วิหารร้างทางรกเสียงนกร้อง

วิหารร้างทางรก

 

                วิหารร้างทางรกเสียงนกร้อง

วิเวกล่องลอยไกลถึงไหนหนอ

หนทางโยงโล่งไกลตรงปลายงอ

มีเพียงกอหญ้าเก่ากับเงาไพร

                วิหารร้างทางรกไม้ปรกน้ำ

เมื่อยามค่ำข่มขวัญจนหวั่นไหว

ล่องลมหนาวพราวผ่านสะท้านใจ

นั่นเงาใครไหวผ่านวิหารรก

                ก้องระฆังวังเวงวิเวกแว่ว

สะท้านแถวแนวป่าน่าตระหนก

เสียงพรึบพรับขยับกายในหมูนก

ที่ผินผกยกตนพ้นรังนอน

                แว่วสวดมนต์บนฐานวิหารเก่า

ฟังแผ่วเบาราวคำที่พร่ำสอน

เสียงสูงต่ำกำหนดทุกบทตอน

เหมือนบทกลอนถอนกรรมที่ทำมา

                สุกสว่างวิบไกลเห็นไฟส่อง

แสงผุดผ่องผ่านลานวิหารป่า

สองดวงเทียนวอมแวมก่อนแรมลา

ยังมองหาแสงอื่นที่ยืนยาว

                กลิ่นควันธูปลอยกรุ่นคุ้นนาสิก

ไหวระริกผ่านผสมสายลมหนาว

หอมดอกไม้ใต้แสงแห่งดวงดาว

ยังวิบวาวส่องสว่างอยู่รางเลือน

 

โสภณ เปียสนิท  ***บันทึกในคืนที่มีแสงดาว

39/3 เขาพิทักษ์ หัวหิน ประจวบฯ 77110