“ปิ๊ง” แว่บขึ้นมาทันทีราวกับได้แกะกล่องแห่งความสุข เมื่อกระแสของการเล่าเรื่องได้กระเพื่อมเป็นวงกว้างขึ้นในโรงพยาบาลพะโต๊ะ และผมได้มีโอกาสได้ถ่ายทอดเรื่องราวความภาคภูมิใจผ่านเรื่องเล่า

                   

     ผมปิดเสียงไซเรนรถตั้งแต่ออกตัวกลับจากโรงพยาบาลประจำจังหวัดเมื่อส่งผู้ป่วยเรียบร้อยแล้ว ความตึงเครียดเมื่อขาไปลดทอนลงอย่างมากเมื่อได้ส่งผู้ป่วยถึงที่หมายได้ด้วยดี หน้าที่การทำงานใกล้จะจบลงในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เมื่อใดที่ผมได้กลับสู่โรงพยาบาลพะโต๊ะอย่างปลอดภัย

    รถกำลังวิ่งทะยานอยู่บนท้องถนน สวนไปมากับบรรดารถและผู้คนมากมาย การจราจรดูจะวุ่นวายเมื่อทุกคนต่างมุ่งทำภาระหน้าที่ของตนเอง..........ไม่ยี่หระต่ออาทิตย์ดวงโตที่แผ่รัศมีแรงกล้ากลางท้องฟ้า 

   สุดสายตาที่เหลียวมองตามรถมาของคนสามคนที่อยู่ข้างถนนเมื่อครู่นั้นปรากฏเป็นภาพที่กำลังเล็กลง..เล็กลง และห่างไกลออกไปเรื่อยๆเมื่อรถวิ่งทะยานไปข้างหน้า  ฉุกใจนึกถึงความผิดปกติ ทำไม?สาวน้อยคนนั้นต้องนั่งพับเพียบอยู่ที่เดิม หรือว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ?...

    ขาขวาที่หักจนพับไปอยู่ข้างตัวในท่านั่ง ของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอายุราว 16 ปี หยาดน้ำตาที่ทะลักไหลรดแก้มสองข้าง สีหน้าที่เหยเก เสียงร้องครางอย่างเจ็บปวด กับเลือดสีแดงสดที่กำลังหยดรินลงพื้นเรื่อยๆ  ทำให้ผมไม่เท้าความถึงที่มาที่ไปว่าอุบัติเหตุครั้งนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร นานแค่ไหนที่เกิดเหตุการณ์ขึ้น นอกซะจากการรีบอุ้มเธอขึ้นรถและพาพ่อแม่ที่อยู่ในอาการ เสียขวัญ ละล้าละลัง ไปส่งโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด ระยะทางหนึ่งกิโลครึ่งจากจุดที่เจอจนถึงโรงพยาบาล ช่างยาวนานในความรู้สึกผมเสียจริง

  5532 ทะเบียนรถรีเฟอร์คันที่ผมกำลังล้างทำความสะอาดอยู่นี้ จอดนิ่งสงบในจุดล้างรถของโรงพยาบาล ราวกับมันกำลังอิ่มเอมในประสบการณ์และสิ่งดีๆที่มันเคยมอบให้กับเพื่อนร่วมโลก และไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันความรู้สึกที่ท่วมท้นอยู่ในหัวใจของผมขณะนี้ คือผม ดีใจมากที่ครั้งหนึ่งได้ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกันโดยที่ไม่ได้หวังสิ่งใดๆตอบแทน

"ปิ๊ง" แว่บขึ้นมาทันทีราวกับได้แกะกล่องแห่งความสุข เมื่อกระแสของการเล่าเรื่องได้กระเพื่อมเป็นวงกว้างขึ้นในโรงพยาบาลพะโต๊ะ และผมได้มีโอกาสได้ถ่ายทอดเรื่องราวความภาคภูมิใจผ่านเรื่องเล่า แม้มันจะผ่านมาแล้วเกือบ 4 ปีแต่ยังก่อเกิดความรู้สึกดีให้ผมเสมอ ทุกครั้งที่นึกถึง

 

                                                                                   

                                                                                                                                      เรื่องราวดีๆจาก  "พี่แพน"

                                                        คุณสมชาย  นุ้ยพิน

                                     พนักงานขับรถยนต์ โรงพยาบาลพะโต๊ะ