สวัสดีค่ะคุณ Conductor

อ่านแล้วโล่งใจไปเปลาะหนึ่งค่ะอย่างน้อยก็ยังมีการมาตรวจดูที่เกิดเหตุ ภายในครึ่งชม. และ " หวัง " ว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะคะ เพราะยังกังวลลึกๆถึงการค้นหายามค่ำคืนว่าจะมองเห็นสิ่งใดได้บ้าง

ขอบคุณสำหรับการไม่ดูดายที่เป็นตัวอย่างให้ทำตามได้อย่างดีนะคะ และลบความแคลงใจได้ว่าู้ผู้้พิทักษ์สันติราษฎร์ยังเป็นที่พึ่งได้เสมอถึงแม้ว่าจะ็มีโอกาสไม่ปลอดภัยได้สูงมากเช่นเดียวกันก็ตาม 

เคยโทรครั้งหนึ่งเหมือนกันค่ะ หลายปีแล้ว

ขึ้นสะพานพระราม ๙ เห็นรถเก๋งคันหนึ่งจอดเปิดประตูไว้แง้มๆ เห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเดินไปที่ราวกันตก  ตรงๆ แถวๆ กลางสะพาน..ดูแล้วไม่ดีเลยค่ะ ตอนนั้นรถบนสะพานไม่มากนัก  ก็มีสองอย่างค่ะ จะโดดหรือดูวิว...คิดในใจว่าถ้าจะดูวิวก็ดูวิวกันในรถก็ได้... มัวแต่คิด..ไม่ได้จอดรถดู เพราะขับด้วยความเร็วพอสมควรตอนเห็นเหตุการณ์.. (๕๐-๖๐ กม/ชม)   ก็เลยตัดสินใจโทร..

ตอนนั้นเกือบหมุน ๙๑๑ แล้ว เพราะติดมาในหัวตั้งแต่อยู่ที่อเมริกา..สุดท้ายนึกได้ว่าบ้านเราเรียก ๑๙๑

มีผู้รับสาย..เราก็แจ้งเหตุตามที่เราเห็น แล้วก็บอกว่าเราเลยมาแล้ว ..ไม่ได้จอดดู...  สุดท้าย ก็ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรหรือเปล่าค่ะ

เห็นใจ ๑๙๑ เหมือนกัน เพราะบางทีก็อาจจะมีคนโทรแกล้งก็ได้... แต่สำหรับครั้งนั้นก็ไม่มีใครโทรกลับมานะคะ.. ไม่รู้เรื่องราวต่อไปเป็นอย่างไรเหมือนกัน..

เล่าแลกเปลี่ยนค่ะ 

ขอบคุณน้อง Conductor ครับที่เล่าประสบการณ์ที่น่าสนใจเช่นนี้ อย่างน้อยก็สะท้อนความพยายามเป็นคนที่ไม่ต้องการเห็นเหตุร้ายเกิดขึ้น เมื่อเราประเมินด้วยสติ วิจารณญาณแล้วว่าน่าจะทำในสิ่งที่ควรทำ ก็เป็นสิ่งที่ดี  ดีกว่าละเลยจนเกิดเหตุร้ายขึ้นมาครับ

บทเรียนนี้ก็ยืนยันเหมือนน้องเบิร์ดกล่าวว่า เป็นการทดสอบ 191 ด้วยว่ามีน้ำยาที่ประชาชนพึ่งได้จริงหรือไม่  ทดสอบด้วยเหตุการณ์จริง 

ขอบคุณสิ่งดีของเช้าวันนี้

สวัสดีค่ะ

เคยมีประสบการณ์อย่างนี้เช่นเดียวกันค่ะ และก้มีตำรวจมา อีกไม่นานค่ะ

โล่งใจ นึกว่า มีเหตุการณ์อะไร

สบายใจขึ้นค่ะ

สวัสดีปีหนูทอง ๒๕๕๑

ผมมาสวัสดีปีใหม่ล่วงหน้าครับ  ขอให้คุณ conductor จงมีแต่ความสุข ความเจริญ ในลาภ ยศ สรรเสริญ ปัญญา พลานามัย ตลอดไปนะครับ

แวะมาเยี่ยมครับ ดีใจที่ยังมีคนดีที่ไม่ดูดายกับปัญหาสังคม นับถือคระบ

หมายเหตุ: ช่วงนี้ไม่เขียน blog คนเป็นนายหรือครบ รออ่านอยู่

ขอบคุณที่คุณ Conductor เปลี่ยนใจ คงบันทึกนี้ไว้นะคะ เรื่องดีๆไม่ค่อยมีคนเล่า (การทำงานฉับไวทันท่วงที การเอาใจใส่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือแล้วเป็นผลดี) 

เพราะเดี๋ยวนี้ได้เมล forward มาเตือนจากภัยลักษณะต่างๆที่แปลกๆ จนรู้สึกได้ว่า การรับข่าวสารมีผลกับการรับรู้ของเรามากนะคะ รู้แต่เรื่องไม่ดี ไม่น่าไว้ใจ ฯลฯ ทำให้ไม่มีใครอยากยุ่งกับใคร เพราะกลัวตัวเองจะเดือดร้อนกันไปหมด โลกคงน่าสงสารจริงๆที่ทุกคนต่างก็กลัวกันเองไปหมด เรื่องของการช่วยเหลือเกื้อกูลกันที่ควรจะเป็นเรื่องปกติธรรมดาเลยกลายเป็นเรื่องแปลกไปซะแล้ว น่าเสียดายนะคะ