผู้เสียเชิง

ตัณหา  พาอ่อนไหว ปล่อยหัวใจ  ให้เปิดเปิง
ร่ายรำ  ระบำเริง  สะท้านเคลื่อน  สะเทือนทรวง

ทางสู่  แสวงหา  ม่านมายา  ยังหนักหน่วง
ฝ่าไป  ทุกภัยปวง  เพื่อบั้นปลาย  ก่อนกายปลง

ก้าวเดิน  อย่าเปล่าเปลี่ยว ทางลดเลี้ยว  ที่อาจหลง
พรุ่งนี้  ยังยืนยง  ฤๅย่อยยับ  ลงดับยาว

คืนวัน  คงวังเวง  ไร้บทเพลง  จากดวงดาว
วังวน  อันเหน็บร้าว ยังห่มหนาว  ให้วิญญาณ

บนปีกแห่งปรารถนา