นุนเบิดลาย คือใคร

    ถ้าไม่พูดถึง นุนเบิดลาย ก็คงไม่ครบเครื่องนะครับ เรื่องต่อไปนี้ ผมอ่านแล้วสรุปเอาเฉพาะที่สำคัญนะครับ

     นุนเบิดลาย เป็นชาวจังหวัดนครศรีธรรมราช บ้านเดียวกันกับเสือเม้ง เพื่อนยาก  ปี 2505 นุนเบิดลายป่วยเป็นโรคประสาท โรคความเครียด เที่ยวรักษาหลายโรงพยาบาลทั้งกรุงเทพฯ และต่างจังหวัด  รักษาอยู่ 6 ปีกว่าก็ไม่หาย จนกระทั่งนุนเบิดลายได้อ่านหนังสือ สรรพลีห้วน ซึ่งเป็นหนังสือโบราณ และไม่ปรากฏชื่อผู้เขียน แต่เป็นของภาคใต้แน่ๆ แต่ไม่ทราบว่าผู้เขียนอยู่จังหวัดไหนของภาคใต้แน่   พอได้อ่านหนังสือสรรพลีห้วนในช่วงที่ป่วยอยู่ ความเครียดและโรคประสาททุเลาเบาลง  จึงได้ฝึกเขียนดู  เขียนแล้วโรเนียวแจกคนที่ชอบ พอเขียนได้หลายตอนก็ตั้งชื่อหนังสือให้คู่กับ สรรพลีห้วน ว่า สรรพะลอด้วน

    หลังจากที่ได้อ่านบ้าง เขียนบ้าง ทำให้โรคประสาทที่เป็นอยู่หายดี  การสร้างอารมณ์ขันนุนเบิดลายจะสังเกตว่า ไม่ว่าจะหนังตลุง ลิเก มโนราห์ หรือมฆรสพของภาคไหน ของชาติไหนก็ตามต้องพยายามพูด หรือทำกิริยาท่าทางให้ผู้อ่านผู้ฟังได้คิดถึงอวัยวะเพศ แล้วก็จะตลกขำขันขึ้นมาทันที

   ท่านคิดว่าจริงมั๊ยครับ มีคนมาต่อว่าผมแล้วว่ายืดเยื้ออยู่ได้เอากลอนมาลงซักทีซิ ไม่นานเกินรอแล้วนะครับ เอากลอนแบบเรียกน้ำย่อยไปก่อนนะครับ

ที่อยู่ของนุนเบิดลาย

     เขียนหนังสือ นิทานเรื่องนี้          ปัจจุบันผู้เขียนอยูที่
เห้าสิบก้า หมองสู่ อยู่ตนบำ              จงจดจำเกาแพงซำ นำหาผี
รีบจายหมดติดต่อก่อไมตรี               ส่งได้ที่เอืองเพอมำจำให้นาน
นีคอนสะฯ จังหวัดอย่ากังขา             เชิญส่งมาได้ดีมีหลักฐาน
นุนเบิดลายรับชอบรีบตอบงาน          ส่งตอบท่านเร็วพอทั้งหอดีฯ

หนังสือภาษาศิลป์เล่มที่ผมมีอยู่พิมพ์เมื่อปี 2538 ไม่แน่ใจว่าปัจจุบันยังมีจำหน่ายหรือไม่ คนเขียนยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า ก็ไม่อาจทราบได้