แบกสัมภาระบทกวี สะพายย่ามเพลงชีวี ดีดสีตีเป่าผ่ะผิวปาก

เดินทางอีกครั้งเพื่อรัก

สายลมไล้รูปจูบใบ                 ความรักพูดว่าดอกไม้

ให้บอกแทนการคิดถึง

ผีเสื้อขยับปีกตะบึง                 เดินทางตามเสียงซอซึง

ที่หนึ่ง ที่นั้น ตรงนี้

แบกสัมภาระบทกวี                 สะพายย่ามเพลงชีวี

ดีดสีตีเป่าผ่ะผิวปาก

ความสุขบรรยายเป็นฉากฉาก     ดวงใจแตกยอดต่อราก

ฟากฟ้าทะเลสิงขร

ป่านนี้เธอคงยังมินอน              นั้งดูคู่รักบทละคร

สัญจรมาหาถึงกัน

เดินทางครั้งนี้เดิมพัน               โบยบินชีวิตอัศจรรย์

คนธรรพ์สักขีพยาน           

โลกนี้ล้วนเพียงคำหวาน           ทะเลกลายเป็นน้ำตาล

วิมานของใคร ของเรา

ลบความทรงจำครั้งเก่า             ลิ้มรสเจ็บปวดนานเนา

หายเศร้าหายแค้น ปลิดทิ้ง

บินเหนือลำน้ำแม่ปิง                 กระท่อมใบไม้แอบอิง

หิ่งห้อยระยิบระยับพราย

หลงยิ้มในใจมากมาย               ในกระท่อมคงมีผู้ชาย

ใยจะร้าง หญิงงามเคียงพะนอ

ผี้เสื้อแอบเคริ้มแจจอ                ดวงจิตมิได้จดจ่อ

ล้อลม ใจลอย มาถึงเธอ

คำแรกเมื่อต้องตาเจอ               พูดยากกว่าคำพร่ำเพ้อ

รักเธอ หน้าแดง เขินอาย

อย่าทิ้งกันนะเดียวดาย              จับมือสานสร้างความหมาย

เรื่องร้ายจักกลายเป็นดี

เรียนรู้จากความกาลี                 คู่ร้างประวัติศาตร์ที่มี

บัดนี้บทเรียนเล่มใหม่

เขียนจาก ตำรา หัวใจ               มหากาพย์สายใย

จุดไฟความรักโชติช่วง

ไม่มีแล้วความหลอกลวง            เพราะเธอเป็นมากกว่าคู่ควง

เป็นดวงชะตาแห่งรัก
สิงหา สัตยนนท์ ประพันธ์
ยามเย็น ๖.๓๐ น. อ.สะเมิง