ความรู้สึกแรกที่ได้ยินเสียง ดีใจ ไชโย จะได้พบกับพี่ครูคิมและบังวอญ่าแล้ว

เช้านี้ตื่นมาด้วยอาการอย่างนี้

แล้วนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนชาร์ตแบตมือถือทิ้งไว้หน้าบ้าน

เผื่อไว้ไม่ให้แบตหมดระหว่างใช้อีกในวันรุ่งขึ้น ซึ่งหมู่นี้เอ๋อบ่อย คุยๆแล้วแบตหมดซะนี่

ถ้าหากเมื่อตอนเช้ามีเสียงกริ๊งมาฉันก็ไม่ได้ยิน

นึกเดาว่าน่าจะมี miss-call จากบังวอญ่า ซึ่งเมื่อคืนพาพี่ครูคิมมาถึงกระบี่ซะดึกแล้ว

จึงรีบไปหยิบมาดู  ว่าแล้วเชียว มีจริงๆซะด้วย

ไม่รอช้า กดโทรกลับไปทันที

ได้ยินเสียงบังวอญ่า คุยกลับมา ได้ยินแล้วเดาว่าคนพูดต้องพยายามใช้เสียงอย่างนี้

แว่วๆว่ากำลังเดินทางไปยังที่นี่

เกาะปอดะ ต.อ่าวนาง จ.กระบี่

ทะเลแหวก ต.อ่าวนาง จ.กระบี่

แม้ได้คุยกันก็แทบจับใจความไม่ได้ บังจึงของดการติดต่อกันชั่วคราว

ได้แต่รอคอยการติดต่อพลาง นั่งทำงานไปพลางแบบนี้

แล้วในที่สุด เกือบจะสี่โมงแล้ว จึงมีเสียงโทรศัพท์เข้ามาหา

ความรู้สึกแรกที่ได้ยินเสียง ดีใจ ไชโย จะได้พบกับพี่ครูคิมและบังวอญ่าแล้ว 

บังโทรบอกว่าจะไปสุสานหอย ดูเวลาแล้วใจก็ฝ่อเหลือนิดเดียว อืม วันนี้มีเวลาน้อย

เพราะว่าที่บ้านเขาจะไปร่วมพิธีเปิดงานกินเจวันแรกที่บ้านคุณสามีกันซะด้วยซิ

ซึ่งจะว่างได้เจอไม่ถึงชั่วโมง ก็จะถึงเวลาทั้งคู่เดินทางต่อไปภูเก็ต

สักครู่บังวอญ่าโทรมาบอกใหม่ ไม่ไปแล้วสุสานหอย ไปแล้วจะไม่ได้คุยกันกับหมอ

จึงจัดการเรื่องราวทางบ้านแล้วขับรถไปรับทั้งคู่โดยพลัน

ขับรถไปได้สักครู่บังก็โทรมาบอกใหม่ จะอาบน้ำรออยู่ที่อ่าวนาง ที่พักอยู่อ่าวนาง

ไม่รู้บังได้อาบน้ำอย่างนี้หรือเปล่า

พบหน้ากัน ทักทายแลกกอดกันตามธรรมเนียม แล้วถ่ายรูปด้วยกันเป็นที่ระลึก

รูปอยู่ที่กล้องบังและพี่ครูคิม  ไม่ได้ถือกล้องติดมือไปด้วยค่ะ

พี่ครูคิมพาน้องนัทมาด้วย

ทั้งสามคนไปพักที่ร้านลูกสาวบัง

เป็นร้านขายกาแฟซึ่งมีห้องให้เช่าด้วย ตั้งอยู่ใกล้ๆสามแยกอ่าวนาง

ไม่มีภาพก็หาภาพมาบรรยายแทนไปก่อน  อารมณ์ที่ถ่ายรูปกันมีประมาณนี้

ผู้ใหญ่ดีใจ เด็กเกร็งๆ

ความรู้สึกอบอุ่นที่ได้เจอหน้ากันอีกเป็นประมาณนี้

พี่ครูคิมมีหุ่นทันสมัยขึ้น ไว้พุงซะด้วย ดูดีมีน้ำมีนวลขึ้นกว่าเก่าเยอะเลย

ดูเวลาแล้วไปเที่ยวสุสานหอยซะก่อนให้สมความตั้งใจของทั้งคู่ยังได้ จึงพากันไป

นั่งรถกันไปคล้ายๆอย่างนี้แหละค่ะ 

ผู้ใหญ่เริงร่า เด็กน้อยยังเกร็งๆ

(มีต่อ)

17 ตค.2552